tuyong tinta ng bolpen

Chicken Adobo - A Love Story 3

2012-01-27T06:10:00.000-08:00

-a must a read!!! - CNN
-ang di magbasa kulang sa vitamins - kuya kim
-pagpasensyahan nyo na ang spelling at typos - principal
-ipamalita mo sa 10 tao at may swerteng darating sayo sa akinse at katapusan - unknown

"Bakit laging ako?" naiiritang wika ni Kathy habang pakaikot-ikot sa upuan. Gusto ko sanang tumutol para sabihing hindi lang siya ang biktima.

"Ako nga kasama din diyan hindi ako nagrereact na parang may nawala. At sino ba namang may gustong ang makasama ang isang warfreak?"

"Sinong warfreak?"

"Ako. Ako warfreak. Hindi naman pwedeng siya," pilosopong sagot ko habang itinuturo ang katabi ko.

"Wala ka na bang magawa kaya idadamay mo ako sa boring na buhay mo?!"

"Ayaw mo nun sumisikat ka dahil sa akin?"

"Ayaw na ayaw ko ng mauulit ito, please lang."

Tumingin ako sa kaliwa at sa kanan. Sinubukan ko din tumingin sa ilalim baka may naiwang traces ang salarin. May bagay sa likod ng isip ko na nagtulak para alamin ang tao sa likod ng caricature. Dumaloy sa dugo ko ang napanood kong pelikula ni Sherlock Holmes. Hindi ako makikipagbagaan ng galit kay Kathy Belarmino mas pipiliin kong mag-imbestiga. Hahayaan ko siyang magtatalak hanggang maubusan ng hininga.

Mahina at halos pabulong lamang ang side comment ni Kathy kahapon kaya nasa radius lamang namin ang pwedeng gumawa ng caricature na magkayakap. Kung may paghihinalaan ako una sa listahan ang katabi ni Kathy na si Recci. Minsan din siyang naging member ng editorial cartooning kaya posibleng sa lapis din siya nag-umpisa. Hindi naman siguro siya mahirap maging kaibigan. Ilang red horse kaya ang kailangan ko bago siya mapatumba at mapaamin? Sunod kong pinaghihinalaan si Enrico. Siya ang nasa unahan ko at walang ginawa kundi tumawa sa tuwing nadidinig niya ang asaran namin. Gusto ko na ngang sakalin. Siguro natuwa kaya gusto pahabain ang ikwentro. Nasa dugo niya ang pagiging visual artist kaya kailangan ko ng matinding surveillance. Ang huli ay si Erika dahil maaga siyang pumasok.

"Posible kayang maging maamo ang kanyang mukha?" tanong ko sa sarili. "Siguro naman may pag-asa pa." Hindi ako pamilyar sa mukha ni Kathy Belarmino kaya hanga ako sa gumawa ng caricature dahil narecognize niya agad physical qualities namin.

Sinundan ko ng tingin ang bawat lakad ni Ms. Reynaldo sa unahan para hindi mahalatang sinusulyapan ko si Kathy Belarmino. Hindi naman siguro masama kung makipagtunggali ako sa gumagawa ng caricature. Matagal na din akong hindi nakapagdrawing, ang huli pa yata ay sa upuan ng JAC Liner bus.

Nasa chin ang isang kamay ni Kathy habang ang isa ay may hawak na lapis. Ganun pala ang itsura n'ya kapag tahimik hindi katulad kanina na parang galing sa planet of the apes. Sinimulan kong gumawa ng doodle para maging pattern ng kanyang itsura. Dahil nakikinig din ako sa mga sinasabi ni Ms. Reynaldo hindi ko masyadong napagtuunan ng pansin ang kanyang petite na pangangatawan, manipis na kilay na tila magkakasalubong lamang na langgam, kulot na dulo ng buhok, maputing batok, mga kukong may hugis puso, Dolce and Gabbana na scent at brasong may Herbs and Beauty Lotion. May kalalalim kasi ang discussion ni Ms. Reynaldo sa painting ng four horsemen ni Darius I kaya nawalan ako ng oras para obserbahan siya.

Mission 101: Kaibiganin si Recci at lasingin para umamin.

"Matindi ang tama mo! Inlove ka!" wika ni Recci habang tinatapik ang aking balikat. Kung nakatagal-tagal pa ay tatamaan na din siya sa akin. "Bagay kayo ni Kathy!"

"Malabo 'yan! Ang tipo niya ang hindi ko magugustuhan!" Tinapik ko din siya sa balikat para makaganti naman. "Kung may sequel ang godzilla pwede siyang bida."

"Denial 'dre? Hindi makakalampas sa akin ang mga kilig moments na iyan! Ganyan din ang sinabi sa napanood kong Crazy Thing Called Love! Ilang araw mula ngayon makikipagbuno ka na sa pana ni kupido. Ewan ko lang kung makailag ka."

Sabi ni Newton, an object will remain at rest unless acted upon by a moving force. Ano kayang klaseng force ang dapat kong ibigay sa kausap ko para mag-remain at rest habang buhay?

"Itigil mo na ang panonood ng TV, masama sa'yo." Kumuha ako ng isa pang bote ng Red Horse sa chiller habang inuumpisahan ni Recci na lagyan ng ketchup ang paborito kong hotdog sa 7-eleven. Kita ko kung paano sumablay sa paglalagay ng mayonaise ang aking unang suspect. Lasing na. Sana. "Okay ang sketches mo dito ah? wika ko habang binubuklat ang lumang album sa ilalim ng mesa. Inabutan ko pa siya ng isang bote para tuluyang mawala sa sarili.

"Wala 'yan. Luma na iyan!"

"Family mo? Galing ah. Hawig don sa caricature sa Art Class ang istilo."

"Aling iyong magkayakap kayo ng syota mo? Ganda ba? Pilit mo talagang binalik sa chicks ang usapan."

"Oo. Ano kayang medium ginamit don?"

"Charcoal lang iyon 'dre tapos oil para buhay ang dating." Medyo nabubuhayan ako ng loob. Mukhang makikilala ko na ng salarin. Motibo na lang ang gusto kong malaman.

"Bilib din naman ako at mabilis mong natapos ang drawing."

"Alin ba pinag-uusapan natin? Iyan ba o ang sa Art Class."

"Sa Art Class."

"Gulo mo naman kausap. Huwag mo nga akong lokohin, gusto mo lang purihin kita sa drawing mo! Nagpapaimpress ka lang kay Kathy! Type ka nun! Saten lang 'to ha, kita ko si Kathy gumagawa ng sketch mo napatigil lang kasi akala nakatingin ka sa kanya kanina. Sinundan mo lang pala ng tingin si Ms. Reynaldo. Muntik pa nga siya mapatili."

"Ano?"

"Bingi? CR lang ako dre." Tumayo si Recci dahil may tama na medyo nawalan siya ng balanse. Aksidenteng natabig ang bag ko at sumambulat ang laman.

Pinulot niya ang sketch pad ko at nakita ang doodle ko kanina. "Positive. Inlove ka na dre."

itutuloy...

Previous Chapters1| 2

Pagbiya

2012-01-26T17:55:00.000-08:00

"Kailangan mo pa ba talagang umalis?"

"Napag-usapan natin ito di ba, Aldred?" Ipinasok ni Samantha ang hawak na damit sa bag bago hinarap ang kausap. Hinawakan niya ang kamay nito at hinaplos ng ilang ulit.

"Hindi mo ba kayang tuparin ang parangarap mo dito?" Buntong hininga ang sagot sa kanya. Nagtaas pa ito ng balikat bago bumalik sa ginagawa.

Tinitigan ni Aldred ang papel na naghihintay sa kanya. Iniikot niya ng dalawang beses ang singsing sa kanyang daliri.

"Hindi ako sanay ng wala ka. Bagamat hindi tayo madalas nagkikita, inaalam ko kung maayos ka, kung mabuti ba ang kalagayan mo. Parang hindi ko kakayaning-"

Inilagay ni Samantha ang hintuturo sa labi ni Aldred para putulin ang pagsasalita nito. "Kakayanin mo. Masyado kang mabait Aldred hindi ka mahihirapan sa mga bagay na iniisip mong hindi mo kaya."

"Minahal mo ba ako Samantha?"

"Ano bang klaseng tanong 'yan?" may halong pagkaasar sa boses ni Samanta.

"Minahal mo ba ako?"

"Aldred nagsama tayo sa iisang bubong, nagkaroon ng anak. May mga bagay lang tayong hindi pinagkakasunduan kaya humantong tayo sa ganito. Alam ko na sa akin ang pagkukulang kaya makabubuti lumayo ako at itama ang lahat."

"Saan hahantong ang pamilyang ito?” Sapat na ang nadinig ni Aldred mula kaya Samantha. “Gusto mong ituwid ang ang mali mong desisyong magpakasal sa akin." Kinuha niya ang ballpen sa drawer at hinarap ang papel na naghihintay sa kanya. Ang guhit na may kulot sa magkabilang dulo ang nagpawalang bisa ng singsing na nag-uugnay sa kanilang dalawa.

-end

pagbiya - visayan word for abandonment.

Chicken Adobo - A Love Story - 2

2012-01-16T09:25:00.000-08:00

-a must a read!!! - CNN
-ang di magbasa kulang sa vitamins - kuya kim
-pagpasensyahan nyo na ang spelling at typos - principal
-ipamalita mo sa 10 tao at may swerteng darating sayo sa akinse at katapusan - unknown

Ginising ako ng isang tawag sa telepono. Nakarating na pala kay Lazaro ang pagbalik ko ng Batangas. Imbitado ako sa early celebration ng birthday ng kapatid niya. Medyo nagdalawang-isip ako dahil may kalayuan ang venue.

Wala na ang excitement sa katawan ko hindi kagaya kahapon na mabilis akong kumilos at maagang dumating sa Art Class. Ngayon, sinadya kong magpahuli sa klase sa pag-asang mapapwesto sa last seat. Inisip kong mag-quit pero sayang naman ang slot na inaasam ng marami. Sikat si Ms. Reynaldo and once a year lamang ang Art Class niya sa Batangas.

Nagtagal pa ako ng ilang minuto sa parking para ayusin ang aking sarili. Kinuha ko ang sapatos sa back seat at isinuot. Bumagay ang plain blue shirts sa aking Chuck Taylor sneakers. Noong bata ako, ang nanay ang nag-aabot ng sapatos ko mula sa back seat, gusto ko kasing katabi ako palagi si tatay para madali kong maitanong ang mga bagay na nakikita ko sa daan. Kadalasan ginugulo pa ng tatay ang buhok ko sa tuwing marami akong gustong malaman. "Bata ka pa. Paglaki mo malalaman mo lahat," palaging pagtatapos niya. At ngayon nag-iisa ako sa kotse at lahat ng tanong ay ako na lamang mang kusang sasagot.

Lipad ang isip ko pagpasok ko ng classroom. Sa pintuan ay sinalubong ako ng lumilipad na paint brush dahilan para bumalik ang isip ko. I spent half of an hour in the front of the mirror this morning and I am pretty sure that I still have the qualities or semblance of human being. Wala akong natatandaan na naging member ako ng angry birds para maging target ng galit.

Kathy Belarmino is the angry bird. Kararating ko pa lang kaya wala akong makitang dahilan para batuhin niya ako ng paint brush. Sa likod niya ang ang kumpol ng mga tao na may tila pinagkakaguluhan. Noong namalayan nila ang pagdating ko, biglang nahawi ang tao. Muntik na akong maluha sa pagpigil ng aking tawa ng makita ko ang exact caricature ni Kathy Belarmino. Wide open ang bibig niya, bilog na bilog ang mata at may mga characters na sign ng yelling. Bagay ang caricature sa ugali niya. Nang umalis ang huling taong nakaharang sa canvas, nawala ang ngiti ko.

"Is that me?" I paused. Lumapit ako sa upuan at nakita ng malapitan ang drawing. Confirmed its me. Anong ginagawa ng caricature na 'to sa canvas ko?

"Naghahanap ka talaga ng gulo 'no?" If my memory serves me right, pumasok ako sa Art Class para matuto at hindi para manggulo kaya hindi ako sang-ayon sa babaeng nasa harap ko. Nakita ko naman ang death glare sa babaeng mangkukulam. "Siguro kaya ka nagpahuli ng pag-uwi para insultuhin ako!" Wala akong nakikitang dahilan para galitin siya. Nahuli ako ng pag-uwi dahil hindi ko maisip kong paano ipipinta ang sabaw ng chicken adobo at kung paano hindi magmumukhang papaya ang papatas.

"Hindi ako gumawa niyan!" depensa ko.

"Sinungaling! Canvas mo yan at sino pa ba ang nagmalaki sa paggawa ng caricature?"

Noong nagpakilala, nabanggit kong drawing ang hilig ko. Mahilig ako sa caricature at minsan na akong sumali sa editorial catooning pero wala akong natatandaang nagboast ako.

"Ms Belarmino and Mr Bautista? May problema na naman kayo?" Igagawa ko ng rebulto si Ms Reynaldo pag-uwi for saving my life sa babaeng mangkukulam. "No horse playing in my class."

Most of the time, iniisip ko pa din kung sino ang gumawa ng caricature. Hindi ko naman pwedeng pagduduhan si Ms Reynaldo dahil magkasabay pa kami sa parking at hindi din siya regular na bisita sa venue at late din naman siya dumadating. At ano ang motibo?

I really tried hard to ignore Kathy Belarmino pero isa siyang human disaster. Malamang wala siyang kalaro noong bata kaya may pagkabully. Madali akong maasar sa mga taong makalat, one meter apart kami pero umabot sa pwesto ko ang mga color palletes at tray niya. Para s'yang hindi babae. Iyong isa niyang paint brush na kanina pa hinahanap ay di matandaang nasa buhok niya dahil ginawang hair ornamental sa kulot niyang buhok.

"Bakit mo ko tinititigan?!" talak niya sa akin. Sa boses niya naalala ko ang talakerang role ni Maricel Soriano sa mga pelikula. Sana mabaling naman sa kabilang upuan ang galit niya.

"Hindi kita tinititigan." Umiling ako. "Nevermind."

"So sinusulyapan? I hate guys na kung makatingin ay mula ulo hanggang paa." Okay. So pinipili niya kung kanino siya mean. Unluckily ako ang napili niya.

"I have no bad intensions. Nadadaganan lang ng bag mo ang paa ko at mga palletes mo umabot na hanggang dito." First time sa buong buhay ko ang maging sentro ng atensyon. Average student lang ako dati kaya hindi ako sanay sa ganitong pakiramdam.

Kinabig niya palapit lahat ng gamit niya. Parang batang aagawan ng laruan. Nanlilisik pa ang kanyang mata na tipong nagsesend ng message sa lahat ng espiritu para gumawa ng butas at tangayin ako palayo sa kanya.

"Magkakaway na naman kayo? Hindi ba kayo pwedeng ambassadors of peace?" puna ni Ms Reynaldo.

"Possible. When GMA and PNoy are hugging each other." pabulong na sagot ng mangkukulam.

Hindi na ako nagulat pagpasok ko kinabukasan, our caricatures are hugging each other. At si Angry Bird nagpapadyak na sa galit dahil sa canvas naman niya nakasketch.

itutuloy...

---
gaganahan ako mag-update kung may magdodonate ng banner/logo/graphics para sa kwentong ito.. :)

Previous Chapter..

Chicken Adobo - A Love Story

2012-01-12T18:47:00.001-08:00

-a must a read!!! - CNN
-ang di magbasa kulang sa vitamins - kuya kim
-pagpasensyahan nyo na ang spelling at typos - principal
-ipamalita mo sa 10 tao at may swerteng darating sayo sa akinse at katapusan - unknown

Kung may babalikan akong parte ng buhay ko siguro noong nakilala ko si Kathy. Dumating siya sa buhay ko noong mga panahong nag-iisa ako. Literal na nag-iisa. I hate being alone pero wala naman akong choice.

Sa bawat araw na lumipas naalala ko ang aking magulang. Minsan hindi ko namamalayan may luha na pala sa mata ko. Ilang beses may nakapapansin sa akin sa mga ganoong pagkakataon, napuwing ang gasgas na linya kong palusot. My mom died a year ago. The last year of her life was in and out of the hospital due to diabetes complications. After 2 months of mourning, Dad died of heart attack.

Nagresign ako sa trabaho dahil sa depression. Inisip ko kung magbabyahe ako mawawala lahat. Liliparin ng hangin ang sakit na pilit na ipinapasan sa akin. Tatangayin ng agos ang pangungulila ko sa aking mga magulang. Iniwan ko ang ang lugar na kinalakihan para tanggapin ang lahat. Ang bawat hakbang ko palabas ang pintuan ay ubod ng bigat. Tila walang katapusang hakbang bago makalabas ng pintuan.

Bumili ako ng music album, nanonood ng concert at nalasing sa Malate. Pero may kulang pa din. Hindi ako masaya. Binisita ko ang mga magaganda at sikat na lugar para maalis ang lungkot na bumalot sa aking puso. Pero sa huli, hinahanap-hanap ko ang daan pauwi.

Naisipan kong pumasok sa isang Art Class. Sabi nila kapag nasa lowest moment ka ng buhay mo, lalabas ang artistic side ng isang tao. Hilig ko ang drawing kaya painting ang pinili ko para ibalik ang kulay na noo'y nawala sa aking mundo.

"I am Ms. Jheana Reynaldo, your instructor. I know lahat ng nandito may reason kung bakit gustong mahasa sa pagpipinta. May naglilibang, gustong makalimot, gustong may maalala, hasain ang sarili at kumita." Kung titingnan si Ms. Reynaldo mas iisipin kong isa siyang call center agent sa porma niya. Nakajacket kahit mataas na ang araw sa labas. "Oh ngayon pwede ko bang malaman kung ano ang dahilan ng pagpunta ninyo dito?"

Tumayo ang lalaki sa unahan at sinabing gusto niyang matutunan ang sekreto sa likod ng still image. Kesyo, buhay na buhay daw kung pagmamasdan. Iyong isa naman gusto niyang sundan ang tapak ng kanyang ama, sceneries naman ang gusto niyang ipinta. Ang babaeng malapit sa bintana marunong na daw magpinta gustong hasain lang ang skills at matuto ng iba pang techniques. Naaliw ako sa pakikinig sa sagot ng bawat isa. Malalim ang kanilang pinaghuhugutan. Hindi ko alam kung tama bang pumasok ako dito. Naghihintay ako ng sunod na sagot, hindi ko namalayan na lahat ng mata ay nakatingin sa akin. Naghihintay na pala sa aking sagot.

"You, Mr. Bautista? Anong gusto mong ipinta at bakit?"

"Chicken Adobo." Nagtawanan ang buong klase. Sa tipo ko hindi ko gawain ang magbiro. Lalo na kapag inaantok ako.

"Tulala 'yan kanina pa! Akala siguro lunch na!" Bahagya lang akong nagkunot ng noo sa babaeng malapit sa aking upuan.

"I guess you are staring at me?"

"Kapal mo ha?!"

Ibinaling ko muli ang atensyon ko kay Ms. Jheana. "My Mom is a good cook. Mahalaga ang role ng Chicken Adobo sa amin kasi lahat kami paborito iyon. Ito iyong time na magkakasama kaming kumakain at masayang nagkukwentuhan. My parents are in the hands of our Heavenly Father, ang chicken adobo ang magpaparemind ng connection namin tatlo. Sa palagay ko, kung ibubuhos ko sa painting ang feelings ko, makakagawa ako ng magandang obra."

"Thank you, Mr. Bautista."

"Deep. Pwede ka ng dramatic actor. Adobong nagsasalita," pabulong na wika ng babae. Sa natatandaan ko, wala akong taong sinaktan o nilamangan nitong mga nakaraang araw para magkaroon ako ng isang hater.

"Ms. Kathy Belarmino, right?" Hindi ako interesado sa mga sasabihin niya para kasing sumasabog na granada ang boses. May pagkapolitician na aktibista ang dating. Reality at pait ng buhay ang gusto niya. Kaguluhan sa Mindanao, ginigilitang manok, stampede sa Ultra, Rambol sa Mediola pati lalaking umiihi sa gulong ng sasakyan kasali. Mas malaki pa siguro Spoliarium iyon, sasakalin ko ang babaeng ito kapag abstract ang kalalabasan.

Matapos niyang magsalita tinitigan niya ako ng matagal na pwedeng makamatay tapos ay tinaasan niya ako ng kilay. Now I know, may sira ito o galit siguro sa lalaki.

- itutuloy...

Boy meets girl story inspired by 500 days of summer. :)

Haircut

2011-12-31T08:10:00.001-08:00

Nakapulot ako ng piso habang naglalakad patungo sa kabilang compound. Dinalaw ko ang dating tambayan kanina sa pag-asang umuwi ang mga kababata ko. Umaga pa lamang kahit walang hilamos at toothbrush, maingay na ang halakhakan doon pero kanina kahit daga ay ayaw gumawa ng ingay. Sa palagay ko, kung maliligaw ang classmate ko noong elementary na tagalista ng maingay paniguradong uuwing malinis ang papel.

Tumingala ako sa bolang nakasipit sa pagitan ng mga sanga ng mangga. Kumuha ako ng bato at sinipat ang bola pagkatapos ay pinatalbog patungo sa court. Marami ng damong ligaw ang sumibol sa mga crack ng semento. Halatang hindi masyadong nagagamit ang minsang naging paborito kong lugar. Ilang talbog at buslo pa lamang ang nagagawa ko ay ramdam ko na ang pagod sa aking katawan. Wala na ang sayang dating hatid sa akin pagtalbog ang bola. Siguro dahil nag-iisa ako. Iyong batang kasalubong ko kanina masama ang tingin sa akin habang hawak ko ang bola. Sabagay sa edad niya malamang hindi niya ako kilala.

Tumawid ako ng kalsada para patirin ang aking uhaw. Pumasok ako sa mini stop at kumuha ng malamig na inumin. Pagkabayad ay umupo ako sa paborito kong pwesto. Ramdam ko sa aking lalamunan ang ginahawang hatid ng inumin.

Tinitigan ako ng gwardiya mula ulo hanggang paa. Pati ang sinturon kong abot sa tuhod at may kalumaan ay matagal niyang pinagmasdan.

"Oo, ako nga," mahinang sagot ko saka humarap sa kanya. "Kamusta na po?"

"Mabuting mabuti. Buti umuwi ka. Hindi agad kita nakilala dahil malaki na ang pinagbago ng iyong itsura." Alam kong napuna agad niya ang mahaba kong buhok, ilang pulgada na lamang ay lalampas na sa balikat. Hindi gaya dati na maikli at malinis tingnan.

"Babalik naman po talaga ako. May mga bagay lang na mas mabuting pinalilipas muna."

"Dave, ako man ay nanghihinayang sa nasimulan ninyo. Ako nga yata ang huling nakaalam dahil hindi ko na siya nakitang pumunta dito. Napamahal na din sa akin ang batang iyon. Namimiss ko din ang puppy eyes." Si Marj ang tinutukoy niya. Nasanay kasi siyang pagpatak ng ala sais ng hapon ay mambubulabog sa kanya sa mini stop. Itatanong kung maayos ang eye liner at kung halata ba ang resident eye bag niya. Sa mini stop kami naghihintayan ni Marj bago umuwi. Kapag madami dala si Marj, pupungayan lang niya ng mata at pumapayag na siyang iwan ni Marj ang gamit niya. "Puppy eyes." Madaming terms na itinuro si Marj sa kanya dapat daw cool pa din kahit thunders na.

"Siguro hanggang doon lang po talaga. Hindi talaga masusukat sa haba ng pinagsamahan ang lahat. May mga pagkukulang ako na kung tutuusin ay pwede namang itama. Siguro naging komportable akong pahupain ang sitwasyon kaya hindi ko mamalayang wala na pala akong babalikan."

"May balita ka pa ba sa kanya?"

Tumango ako. Kahit pilitin kong umiwas hindi ko mapigilang mag-usisa ng mga bagay na tungkol sa kanya. "Isang buwan noong tinapos niya ang lahat, sila na muli noong dati niyang boyfriend."

"Hindi ko siya masisisi. Magulo ang isip ng batang iyon, Dave. Siguro noong mga panahong nagkakalabuan kayo naging malapit sila sa isa't isa. Kailangan kasi ng karamay ni Marj at aksidenteng mahulog ang loob niya." May punto siya. Hindi ako nabigo sa pagdalaw sa kanya.

"Hiling ko pa din ang kaligayahan niya. Matupad ang pangarap niyang makarating ng Palawan kasama ang lalaking mahal niya at makabili ng king size bed gamit ang unang perang matatanggap sa kasal."

Hinawakan niya ako sa balikat. "Anak, sa sarili mo? Anong plano mo?"

"Sa huli namang pag-uusap namin noong maayos pa ang lahat, sasamahan niya daw akong magpagupit. Hiling na gusto ko sanang matupad."

-end

Softdrinks

2011-12-16T10:31:00.000-08:00

Ramdam ko ang kalam ng aking sikmura habang tinatahak ang kahabaan ng SLEX. Hindi na ako nakakain ng agahan dahil biglang naubsan ng LPG habang nasa kalagitnaan ng pagluluto. Umalis ako ng bahay at umasang may tindero ng pagkain na sasakay sa bus pero bigo ako. Inaliw ko na lang aking sarili sa pelikula nina Bossing, Wally at Jose. May pagkakataong napapalakas pa ang aking tawa.

Nagkakagulo ang mga tao sa may bulletin board ng opisina. Siguro may schedule na ng bonus. Tamang tama, mabibili ko ang naipangako ko kay bunso. Sa mga ganito din lang pagkakataon ako nakapagbibigay ng pera sa nanay ko.

Nakangiti akong lumapit sa bulletin board sa pag-asang may magandang balita. Napawi ang ngiti ko at napalitan ng kunot ng noo sa sobrang pagkadismaya. Starting next year, aalisin na ang pay para sa unused vacation leave. Bahagi iyon ng pagtitipid ng company kaya naisipan nila na gawing compulsary na ang leave. Ganoon ang sistema sa unang pinaglingkuran kong kompanya. Tama, garantisadong nakatitipid ang kapitalista pero ramdam ko ang paralisadong operasyon habang nakabakasyon at pakuyakuyakoy ang empleyadong dapat sana ay gagawa ng trabaho.

Ilang taon bago ako pumirma ng kontrata, ang paid leave ang isa kong tiningnan bago ko tinanggap ang job offer. Malaki kasing tulong lalo pa't hindi naman ako madalas mag-absent. Pan-tuition na sana ni bunso at pansuhol sa galit ng misis. Nakakadismaya. Sa ganitong sitwasyon, kung sina Bossing, Wally at Jose ang nagbiro, instant ang tawa. Pero kapag tadhana ang nagbiro para bang napakahirap humugot ng ngiti. Para bang hinahabol ako palagi ng kamalasan kahit hindi naman ako sumali sa habulan.

Kailanman hindi naging bum ang buhay ko. Lagi akong kasama sa bawat alog ng kapalaran. Unti-unti binabago ng mga memo ang pinagkasunduan naming kontrata. Ano bang magagawa ng ordinaryong empleyado? Wala. Magreklamo na lang sa banyo. Malas lang talaga siguro lagi akong biktima ng pabago-bagong policy.

"Softdrinks, sir?" alok sa akin ng bago empleyado. "Libre ko sir." A-kinse na pala kaya abot tenga ang ngiti ni Wilbert.

Umupo ako sa tabi niya pagpasok ko ng canteen. "Sige lang. Mukhang masayang-masaya ka ah."

"Siyempre sir! Unang sweldo e! Tinapay sir? Salamat sir sa mga itinuro mo. Pagpasensyahan mo na kung matanong ako. Gusto kong matuto agad sa mga bagay-bagay para hindi naman ako magmukhang pabigat."

"Mabilis ka naman pumik-up kaya walang problema. Lahat naman dumaan sa pagiging bago kahit mabagal basta pulido. Maiba ako, may pamilya ka na ba?"

"Hiwalay sir, masyado akong nagmadali kaya maaga akong nagkapamilya. Katatapak ko palang ng 18 tatay na agad ako."

"Ah, nagkikita pa kayo? Ng anak mo?"

"Hindi din sir. Apat na taon na. Pwede naman akong dumalaw pero mas pinili kong hindi magpakita dahil uulanin lamang ako ng sumbat. Ang biyenan ko kasing lalaki, namatay sa atake sa puso noong nabuntis ang anak niya dahil hindi matanggap na ako ang ama."

Tahimik na tao si Wilbert. Ngayon ko lamang nalaman na napakabigat pala ng kanyang pinagdadaan. "Bago dito, saan ka nagtrabaho?"

"Wala po. First job ko 'to kaya nagpapasalamat ako sa company na 'to kasi binigyan nila ako ng chance. Kaya masayang-masaya ako lalo't magpapasko. Kung lahat masaya sa bonus, mas masaya ako sir! Ang bonus kasi sir bigay ng kompanya, ang sweldo pinaghirapan ko. Ngayon ko masasabing may pag-asa pa kahit muntikan na akong sumuko. Apat na taon din bago may tumanggap sa akin!"

"Pagbutihin mo, nasa likod mo lang ako para suportahan ka!"

"Salamat sir, akala ko 'di na darating iyong time na makikita ko ang anak ko. Kaya pursigido akong magpatuloy dito para kapag may regular na akong trabaho madadalaw ko siya. Tipong may ipagmamalaki na ako. Hindi na ako ang Wilbert na nakilala nilang tambay lang. At tulad ng ipinangako ko noon kay Nanay pagkatapos ng graduation at magkatrabaho ako, ang unang sweldo ko sa kanila mapupunta. Tinupad ko iyon sir natagalan nga lang! Mauubos ang lahat ng bagay sa akin pero hindi ang dangal kaya pinanghahawakan ko ang mga binitiwan kong salita."

"Hanga ako sa determinasyon mo." Parang sampal sa akin ang mga nadinig ko. Dahil mataas na ang aking prespective, hindi ko na napapansin na madami palang biyaya ang natatanggap ko. Maayos na pamumuhay, magandang trabaho at higit sa lahat, masayang pamilya.

"Kaya inaalok ko kayo sir ng softdrinks kasi gusto kong magcelebrate. Na... Hindi pa pala tapos ang buhay para sa akin.. na may pag-asa. Sa ngayon softdrinks lang muna dahil maliit pa ang aking nasimulan."

Light ang usapan namin pero ramdam ko ang excitement sa boses ni Wilbert. Nakabubuhay ng dugo. Hindi biro ang pinagdadaanan niya pero hindi siya nawalan ng pag-asa. Akala ko, ako na ang pinakamalas, hindi pala.

"Manang! Softdrinks nga! Yong pinakamalaki! Libre ko 'to Wilbert." Dapat din akong magcelebrate at magpasalamat sa mga bagay na tinatamasa ko.

-end-

Dear Kuya

2011-12-06T07:16:00.000-08:00

Pinagalitan na naman ako ng matanda kaninang umaga. Isinisisi pa din sa akin ang pagkabulok ng langka dahil nakalimutan mong lagyan ng sako. Hindi talaga makalimot kahit grade six pa tayo noong nangyari 'yon! Ano nga bang nangyari at biglang nakaligtaan ang palagi mo namang ginagawa?

Nahuli na ang pumatay sa Tatay ni Mike. Si Asyong 'di ba? Nasa kalagitnaan ako ng panood ng pelikula nang biglang nagkagulo. May umiiyak, sumisigaw, tumatawa at may nagmamakaawa. Natunugan kasi ng parak ang pagdalaw ni Asyong sa pamilya kaya natimbog. Mataas na kalibre ang dala ng mga pulis kaya nagpanic ako sa takot na magkaputukan. Hindi ko tuloy naabutan noong nag-i love you si Bea. Naunahan pa ako ng aso sa pagtataguan ko sana.

Sinalubong nga pala ako ni Nanay sa pag-uwi ko dito sa atin. Daig ko pa ang balik-bayan. Ang kaisa-isa kong bitbit na bag ay pinag-agawan pa nina Ken at Apol. Malalaki na sila. Hindi ko nga halos nakilala ang mga anak mo. Buti na lang sira pa din ang ngipin ni Apol kaya alam ko na siya 'yon.

Tinatanong ako ni Tsong Ruben kung kumusta ka na daw. Ngumiti lang ako kasi hindi ko din alam kung ano ang iyong lagay. Hindi ko kasi alam kung sapat ang salitang ayos lang sa tanong niya. Naikwento niya ang ilang bagay tungkol sa pamilya mo. Tama ang hinala mo. May kinalolokohan nga ang misis mo. Buti na lang naisipan mong sa Nanay na lang magpadala ng pera.

Binalikan ko ang puno ng mangga sa may tambayan. Ang puno na ang katapat ay ang tindahan ng minsan kung inibig na si Lara. Ang puno na tumatakip sa bagsik ng haring araw tuwing umaga. Ako ay nakangiti habang pinakikiramdaman ang hagod ng softdrinks at kaunting pagbara ng biscuit sa aking lalamunan. Inusisa ng bata ang aking pagngiti. Ako daw ay aakalaing walang bait dahil abot langit ang aking ngiti, dangan na lamang at maayos ang aking buhok kaya hindi iisiping gaya ng hangal na may bitbit na pusa sa daan. Tapos bigla pa siyang napatapik ng braso nung nagusot ang aking mukha. Panong hindi, kitang kita kong may yumakap na lalaki kay Lara.

Malaki na si Ken. Mausisa na. Umuwi ka na kaya. Mahirap mabuhay sa kasinungalingan. Tatanggapin naman nila tayo kahit magmukha tayong tanga. Isa pa, sanay naman sila. Aminan na natin na iyong eroplanong maghahatid sana sa atin sa Peru ay huminto na sa Cebu.

Naloko tayo e. Naniniwala tayo sa pangakong giginhawa ang ating buhay. Hindi siguro patas kung magdudusa pa tayo.

Okay naman sila sa buhay na ipinamulat natin sa kanila. Mabuting na iyong kilala tayong lubog sa utang at mahina ang kokote at least pogi tayo. Ang importante sa kabila ng kahinaan mo, kilala ka dito napalaki mo naman ng maayos ang anak mo. Hanga nga sila sa'yo. Huwag mo ng hayaang masira iyon. Mas kailangan ka nila kesa pera.

Alam mo ba, nakita ako ni Ken habang ginagawa ko ang sulat na ito? Tinanong ko siya kung anong gusto niyang regalo sa pasko para maisulat ko dito at malaman mo. Umalis siya. Akala ko hindi interesado, pagbalik niya may dala siyang medyas. Akala ko doon ilalagay ang regalo. Sabi niya,"gusto ko iyong taong nagsusuot ng medyas na ito, si Papa." Halos gumulong ang luha ko e!

Gasgas sa Sapatos

2011-11-19T19:37:00.000-08:00

Dalawang araw pa lang ang lumipas, may gasgas na agad ang ibabaw ng bago kong sapatos. Wala naman akong matandaan na sumabit o nabundol na maaring pagmulan ng gasgas. Naalis ng bahagya ang coating na nagtatago sa mababang kalidad ng sapatos.

Buhatin ko ang aking paa sa tuwing naglalakad, bilin ni Nanay. Sabi niya, hindi naman mapapagod agad kung iaangat ng medyo mataas ang paa para hindi magasgasan ang suot kong sapatos. May maliliit kasi na mga bagay na maaring sumabit. Hindi na naman daw ako bata para buhatin pa niya. Kung nakaupo naman huwag masyadong igalaw ang mga paa para makaiwas sa matatalas o may kantong bagay.

Hindi maganda ang naging takbo ng araw ko ngayon. Late ako dahil sa biglaang pagsumpong ng DPWH hobby na magbungkal ng maayos pang kalsada habang naiiwang nakatingwang na sira ang mga nakatagong lugar. Isinara na daw ang daanan sa Sambat kay biglang sumikip ang daan. Wrong timing naman kung kelan ako dapat mapaaga para makaiwas sa memo saka pa naisipang magsara ng kalsada. Hindi na talaga mapigilan ang pag-unlad ng Padre Garcia pati na din ang pagyaman ni Congressman.

Si Sir Domingo ang tipo ng taong mahinahon magsalita. Kaya spill proof ang tenga kapag siya ang kausap. Hindi niya ipapamukha sa tao ang pagkakamali. Ako pa mismo ang pag-iisipin ng next step para ma-improve at di na maulit ang ginawa kong labag sa policy. Pero sa bandang huli kahit labag daw sa loob niya, company policy pa din ang masusunod. Ang verdict? Hintayin ko na lang ang memo ng suspension. Mukhang hindi na ako makakabili ng sapatos na hindi magiging sugapa sa rugby kahit bumilang pa ng ilang buwan.

Pag-uwi ko ay ibinalita ko sa Nanay ang nangyari. Sinabi kong hindi ko muna ako makakapagbigay ng pera sa mga susunod na sweldo. Tinapik niya ako sa likod pagkatapos abutan ng tsinelas. Nalungkot siya hindi dahil sa wala akong perang maibibigay sa kanya tuwing sweldo kundi sa nakita niyang gasgas sa bago kong sapatos.

"Iangat mo ang iyong paa. Malaki ka na para buhatin ko pa. Ang maliliit na bagay sa daan ay hindi para maging balakid kundi para maging gabay. Pwede mo silang iwasan kung tutuusin kung naging maingat ka lang."

Inisip ko parang hindi nakikinig si Nanay sa mga kwento. Tipong hindi apektado, walang pakialam kahit sobrang bumaba ng self-esteem ko. Pero habang tinititigan ko ang aking mga paa bigla akong napaisip. Iangat ko daw ang aking paa dahil hindi na ako kanyang buhatin ni Nanay.

"Iangat ko ang aking sarili dahil hindi sa lahat ng pagkakataon ay magagabayan ako ni Nanay. Ang mga pagsubok ay gabay ko para itama ang mga nagawa kong mali. Na sana'y naiwasan ko kung binigyan ko agad ng pansin. Hindi naman ako masu-suspended kung naging maingat ako, kung natuto agad," bulong ko sa sarili ko.

"Magpahinga ka na anak, alam ko pagod ka. Hayaan mo bukas, makinis na ulit ang iyong sapatos."

"Opo. Bukas, aayusin ko ang lahat."

-end-

want a copy? send an email to panjo[@]tuyongtintangbolpen[.]com

Sa Wakas!

2011-11-15T18:14:00.000-08:00

Sa wakas natupad din ang pinakaaasam ko sa buhay ko. Hindi maubos ang ngiti sa labi ko habang tinitingnan ko ang kumpol ng mga tao, partikular ang magulang ko. Kita ko pa si inay na pinupunasan ang luha sa pisngi. Alam ko masaya siya. Bawat hakbang papalapit sa altar ay may halong excitement at kaba dahil ilang minuto na lang ay pormal na ang lahat. Tama ako ang desisyon kong ikaw ang pinili ko at nagpapasalamat naman ako na tinanggap mo ako ng buo.

Alam mo, hindi ako magsasawang paglingkuran ka. Mula pa kasi pagkabata ko hindi ko naramdamang wala ka kahit hindi ko solo ang atensyon ko. Naniniwala ka bang ikaw nga ang superhero ko? Totoo iyon! Biruin mo kahit madaming gustong kumuha ng atensyon mo, hindi ka pumapalyang pakinggan ako lalo sa mga panahong akala ko ay hindi ko na kaya. Bilib nga ako sa'yo! Kayang mong iparamdam sa akin na nasa tabi lang kita palagi. At bago matapos ang araw lagi tayong may realization kung naging maganda ba ang araw, kung hindi naman, ipinapaintindi mo kung ano bang dapat gawain para itama.

Lahat ng mga pagsubok at hamon sa buhay ay nalampasan ko dahil nagawa mong ipakita ang saya ng buhay. Na-realized ko na ang mga lubak sa buhay ay paraan lamang para subukin ang faith. Minsan kasi kapag smooth ang takbo ng buhay nakakalimot na. Tama 'di ba? Marami akong natutunan sayo, mula sa mga salita at aral mo. Kaya kapag may kaibigan akong kailangan din ng tulong hindi ko nakakalimutang ipayo ang mga itinuro mo sa akin.

Ito ba 'yong butterflies in stomach? Kakaiba kasi ang nararamdaman ko. Hindi nga ako pinatulog ng excitement ko, daig pa iyong batang unang beses pa lamang sasama sa field trip. Basta. Kung tutuisin mas makulay ang buhay ko kesa sa painting ni Da Vinci dahil ikaw kasama ko. Hindi kita binobola ha, sinasabi ko lang ang nararamdaman ko. Ikaw kasi ang dahilan ng pinakamagandang nangyari sa buhay ko.

Pumikit muna ako bago humakbang sa unang baitang ng hagdanan. Pagkatapos ay ngumiti ako sa aking mga magulang. Hindi naman ako nabigong suklian din ng ngiti. Alam kong tanggap na nila na mas pinili kita kapalit ng mga pangarap nila para sa akin. Alam nilang sa'yo ako masaya.

Ngayon handa na ako. Ikaw ang pinili ko. Ikaw ang buhay ko.
Paglilikuran kita, pangako. Ibabahagi ko sa iba ang mga natutunan ko sa sandaling ipagkaloob na ang banal na basbas ng obispo. Basbas sa aking abito.

-end-

Off TopicSuportahan ang aking Saranggola Blog Awards Entries. Pindutin lang ang dalawang kwento.Gamitin ang like button sa dulo ng bawat kwento para bumoto.Ang Manikang Hindi Nilalabhan
Chess Match

want a copy? send an email to panjo[@]tuyongtintangbolpen[.]com

Patak ng Tubig sa Batok

2011-11-07T15:25:00.000-08:00

Kakaiba ang hanging sumasampal sa aking pisngi. Hindi katulad ng kadalasang simoy sa umaga tuwing tatapak ang buwan ng Nobyembre. Makulimlim ang langit at nagbabadya ang ulan. Ihinatid na ng tagapagbalita ang bagyong tatama sa Bauan. Maging ang mga ipis at iba pang insekto sa estero ay nagsisipaghanda ng lumikas. Wari'y nag-iingat at takot na maranasan muli ang minsang trahedyang tila gustong lamunin ang Bauan.

"Pwede ka bang makausap?" ang huling salitang nadinig ko Candy kaninang umaga bago ako umalis ng bahay. Hindi ako tumugon kahit mahinahon at may kababaang loob ng salita niya. Halata sa mata niya ang pait ng gabi. Lumabas ako ng bahay at hindi nagbitaw ng kahit isang letra mula sa aking bibig.

Hindi naman talaga ako galit kay Candy. Napikon lang siguro sa insultong ibinato sa akin kagabi. Ewan ko ba kung bakit hindi niya maunawaan na ayaw kong pag-usapan ang mga bagay na may kinalaman sa aming posisyon at kita sa trabaho. Hindi na niya kailangan pang ipamukha na mas rewarding ang mga ginagawa niya. Hindi lang siguro sampung beses kaming nagtalo tungkol dun. At muntik pang humantong sa hiwalayan dahil sa nagbabanggaang pride. Mahal na mahal ko si Candy, isang katotohanan kahit ang dagang costa ay hindi kayang itanggi.

Tumayo ako sa tapat ng munisipyo ng Bauan. Tiningala ang gusali na nakatakdang gibain para bigyang daan ang modernong munisipyo. Nakapanghihinayang na ang isang makasaysayang gusali na dinisenyo pa ni Juan Arellano noong 1930 ang maglalaho na lamang bigla dahil sa pagbabago. Tinipon ko ang mga alaalang may kinalaman sa aking pagkatao. Mga bagay na magpapaala sa akin ng tamis ng pag-iibigang nabuo sa loob ng gusali. Ang makasaysayang istraktura ang nagtagpo sa dalawang OJT sa opisina ng mayor na muling nagkita sa harap ng altar at nangakong magsasama habangbuhay.

Gusto ko lang palipasin ang oras para mahinahon na ako pag-uwi ng bahay. Mas nangingibabaw pa din ang pagmamahal ko sa kanya. May mga pagkakataon lang talaga na nagbabangga ang aming differences kaya nauuwi sa hindi pagkaunawaan. Last night almost magbreakdown na ako. Muntik ko pang pagbuhatan ng kamay si Candy buti na lang narealize ko agad na hindi tama. Isang stick ng sigarilyo ang nagpahinahon kay Candy at nag-absorb ng lahat ng tension sa kanyang katawan.

Malaking patak ng tubig ang tumama sa aking batok. Ramdam ko ang bigat ng parating na ulan. Mabilis ang pagkilos ng lahat. Nahawi ang kapal ng tao sa tapat ng munisipyo sa pagdating ng pampasaherong jeep. Isang tumpok ng pulang rosas ang nabigyan ng diin sa unti-unting pagkaubos ng tao. At sa tingin ko ay kanina pa naghihintay ang rosas para ibigay ko kay Candy. Alam ko maayos ang lahat ngayon gabi.

Hindi pinatawad ng baha ang sapatos kong hindi pa tapos hulugan. Ang payong na magsisilbi sanang pananggalang ko sa ulan ay naging tagapagligtas ng bulaklak sa pagkasira. Nagmalaki pa ang kulog na tila nang-aasar sa kaawa-awa kong itsura. At tulad ng inaasahan madilim na ang paligid dahil sa pagkawala ng supply ng kuryente.

Ibinaba ko ang bulaklak sa sofa at sumibat patungo sa kusina para kumuha ng kandila sa loob ng kabinet. Wala naman masyadong gamit sa bahay kaya hindi ako natatakot mabundol kahit madilim. Tahimik ang bahay maliban sa malakas na hanging nagmumula sa labas. Hindi pa siguro nakakauwi si Candy mula sa trabaho dahil wala pang kandilang nakasindi. Tamang-tama, sasalubungin siya ng mga rosas sa kanyang pagpapasok. Mauunawaan n'ya naman siguro na humihingi ako ng tawad. Matalino naman siya.

Malaking patak ng tubig ang tumama sa aking batok. Kailangan na sigurong kumpunihin ang bubong bago palagyan ng kisame. Magiging marunong ang mga kahoy kung hindi agad maaayos ang yero. Pinunasan ko ang aking batok gamit ang aking palad. Kakaiba ang amoy ng tubig dahil siguro sa katagalan ng hindi umuulan.

Humila ako ng upuan para kunin ang kandila sa kabinet. Pagkatapos ay sinindihan gamit ang stove. Kinuha ko ang timba sa banyo upang saluhin ang tubig na tumutulo mula sa butas ng bubong. Pagbalik ko ng kusina ay biglang tumambad sa aking mukha ang basang daliri sa paa. At ang pinanggagalingan ng kakaibang tubig na may amoy. Hindi agad ako nakakilos, hindi ko na namalayan ang kusang pagbasak ng aking aking luha.

-end-

Off TopicSuportahan ang aking Saranggola Blog Awards Entries. Pindutin lang ang dalawang kwento.Gamitin ang like button sa dulo ng bawat kwento para bumoto.Ang Manikang Hindi Nilalabhan Chess Match want a copy? send an email to panjo[@]tuyongtintangbolpen[.]com

Back Ride

2011-10-30T01:14:00.000-07:00

Pagkatapos kong kausapin si April sa telepono ay sumakay na agad ako ng tricycle. Medyo nahirapan ako sa exam kaya madami akong naconsume na oras. Nasa may bus terminal na daw si April. Plano namin pumasyal ng medyo malayo upang magbonding. Matatagalan na ulit kami magkita kasi sembreak na. Pinilit kong pagkasyahin ang aking sarili sa bakanteng upuan sa may bandang likuran ng driver. Kinailangan ko pang yumuko para sumakto ang clearance ng bubong.

"D'yan din pumapasok ang anak ko," may pagmamalaking wika ng tricycle driver at halata sa ngiti niya na naghihintay siya ng reaksyon mula sa akin. Bago pa lang umalis sa tapat ng unibersidad ang tricycle ay matagal siyang nakatitig sa uniform ko, hindi na siguro nakatiis kaya naibulalas ang saloobin sa akin. Halatang proud siya sa anak niyang doon nag-aaral lalo't may kamahalan ang tuition.

"Ganoon po ba?" hindi interesadong sagot ko. "Kamusta naman po?"

"Scholar siya diyan. Hindi ko nga alam kung saan nagmana ang batang 'yon. Pareho naman kaming mangmang ng nanay niya. Ni hindi ko na nga matandaan ang ngalan ng aking maestra." May pinupuntahan naman pala ang twenty-pesos na nakikita kong "donation to scholarship funds" sa aking assessment form kapag nag-eenroll. Ang nakakapagtaka lang ay donation ang tawag kahit mandatory sa lahat ng estudyante. "Kahahatid ko nga lang sa kanya kanina. May gagawin daw project."

"Kayo po ang magulang kaya sa inyong dalawa siya magmamana. Hindi porke kapos sa pinag-aralan ay mangmang na. Buti masipag mag-aral ang anak ninyo."

Kahit hindi kami magkaintindihan ng maayos dahil sa ingay ng makina ay patuloy ang kanyang kwento."Swerte talaga ako sa batang 'yan. Ang hiling ko na lang ay huwag gumaya sa amin na maagang nag-asawa. Hindi biro ang pinagdaan namin bago namin napalaki ang aming mga anak."

Maliit lang ang tricycle driver kaya naniniwala akong naging mahirap ang pagpapalaki nila. Sa palagay ko nga ay hindi pa aabot sa aking balikat si manong. "Hindi naman po siguro gagawin ng anak n'yo yan. Kaya siguro siya nag-aaral ng mabuti para suklian kayo."

"Sana nga. Kung hindi mapagilang umibig mas mabuting ipakilala sa akin ang lalaki para hindi naman kami magugulat kung bigla na lang hindi umuwi."

"Hinala n'yo may boyfriend na po ba?"

"Palagay ko, kapag tumutunog ang cellphone ay basta na lamang ngingiti tapos papasok sa kwarto at pabulong ang salita. Kung ikaw hijo ay ama na, paano kung nakita mong umiiyak ang anak mong babae dahil sa pag-ibig?"

Nakita kong nagtitinginan ang ibang estudyante sa loob ng tricycle, tinitingnan siguro nila na nasa tipo ko ang pagiging mabuting tao. "Siguro po sasabihin ko na makapaghihintay ang pag-ibig. Kung mahal talaga siya ng lalaki hihintayin munang magtapos ng pag-aaral bago pumasok sa relasyon. Para hindi nasasaktan. Pero kung hindi maiwasan kesa naman po itago ang pakikipagrelasyon, sasabihin kong pwede naman basta dadalaw sa bahay. "

"Mukhang magiging mabuti kang ama hijo. Sa ngayon ba ay may girlfriend ka?"

"Meron po."

"Matanong ko lang ha, sa ngayon ba madali ang sinabi mo? Nagagawa mo ba sa kanya?"

Kasabay ng pagtigil ng tricycle ang pagkaubos ng salita ko. Bus Terminal na. "Opo."

"Kung may boyfriend man ang anak kong si April sana gaya mo."

-end-

Off TopicSuportahan ang aking Saranggola Blog Awards Entries. Pindutin lang ang dalawang like sa baba.Sa dulo ng bawat kwento ay may like button pakiclick para magsilbing boto..
1. Ang Manikang Hindi Nilalabhan

2, Chess Match

want a copy? send an email to panjo[@]tuyongtintangbolpen[.]com

Aral sa Isang Guro

2011-10-23T05:27:00.000-07:00

Suportahan ang aking entry sa Pinoy Expats/OFW Blog Awards 2011. Kung may oras ka, iboto ang kwento ito sa Pinoy Expats/OFW Blog Awards 2011 website, sa voting poll, entry number 14. tuyong tinta ng bolpen under 2011 OFW SUPPORTERS. Thanks!

______

Sapat kaya o kulang ba ang taguring bagong bayani, buhay na bayani, bayani ng makabagong henerasyon sa mga OFW? May panukat ba o batayan para tawaging bayani? Kailangan bang nasa ibang bansa ka para magkaroon ng ganitong label? Ang kabayanihan ba ay ang pagtulong sa bansa o dapat may dala kang pagbabago?

Pero paniniwala ni pinsan, pampalubag-loob lamang ng gobyerno ang salitang bayani sa mga OFW. Tipong kahiyaan lang kasi wala silang magawang paraan para solusyunan ang ilang henerasyon ng problema sa trabaho. Ilang presidente at ilang palit na din ng mukha sa pera pero wala pang malinaw na sagot sa problema. Sa sistema ngayon hindi mo pwedeng panghawakan ang tinapos mo. Tatlo o apat na taon mula ngayon, wala ka ng trabaho dahil sa kumakalat na outsourcing. Sa Pilipinas hindi uso ang security of tenure. Ang mahalaga makakasingil sila ng income tax, percentage tax, excise tax, value added tax at sa susunod pati paghinga ay may tax na din! Halos isuka na ni pinsan ang pagiging Pilipino. Sa katunayan ang galit niya sa Pilipinas ang nagtulak para makipagsapalaran sa Thailand. Tanong pa n'ya, kasama pa din ba siya sa bayani nilang ituring kung pansariling kapakanan na lang ang iniisip? Sa isip ko, hindi lang si pinsan ang may himutok na ganyan, kadalasan naghihintay lang may makarinig o mas pinipiling manahimik lang.

Public school teacher si pinsan sa Batangas. Inakala nga namin sa Batangas na siya tatanda sa pagtuturo. Sa kagustuhang mapabuti ang kalagayan ng pamilya umalis siya ng Pilipinas. Maganda daw kasi ang offer sa Thailand para sa mga Pilipinong guro, sa katunayan mas kinikilala pa nga ang galing ng Pinoy doon. Hindi gaya dito pati supply ng chalk kinakapos kaya wala siyang magawa kundi dumukot sa sariling bulsa. Isang katotoohanang hindi nakikita ng mga higanteng pangalang nakapinta sa mga school building.

Umalis siya ng bansa bitbit pa din ang kanyang sinumpaang tungkulin bilang English Teacher. Alam niyang hindi madali ang pinasok dahil makikisalamuha siya sa ibang lahi, ugali, salita at batas. Mahirap mabuhay sa hindi nakasanayan, dagdagan pa ng lungkot at kagustuhang umuwi. Lalo na kapag may pagkakataong nakikilala niya ang mga OFW na sa social networking sites na lamang nakakangiti. Buti na lang, sinuwerte siya at naging madali ang kanyang trabaho. Mas matigas pa nga daw ang ulo ng mga estudyanteng Pinoy. Madaling turuan at sumusunod sa sinasabi ng teacher ang mga estudyante. Hindi niya mapigilang mabilib. Pero habang tumatagal, nararamdaman niya ang takot para sa mga Pinoy. Lalo na sa mga karaniwang empleyado. Sa unang pagkakataon nagkaroon siya ng malasakit sa sariling bansa. Sa isip niya kung magpapatuloy ang pagsisikap ng mga Asian Countries na matuto ng english, hindi magtatagal ay delikado na din ang center industry ng Pilipinas. At darating din ang panahong hindi na kailangan ng Pinoy English Teacher sa bansa nila. Saan na kaya pupulutin ang mga Pinoy kapag dumating ang panahon na iyon? Yayaman ang bansa nila at maiiwan na naman ang Pilipinas.

Bumalik si pinsan ng bansa bago magtapos ng Nursing ang kanyang kapatid. Ang pag-aaral din ng kapatid ay isa sa dahilan kaya siya nagtiis manilbihan sa ibang bansa. Mas malaki pa kasi ang tuition ng kanyang kapatid kesa sa pinagsama-sama nilang kita. At ang bawat nursing na nakasalamuha niya ay tila nagmamadaling iwanan ang pobreng si Juan Dela Cruz.

Binalikan niya ang mga dating katrabaho para imbitahin sa graduation ng kapatid. Ilang taon siya sa Thailand pero wala pagbabago sa sistemang iniwan niya. Mas naging mahirap pa ang sitwasyon ng mga kasamahan niya dahil sa accreditation na gustong pasahan ng mga school. Kaya ang mga gurong walang masteral ay mahihirapang maging regular employee. Reklamo pa niya dapat ang gobyerno na mismo ang gumagawa ng hakbang para magkaroon ng libreng masteral. Mas malaki naman ang pakinabang ng gobyerno sa bawat gurong matiyagang nagtuturo sa mga batang kahit ang magulang ay sumuko na.

Madaming reklamo si pinsan halos madaig pa niya ang mga aktibistang nagsisigaw sa kalye pero hindi naman kumikilos. Madalas niyang ikumpara ang Pilipinas at Pinoy sa ibang lahi. Hanggang isang kasamahan sa dating trabaho ang lumapit sa kanya na ang hangarin ay magbigay ng libreng summer class para sa mga bata. Proyekto iyon ng isang relihiyon pero bukas para sa lahat. Walang sweldo ang pagtuturo at kahit chalk ay siya ang bibili. Hindi umurong si pinsan. Isang malaking hamon sa kanya para burahin ang sistemang lumalamon sa mga Pilipino.

Gusto niyang alisin ang mentalidad na ang katuparan ng kanilang mga pangarap ay matatagpuan sa ibang bansa. Hindi na kailangan pang umalis para umasenso. Sinimulan niyang itanim sa isip ng bawat kabataan na ang pagsisikap ang sagot sa pangarap at hindi ang pagpunta sa ibang lugar. Kung maagang nagpundar hindi na lalayo sa kamay ang tagumpay. Kaya habang bata dapat matutong magsikap. Sa bawat araw hindi siya nawawalan ng activity na magpapaalab ng kanilang pagiging makabayan. Dapat mabura ng tuluyan ang naniniwala sa mga kasabihan tulad ng "Japan ay sagot sa kahirapan" at ang "greener pasture ay katumbas ng kulay dolyar". Pagsisikap, pagsisikap at pagsisikap ang palaging sagot kapag nahihirapan.

Hindi man pisikal ang hatid niyang pagbabago at hindi kaya ng biglaan, naniniwala siyang mabubuksan ang isip ng mga bata para mas pagyamanin pa at paunlarin ang sariling bayan. Simple lang ang paraan ni pinsan, ang linangin ang mga bagay sa paligid. Ang mga proyekto ng mga estudyante ay kailangan ginawa sa loob ng classroom at hindi gagastusan kahit isang sentimo. Sinimulan niya sa paaralan ang hinahagad niyang pagbabago.

"Hindi ako masaya sa Thailand," wika niya. "May pera lang at pero hindi unlimited ang saya. Hindi mo magagawa ang uminom ng libreng kape sa kapitbahay habang nakataas ang paa sa balkonahe at nakikipagtawanan ng malakas. Higit sa lahat, hindi mababago ang mga reklamo ko kung hindi ko sisimulan sa sariling bayan."

Pera ang dahilan kung bakit nagtatrabaho si pinsan at habang tumatagal naging mahalaga na ang propesyon o ang taas ng posisyon bilang empleyado. Hindi niya namamalayan naging mas mahalaga na ang dedikasyon. "Mahalin mo ang ginagawa mo at bibiyayaan ka ng kaligahayan. Nakakatuwang makasalubong ang mga bata na isinisigaw pa ang iyong pangalan habang sila ay nasa kanilang pinakamatamis na ngiti. Iyon siguro ang sinasabing success," nakangiting pagtatapos niya.

Hindi man niya ituring na bayani ang sarili, humuhubog naman siya ng mga bayani. Lahat pwedeng maging bayani sa iba't ibang paraan. Kailangan lang pagyamanin sa paaralan. At darating ang panahon na bawat Pilipino magiging proud sa ating bansa hindi lamang sa tuwing may laban si Pacman, may sisikat sa youtube o may bagong member ang Azkals.

Hatid ng 2011 Pinoy Expats/OFW Blog Awards at lahok sa temang "Ako'y Magbabalik, Hatid Ko'y Pagbabago."

>

want a copy? send an email to panjo[@]tuyongtintangbolpen[.]com

Pulang Drum

2011-10-22T11:00:00.000-07:00

Nakasilip ang bata sa pulang drum sa likod ng aming bahay. Maging ang mga baboy sa kulungan ay nahihiwagahan sa kanyang ginagawa. Matagal siyang nagpupumilit dumukwang para silipin ang loob kung hindi pa siguro napagod ay hindi kukuha ng bato upang tuntungan. Kagigising ko pa lang kaya hindi pa sumisiksik sa aking isip ang kasipigan kong taglay. Isa pa, sinasariwa ko pa ang ginawa ni Ella kagabi sa camfrog. Hinayahaan ko lang ang bata sa kanyang ginagawa hindi naman nagugulat ang mga baboy na mas mahal pa sa akin ni Nanay.

Noong bata ako madalas din akong sumilip sa pulang drum. Kapag puno ng tubig ang drum aliw na aliw akong ilubog ang aking mukha. Gumagawa din ako ng bula o kaya ang pinasisirit ang tubig gamit ang aking mga kamay. May oras na nagpapaligsahan kami ng kapatid ko sa pagsigaw at palakasan ng alingawngaw mula drum kung wala namang laman. At kung aatake ang kakulitan habang nasa loob ng drum ang ulo ng kapatid ko ay bigla kong hahampasin ng malakas ang gilid ng drum. Tatakbo na ako dahil alam kong magsusumbong na siya sa Nanay ko. Magrereklamo na naman na binabasag ko ang kanyang eardrum na ang kalalabasan pareho kaming parurusahan.

Uupo ako malapit sa drum. Magmumukmok habang humihikbi. Habang tinitiis ang hapdi ng latay sa aking mga hita iniisip ko na may lalabas na genie. Hindi para humiling sa kanya ng tatlong beses kundi pakikiusapang siya na lang ang sumalo ng lahat ng palo mula sa Nanay ko. May theory nga ako na kaya naubos ang ipil-ipil dahil sa Nanay ko na mahilig pumutol ng sanga para gawing weapon.

Sa ngayon, bihira ko na lang napapansin ang drum. Hindi na kasi ako kaya nitong itago kapag namamato ng tabo ang Nanay ko. Bum kasi ang buhay ko. Wala nga daw akong purpose. Buti pa ang daw ang drum nagkakalaman. Binalak ko na ngang magtanan para makawala sa magulang ko. Kasado na nga ang lahat, girlfriend na lang ang kulang.

Nakita kong may kinuhang kawayan ang bata. Nakasandal siya habang hinahampas ang sisidlan ng tubig. Lalalabas na sana ako ng bahay para sa sawayin siya pero biglang may tumigil na tricycle sa tapat ng bahay. Sumirena na agad ang Nanay ko kahit alam niyang palapit na ako. Halos ihambalos niya ang kanyang hawak na plastik para iabot sa akin, hindi niya ugaling makiusap para tulungan siya.

Pumunta agad ako sa likod bahay bitbit ang pasalubong ni Nanay sa kanyang mga alaga. Wala na ang bata. Nakangiti pa si Nanay habang nakikipag-usap sa mga kasize niya. Para ngang may common language sila dahil mabilis silang magkaintindihan. May wavelength 'ika nga.

Sumandal ako sa drum pagkatapos magpaalipin sa mga baboy. Nakasanayan ko ng ipaubaya sa lamig ng bakal na lalagyan ang ginhawa ng pakiramdam. Siguro nagpapalipas din ng oras ang bata. Namangha din siya sa alingawngaw na nanggagaling sa drum. Napangiti ako. Siguro maaring kong ulitin ang pagsigaw sa drum. Mabawasan man lang ang bigat ng pakiramdam.

Tumayo ako at sinilip ang pulang drum. Lokong bata nilunod ang pusa.

-end-

Panchillax lang after ng mala-ferris wheel na buhay. Kamusta kayo?

Off Topic
Suportahan ang aking Saranggola Blog Awards Entries. Pindutin lang ang dalawang kwento.Gamitin ang like button sa dulo ng bawat kwento para bumoto.

Ang Manikang Hindi Nilalabhan

Chess Match

want a copy? send an email to panjo[@]tuyongtintangbolpen[.]com

Vote for my SBA Entries

2011-10-20T16:54:00.000-07:00

Alam mo bang may magagawa ka sa loob lamang ng isang munito?
May dalawang link sa ibaba, pindutin lamang ang link at lalabas ang aking entry sa Saranggola Blog Awards. Makikita ang like button sa dulo ng kwento. Pindutin lamang ang like para makatulong sa kailangan kong boto. Mas ikatutuwa ko kung babasahin mo ang kwento at ishare pa sa iba. Tama ba?

1.Ang Manikang Hindi Nilalabhan - Maikling Kwentong Pambata

2. Chess Match Maikling Kwento.

Hanggang November 30 ang botohan. Kaya pwede pang ipamalita. :)

Nagpapasalamat,

panjo

Ang Manikang Hindi Nilalabhan

2011-10-14T05:56:00.000-07:00

"Hindi ko po gustong kalaro si Anjie, Mommy," wika ni Emerald sa kanyang ina nang matanaw sa bintana si Anjie.

"Bakit naman? Mabait naman siya at palaging nakangiti."

"Sabi ni Atasha at Sion huwag ko daw siya kabati. Nakakatakot kasi iyong dala niya palaging manika. Luma at sira-sira pa. Parang manika ng witch!"

Napangiti si Ressie sa sinabi ng anak. "Masyado ka namang nagpapadala sa mga nababasa at napapanood mo. Ang pagtuunan mo ng pansin ay ang aral na mapupulot mo sa kwento."

Lumapit si Emerald sa tenga ni Ressie. "Kasi po Mommy, madami namang silang laruan pero iyon palagi ang dala niya. May kapangyarihan siguro ang manikang iyon," pabulong na sagot nito. "Sabi pa ni Sion baka nga daw naglalakad sa gabi! Nakakatakot!" Tumalon at nagtago sa sofa si Emerald noong napansing nakatingin sa kanya si Anjie.

"Alam mo ba mayroon din akong nakatagong sira-sira at lumang manika? Palagi ko din siyang dala at katabi sa pagtulog. Pero hindi witch ang Mommy mo." Binuhat ni Ressie ang anak at dinala sa kwarto. "Kahit kailan nga di ko iyon pinalabhan."

"Talaga po? Hindi ko yata siya nakikita dito?" usisa ni Emerald. Kinuha ni Ressie ang isang makintab na kahon at ipinakita sa anak ang mga laman.

Nanlaki ang mga mata ni Emerald. Isang luma, sira at pangit na manika ang nasa loob. May tahi pa ang pisngi nito kaya nakakatakot. "Ibinili ko siya ng espesyal na taguan kasama ang ibang bagay na mahalaga sa akin mula pagkabata." Hawak-hawak pa ng bata ang bibig para di mapasigaw.

Matagal bago nakakuha ng lakas ng loob para makapagsalita si Emerald. "Bakit sira-sira siya? Bakit di nyo po pinalalabhan Mommy?"

"Gusto mong ikwento ko?" Hinawakan ni Ressie ang manika at ipinatong sa kanyang hita. Inilagay niya sa posisyong dati niyang ginagawa kapag pinapatulog ito sa kanyang kandungan. Tumango si Emerald habang nakapikit.

"Regalo sa akin ni Papa ang manika. Paggising ko nasa tabi ko na siya. Rosie ang pangalan niya," panimula ni Ressie. Hinagod niya ang kulay mais na buhok ng manika.

"Si Lolo pala ang nagregalo. Bakit po sira?"

"Itutuloy ko muna ang kwento para malaman mo, anak." Ngumiti ng labas ang ngipin si Emerald at nananabik na nakinig sa ina.

Sabi ni Papa, si Rosie ang magbabantay sa akin kapag wala siya. Kinakausap ko si Rosie kapag nalulungkot ako. Kasi kahit di daw sumasagot ang manika, nakikinig naman ito. Sa tuwing papasok na sa opisina si Papa nilalagyan niya ng pabango niya si Rosie. Para maalaala ko siya palagi. Ayaw na ayaw kong nawawala ang amoy na iyon kaya di ko pinalalabhan ang manika.

Simula noon, palagi ko siyang dala-dala lalo na kapag di ko kasama si Papa. Siya ang nagsilbing kalaro at kakampi ko. Kaya kahit bago na at maganda ang manika ng mga kalaro ko, hindi ko ipinagpapalit si Rosie. Iningatan at pinahalagahan ko ang manika. Pakiramdam ko kasi ligtas ako anumang oras kapag kasama ko siya.

Mahal na mahal ko si Rosie. Tulad ng magmamahal ko kay Papa. Para sa akin, iisa sila. Umaalis kasi si Papa na walang guardian angel kasi iniiwan niya kay Rosie. Natutunan kong magpahalaga sa mga bagay dahil sa kanya. Hindi na din ako humihingi ng ibang laruan dahil sapat na sa akin si Rosie.

Noong mga sumunod na araw hindi na nilalagyan ng pabango ni Papa si Rosie. Palagi na ding nasa bahay si Papa. Nawalan pala siya ng trabaho. Pero kahit nasa bahay siya parang di niya ako pinapansin. Hindi nakikita. Abala siya sa harap ng dyaryo para maghanap ng bagong trabaho. Hinanap ko ang bote ng pabango. Wala ng laman. Pinasirit ko pero wala na talagang lumalabas. Niyakap ko ng mahigpit si Rosie. Tinanong ko siya kung ayaw niya na ba sa akin tulad ni Papa.

Isang gabi nagising ako sa malakas na ingay sa paligid. Nag-aaway sina Mama at Papa. Yakap-yakap ko si Rosie habang nasa sulok lang ako ng kwarto. Natatakot ako. Sumisigaw si Papa. Nadidinig kong umiiyak si Mama. Bata pa ako noon para malaman ang lahat ng bagay. Kinabukasan, wala na si Papa sa bahay.

Wala na ang amoy ni Papa kay Rosie. Hindi ko na nakikita si Papa. Tinatanong ko si Mama pero umiiyak lang siya. Pumunta ako kay lola pero niyakap lang niya ako. Walang makapagsabi kung nasaan si Papa. Iniwan na niya ako. Umiyak ako ng umiyak. Hindi na ako mahal ni Papa. Tinanong ko si Rosie kung mahal pa niya ako. Hindi siya sumagot.

"Lahat ba ng tao sa bahay naging manika na? Lahat ayaw sumagot." Sinira ko si Rosie. Pinutol ang buhok, winasak ang damit at ipinupukpok habang pinipilit siyang magsalita. "Magsalita ka! Ibalik mo si Papa! Ibalik mo ang Papa ko!" sigaw ko.

Hindi ko napapansin, kalapit ko na si lolo. "Ressie, nagpapalipas lang ng sama ang loob ang Papa mo. Nahihiya siyang umuwi dahil inaway niya ang Mama mo. Kumain ka na, baka manghina ka."

"Hindi ako kakain!" pagmamatigas ko."Hindi na kami mahal ni Papa!" Hindi na ako lumabas ng bahay simula noon. Hindi na din ako nakipaglaro. Nalungkot ako sa nangyayari. Tulad ni Rosie ang aking pamilya, parehong sira.

Nagkasakit ako at sumobra ang pananamlay. Inapoy ng lagnat. Hinahanap ko daw si Papa habang isinusugod ako ng ospital. Umiiyak ako noon dahil wala ang taong inaasahan kong magprotekta sa akin. Wala din ang guardian angel na pumapatnubay sa akin. Hindi ko kasama si Rosie.

Paggising ko nasa tabi ko na si Rosie. Nakadikit na ang kanyang buhok, tahi na ang damit at pisngi. Hindi siya kasing ganda ng itsura niya dati pero nagbalik ang amoy na hinahanap ko. At higit sa lahat kasama niya si Papa. Naniniwala na akong nakadidinig nga ang manika dahil ibinalik niya ang Papa ko. Kaya pala siya nawala noong isinusugod ako sa ospital dahil sinundo niya si Papa.

Humingi ng paumanhin sa akin si Papa. Hindi naman daw niya ako iiwan. Bago daw siya umalis ay kinausap niya si Rosie na bantayan ako dahil maghahanap siya ng trabaho at para maayos ang problema nila ni Mama. Si Papa ang tumahi kay Rosie. Siya din ang bumuo muli ng aming pamilya."

"Nakakaiyak ang kwento mo Mommy!" Yakap-yakap ni Emerald. "Nasa malayo ang Papa ni Anjie kaya siguro bitbit niya palagi ang manika."

"Oo nga. Anong masasabi mo sa kwento?"

"Masasabi? Gusto ko din po ng bagong lumang manika."

"Bago pero luma? Hindi kita maintindihan."

"Kasi gusto ko pareho kami ni Anjie para may karamay siya. Tapos ikukwento ko kay Atasha at Sion kung bakit luma din ang gusto ko."

"Bakit nga ba luma? Bakit hindi bago?"

"Para malaman nilang hindi dapat husgahan ang panlabas na anyo! Madalas ang mga lumang bagay ang may mas makahulugan kaysa sa bago. Ganun din sa pagpili ng kaibigan, hindi dapat hinuhusgahan dapat kinikilala muna."

Ngumiti si Ressie. Hinalikan niya ang manika at nilagyan ng pabango ng Papa niya.

-wakas-

Ipakita ang iyong suporta, kung maari at click ang link -->> Ang Manikang Hindi Nilalabhan at pindutin ang like button sa dulo ng kwento. Hanggang November 30, 2011 ang botohan! Maraming salamat!

Ang maikling kwentong pambata na ito ay lahok sa Saranggola Blog Awards 3.

want a copy? send an email to panjo[@]tuyongtintangbolpen[.]com

Chess Match

2011-10-14T05:26:00.000-07:00

"Uwi na tayo. Naghihintay na si Mama," wika ni Daniella. Nakangiti ang kanyang mga labi pero hindi ang kanyang mga mata. Batid kong hindi pa niya gustong umuwi. Dangan na nga lamang at palubog na ang araw kaya kailangan na naming umalis sa aming paboritong lugar.

"Sigurado ka, Daniel?" Kinalakihan ko na ang tawagin siyang Daniel dahil mas komportable siyang kalaro ang mga lalaki . Mas gusto niyang tumakbo at pawisan kaysa maglaro ng manika sa loob ng bahay.

Tumango siya at hinawakan ang aking kamay. Nauna siyang maglakad sa akin na may halong pananabik. "Lakad ulit tayo. Bukas doon tayo sa may dam. Matagal na akong di nakakarating doon." Tinitigan niya ako na halatang naglalambing pagkatapos ay tinanaw ang malawak na pag-aagawan ng dilim at liwanag. "Huwag mong kalimutan ang chessboard."

"Sige. Pangako dala ko ang chessboard bukas! Palubog na ang araw kaya kailangan na nating magmadali."

Hindi ko talaga dinadala ang chessboard. Sinusulatan ko ang bawat parisukat ng mga importante o mahalagang pangyayari sa bawat araw. Nagsilbing journal ko iyon ilang araw na ang nakalilipas. Regalo sa akin ni Daniel ang chessboard na yari sa kahoy noong bata pa kami. Nakita kasi niya na nilalagyan ko ng pandikit ang nabasag kong chessboard na yari sa plastik.

"Kapag ba lumulubog ang araw umiikli ang buhay ng tao?" Hindi ako sumagot. Alam ko ang gusto niyang tukuyin. Ayaw niya ng nagmamadali. Marami daw magandang pangyayari ang nagaganap sa loob isang kisapmata lamang. Nakapanghihinayang kung di masasaksihan. Gusto niyang pagmasdan ang kumpol ng mga tao sa mga tindahan ng sapatos. Hindi ko alam kung anong saya ang dulot noon sa kanya. Bakit lahat nagmamadali makauwi?

Manhid na ang aking mga binti at paltos na ang mga paa sa paglalakad. Hindi mabilang kung ilang beses naming inikot ang kalawakan ng Parokya ng Liliw pagkatapos ay tumitig sa higanteng sapatos sa labas ng simbahan. Nagkukwento si Daniel habang kami ay naglalakad tungkol sa mga bagay na gusto pa niyang gawin. Nakasanayan na niyang hindi ako sumagot sa mga sinasabi n'ya. Paminsan ay tumatango ako kung kinakailangan pero kadalasan nakikinig lang talaga ako.

Napakabuting kaibigan ni Daniella. Positibo mag-isip at hindi kakikitaan ng kahinaan. Madalas ay naiisip ko, paano kaya kung isa lamang siyang ordinaryong kaibigan? Yung walang matibay na koneksyon na nag-uugnay sa amin. Palagay ko ay mas madali kong matatanggap ang lahat.

Una ko siyang inihatid sa bahay nila. Hindi ko talaga gusto kapag maghihiwalay na ang aming landas. Kakakaiba kasi ang nararamdaman ko sa tuwing wala ako sa tabi niya. "Tawagan mo ako kapag nakauwi ka na, ha?" Alam niyang hindi ko siya tatawagan pero hindi siya nagsasawang magpaalala. Batid naman niyang nagsisilbing laruan lang ang aking cellphone.

"Ian, Ayos ka lang ba?" Tinapik niya ako sa balikat. Hindi agad ako nakagalaw dahil mauubusan na naman ako ng paliwanag kung sasabihin kong hindi.

Nilunok ko ang laway na tila nakabara sa aking lalamunan saka ngumiti. Gusto kong sabihin sa kanya na huwag pababayaan ang sarili lalo na kapag hindi kami magkasama. "Palagi. Uulan siguro, madilim na ang langit."

Tinaasan niya ako ng kilay. Hindi siya kumbinsido sa sagot ko. "Mag-iingat ka."

Umuwi ako ng bahay na lumilipad ang isip. Maraming tanong ang nangangailangan ng kasagutan pero hindi ko alam kung saan huhugutin ang sagot. Tila sumisikip ang aking mundo sa bawat araw at parang sasabog na ang aking ulo. Daig ko pa ang nababaliw.

Handa na ang hapunan tulad ng inaasahan ko. Mahal na mahal talaga ako ni nanay. Gaano man kagabi ay hinihintay niya palagi ang pag-uwi ko. Hindi kasi kami halos nagkikita sa araw at sa hapag na lang kami nagkakausap. Minsan napapaidlip na siya at umaabot sa puntong malilipasan na ng gutom.

"Kamusta si Daniella?" salubong agad ni nanay habang kinukusot ang kaliwang mata. Karaniwan na 'yon. Si Daniel palagi ang kinukumusta dahil alam niya kung saan ako pumupunta.

"Masayahin pa din po. Masigla at makulit pero iba ang ipinahihiwatig ng kanyang mga mata."

"Ganoon talaga ang mga paalis na. Hindi na sila nagpapakita ng kalungkutan pero hindi kayang ikubli ng mga ngiti kapag ang mata na ang nangusap." Tinitigan ko si nanay. Natahimik siya. "Tanggapin mo na kasi anak, na ang pagyakap sa katotohanan ay di karuwagan. Tandaan mo, ang pag-iyak ay isang senyales ng katapangan, dahil mula pagsilang ito ang indikasyon na tayo ay lumalaban at may kakayahang magpatuloy. Alam ko natatakot ka pero wala na tayong magagawa, lahat ng tao ay mawawala hindi lang natin alam kung kailan at sa anong paraan."

"May magagawa pa ako!" Pero may magagawa pa ba talaga ako o pinapaasa ko lang ang sarili ko? Araw-araw may takot na umiikot sa isip ko. Parang may multong ano mang oras ay bigla na lang aatake. Masakit tanggapin ang katotohanan, lalo na kung nilalamon ang iyong pagkatao.

Lumapit sa akin si nanay. Nilagyan ng kanin ang aking plato. Hinawakan niya ang ako sa balikat at tinapik ng ilang beses. "Maging masaya at gawing makabuluhan ang bawat araw. Huwag na huwag mo siyang biguin sa mga gusto niya dahil sayang ang mga pagkakataong mapapangiti mo siya sa pamamagitan ng mga simpleng bagay."

"Iyon nga po ang ginagawa ko. May mga pangyayari lang na mahirap paniwalaan. Daig ko pa ang itinali sa roleta habang hinahagisan ng kutsilyo. Sobrang sakit ng mga nangyayari."

"Lahat tayo nasasaktan. Pero si Daniella mismo ang may gustong maging masaya tayo. Malakas na babae si Daniella. Hindi siya basta sumusuko. Tinanggap niya kung ano ang maging pasya ng kapalaran sa kanya. Sana matutunan mo din iyon anak."

Tama si Nanay. Siguro sarili ko lang ang iniisip ko. Dahil malulungkot ako. Dahil hindi ko kaya ng wala siya. Dahil gusto kong tumagal pa ang aming samahan. Sakim nga siguro ako. Pansarili kapakanan pa din ang iniisip ko.

Niyakap ko ang nanay. Para akong batang naghanap ng kakampi at natagpuan ko iyon sa aking ina. Tulad ng basang sisiw na nagsumiksik sa pakpak ng manok. Tinapik niya ang aking likod. Hinagod. Kinupkop hanggang tumahan. Ang bawat patak ng luha ang katumbas ay ginto. Mabigat ang aking mga mata. Pakiramdam ko ay may drum ng luha sa aking talukap. Hindi ako basta naglalabas ng emosyon lalo na kapag may kinalaman kay Daniel at sa kanyang pag-alis. Pero sa pagkakataong ito, kung noon kinaya ko ang sakit ngayon kumawala na ng lahat.

"Sinisingil po kaya si tatay?" tanong ko kay nanay.

"Hindi anak. Kung ano ang nangyari noon ay bahagi na lamang ng nakaraan. Walang dapat pagbayaran."

Ilang beses kaming sinubok at pinanghinaan ng loob. Noong namatay si tatay sa cancer saka ko lang nalaman na kapatid ko si Daniella. Nasira ang tiwala ko sa aking ama. Galit ang kapalit ng paghanga. Nabura ang pag-iidolo ko sa kanya.

Akala ko masisira na din ang pagkakaibagan namin ni Daniella pero hindi. Siguro nangibabaw ang lukso ng dugo. Ang pangungulila ko sa isang kapatid. Nagpatawad na ang nanay bata pa lang ako kaya wala nga siguro dapat pang ikagalit.

Hindi ko alam kung bakit kami ang napiling paglaruan ng tadhana. Napakabigat na emotional torture ang pilit sa amin ipinapapasan. Namatay ang tatay ko. Nalaman kong magkapatid kami Daniella. Tapos ngayon mamamaalam na din si Daniella sa kaparehong karamdaman.

Pumasok ako ng kwarto at sinulatan muli ang chessboard. Tumawid na pala ako sa kabilang parte. Thirty-one days na lang puno na. "Umiiksi nga ba ang buhay kapag lumulubog na ang araw?" Napaisip talaga ako sa sinabi ni Daniel kanina. Tumingin ako sa orasan sa may dingding at nagbakasakaling may darating na kasagutan.

Kinabukasan, sinundo ko si Daniel. Halata na sa itsura niya ang karamdamang pinagdadaan. Maputla na ang kanyang labi at hindi maitago ng kanyang mata ang panghihina. Naninigil na ang kanyang sakit. Labis ang pag-aalala ko pero di ko pinahalata. Nanatili akong tahimik. Ayaw niya ng pakiramdam na inutil siya.

"Dala ko na ang chessboard. Medyo madumi nga lang," tukoy ko sa mga nakasulat sa chessboard.

"Wala na bang papel sa inyo? Pati chessboard ginawa mong diary."

"Kauubos lang. Pupunta pa ba tayo ng dam?"

"Oo. Sayang hindi natin kasama si Gabo at Roldan."

"Nasaan na nga kaya sila. Tanda ko pa gusto nilang maging Seaman. Natupad kaya nila ang mga pangarap nila?"

"Sana. Naalala ko tuloy ang ating pagkabata. Wala tayong inaalala kundi ang pag-uwi ng maaga."

"At kung gagabihin, dadaan tayo sa likod bahay para kunyari kanina pa tayo doon sa may pagawaan ng sapatos ni Vincent," dugtong ko pa.

"Kaya ngayon binabalikan ko lahat ng lugar. Kung saan ako naging masaya. Kaya Ian, dapat isa ako sa dahilan ng pinakamagandang ngiti mo."

Hindi ako nagsalita. Ayoko ng mga bagay o salita na may kinalaman sa kamatayan. Gusto ko siyang pagalitan. Gagaling pa siya. Gagaling. Nasa kalagitnaan kami ng laro nang bigla akong pinuna ni Daniel. Sanay siyang di ako nagsasalita pero ngayon nag-uusisa na siya.

"Bata ka pa, Ian," basag ni Daniel sa katahimikan. "Hindi mo kailangan maging malungkot ngayon."

"Hindi mo ako masisisi. Para bang ipinagdadamot sa akin ang lahat ng mahal ko sa buhay. Si tatay… Ikaw."

"Kung magiging malungkot ka ngayon, pagtanda mo wala kang maaalala kundi sakit at kalungkutan. Kailan ka pa magiging masaya? Saan man ako dalhin ng aking kapalaran ay magiging masaya ako. Sapat na sa akin ang maikling buhay na puno ng kasiyahan kaysa mahaba nga pero bilanggo o alipin naman ng kalungkutan."

"Pero masyadong maiksi. Hindi man lang kita nakasama bilang kapatid!"

Umiling siya. "Magkasama na tayo bilang magkapatid noon pa. Nagtanong din ako kung bakit mabilis naman yata. Siguro dahil checkmate na ako. May wrong move o kaya naman may time limit ang nasabakan kong laban. Kaya sinusulit ko na lang ang bawat araw. Aba, kapag hindi ko sinulit baka kapag mamiss kita sunduin kita. Sige ka!"

"Hanga ako sa'yo. Nakapalakas mong babae."

"Hindi. Mahina din ako. Natuto lang akong tumanggap. Alam ko na kasi ang aking purpose sa mundo. At iyon ay ang pagkasunduin ang ating mga magulang. Bonus pa ang pagkakaroon ng mabait na kapatid."

Nakita ko ang natural niyang ngiti. Bibihira ang pagkakataon ganun. Kung pwede lang sana may rematch din ang buhay. "Baka biglang may sumilip na pag-asa at magkaroon pa ng tabla," wika ko. "Minsan ang inakala nating tapos na ay simula pa lang pala. Ang matikas na atake ng knight ay panlasi para subukin ang tatag mo. Kung magagawan mo ng paraan kahit bibigay ka na pwede mong patagalin ang laban at makatabla pa."

"Ikaw na ang Grand Master!" sigaw niya. Tinabig ko ang kanyang queen gamit ang hawak kong bishop. Mauubusan na siya ng tira. Mananalo na ako sa laro. Bigla niyang tinabig ang board para mahulog lahat ng piyesa. "Draw!"

Umupo ako sa damuhan. Tinatanaw ko ang pagbasak ng tubig sa dam. "Daniel..."

"Ano iyon, Ian?"

"Pwede mo ba akong tawaging kuya?"

Mula sa likuran, niyakap ako ni Daniel ng sobrang higpit. Pareho lang pala kaming naghihintay ng pagkakataon. "Kuya, ipangako mo na kahit anong mangyari hindi ka iiyak. Maging matatag ka para sa akin. Huwag mo akong tatanungin kung bakit kita iniwan."

“Syempre hindi. Natatawa nga ako sa mga sumisigaw ng bakit iniwan at paano na sila noong nawala ang mahal sa buhay. Parang sinusumbatan ang pumanaw. Gayong sila ang malalakas, buhay at pwede pang magpatuloy. Tila ba huminto na din ang lahat.

“Ewan ko ba? Natural na siguro iyon lalo kapag ang nawala ay ang inaasahan nila.”

“Kaya hanga ako sa’yo. Nakukuha mo pang magsaya sa kabila ng nararamdaman mo.”

"Kasi kuya hindi hadlang ang karamdaman para maging masaya. Kung palagi lang akong nasa loob ng bahay mawawalan ng saysay ang natitirang oras. Maganda na 'yong di ko mamalayan na times up na pala. Ang buhay ay hiram sa Diyos kaya dapat gamitin ng maayos bago mahuli ang lahat."

Muli, ang paglubog ng araw hudyat ng aming paghihiwalay. Masyadong mahaba ang pinag-usapan namin kanina kaya kukulangin ang isang parisukat ng chessboard.

"Kuya, tawagan mo ako ha?" Tumango ako bago tuluyang umuwi.

"Daniel, sa totoong buhay ikaw Grand Master!" bulong ko sa sarili. Bukas ang check-up ni Daniel. Inamin na ng doktor na huli na imposible na ang kanyang paggaling. Kung may maliit na himala na magpapabago ng kalagyayan niya ay panghahawakan ko na. Pero sa ngayon, gagapanan ko muna ang aking pagiging kapatid.

"Paload nga po."

Para sa akin ang buhay ay isang malaking chess match. Minsan panalo, talo o kaya tabla. Umabante hangga't kaya tulad ng mga pawn. Matutong maging maingat. Isang pagkakamali ay maaring masira ang depensa. Ngunit sa isang pagkabigo di dapat sumuko agad, maging matibay gaya ng kastilyo. Sa mga pagkakataong nahihirapan marami pang nasa paligid na handang tumulong. Sila ang mga kaibigan. Sila ang nagsisilbing ating knight o tagapagtanggol sa tuwing mahina tayo. Huwag kalimutan ang dakilang lumikha. Patibayin ang pananampalataya na sinisimbolo ng bishop. At sa kabila ng bawat pagkabigo at tagumpay nakapatnubay ang queen at king ng ating buhay. Ang ating mga magulang.

Sa kabuan iisa lang ang hatid ng chess at ng buhay. Ang maging masaya.

-end-

Ipakita ang iyong suporta, kung maari ay pindutin ang link -->> Chess Match. Iclick ang like button sa dulo ng kwento. Tatagal hanggang November 30,2011 ang botohan. Maraming Salamat!

Ang maikling kwento na ito ay lahok sa Saranggola Blog Awards 3.

want a copy? send an email to panjo[@]tuyongtintangbolpen[.]com

Bahay Kubo

2011-10-10T10:20:00.000-07:00

Mapula-pula na ang ulap sa dakong silangan ng Dayap. Pasikat na ang araw. Mistulang nainip ang araw sa mahabang gabi kaya agad sumilip. Umaga na pero marami pa ang di nakakatikim ng pahinga. Pahupa pa lamang ang takot sa minsang dumanas ng pait ng katotohanan. Maging ang batang nagbibigay aliw sa pamilya ngayon ay nagsusumigaw at nakaririndi na.

Ang galos ng matandang lalaki sa kanyang braso ay alaala ng kaguluhang nangyari kahapon. Balakid sa kanyang pagkilos ang pagpupumilit ng langaw na makadapo sa sariwang sugat. Dumagdag pa ang walang katiyakang pananatili sa lugar. Malaki ang naging pinsala kaya tinipon niya ang mga pwede pang pakinabangan. Ang kaserolang paglalagyan sana ng pagkain kagabi ay nagsibling tipunan ng pako at turnilyo.

Iniangat niya ang yero sa ibabaw ng itinaling kahoy. Nilagyan ng pabigat para mapanatili ang tibay. Pinagtagpi-tagpi ang piraso ng mga plywood para maging pananggalang sa lamig. Kumakalam na ang kanyang sikmura pero kahit isang pirasong biscuit wala siyang mailaman. Sa mata ng isang dukha pamilya pa din ang dapat unahin.

Lumakad siya patungo sa upuang yari sa bato. Ipinahinga ang pagod na katawan kasama ang anak at asawa. Minasdan niya ang mga kasamahan. Umiling siya at nagtanong sa sarili. "Ano bang magagawa ng isang dukhang biktima ng kahirapan at bigong pangako?" Tumayo siya sa upuan at sinagot ang sariling tanong. "Bumangon."

Hindi magtatagal ay buo na muli ang bahay na makailang ulit sinubok ng demolisyon. Sa pagsikat ng araw magsisimula muli ang pakikibaka. Hindi susuko at maniniwala sa pag-asang hatid ng bawat umaga.

An Old Story

2011-09-27T06:24:00.000-07:00

"Hinihintay ko si Mariano. Hinihintay mo din ba siya?" salubong sa akin ng matandang babae ilang sandali bago pa ako makaupo sa upuang yari sa apitong. Katatapos ko lang bumisita sa elementary school ng San Antonio. Doon kasi nagtuturo si Mrs. Arana, ang gurong mahilig sa pagbebenta ng mga bagay mula house and lot, ice candy, bulak hanggang memorial plan. Gusto niya ng dagdag na puhunan at microfinancing ang naisip nilang solusyon. Mahaba ang aming napag-usapan, madalas mga plano sa mga gusto pa niyang pasuking negosyo. Humingi pa siya sa akin ng ilang suggestion tungkol sa banking.

Medyo pagal pa ang aking katawan kaya naisipan kong magpahinga muna bago bumalik ng opisina. Mahaba din pala ang aking naging byahe. At sa aking pag-upo ay bigla akong kinausap ng matandang babae.

Ngumiti ako sa kanya bilang tanda ng paggalang. "Magpapahinga lang po sana ako. Dito po ba siya nakaupo?" Sa aking palagay, hindi sila naglalayo ng edad ng aking lola. At tulad niya, mahilig din magpaunlak ng usapan sa mga taong hindi kakilala. Hindi malayo ang loob sa kahit kanino kumbaga.

"Hindi naman, hijo. Kay ganda ng iyong bihis, ahente ka ba ng libro sa eskwelahan? Kadalasan, ang mga nakakusap ko dito ay ahente. Maaring kilala mo din sila. Lalo na si Jojo, nakakatuwa ang batang iyon!"

"Hindi po. May dinalaw lang po akong guro diyan. Anak n'yo po si Mariano? Apo?"

"Asawa ko. Alam ko, susuduin niya ako. Dito namin napagkasunduang magkita."

"Anong oras po ba ang usapan ninyo? Mukhang kanina pa po kayo dito."

"Araw-araw akong narito... naghihintay.. Kailanman ay hindi sumira sa kanyang pangako si Mariano kaya alam kong darating siya."

"Araw-araw po?" Nahiwagaan ako sa kanya. Para bang hindi siya sigurado kung kailan darating ang asawa. Hindi ko mahulaan ang kanyang emosyon, minsan ngingiti at may puntong babagsak na ang luha.

Nagsimulang magkwento ang matanda mula sa kanyang pagkabata. Kung paano sila nagkakilala at nagsuyaan. Ang elementary school daw ng San Antonio ay isang malawak na kaparangan noon. Madaming ligaw na bulaklak at malawak na palayan. Ang puno ng bayabas sa may burol ang kanilang tagpuan. Kita daw kasi doon ang kalawakan ng San Antonio.

"Sumasayaw sa ihip ng hangin ang mga dahon sa kaparangan sa aming pagdating. Kumikislap ang palay sa pagtama ng sikat ng araw. Nagmamalaki pa ang puno ng nara. Nagsasaboy siya ng dahon na wari'y paraiso ng aming dadaanan. Hindi naman nagpadaig ang rosas sa bango ng kanyang halimuyak. Isang masiglang salubong ng kalikasan sa kanilang madalas na bisita."

Dinama ko ang sinabi ng matanda kung gaano kaganda ang lugar na sinasabi niya. Tila nga isang paraiso na sila lamang dalawa ang nagmamay-ari. Nakapanghihinayang na ang puro na lang ng nara ang nanatiling nakatayo.

"Kahit hindi pa uso ang telepono o cellphone gaya ng hawak mo, hindi pumapalya si Mariano sa mga araw na nagpagkasundan magkita. Punong-puno ng kaba at kasabikan dahil mahilig siya sorpresa. Nagagawa niyang elegante kahit ang pinakasimpleng bagay."

Napangiti ako. Naalala ko tuloy sina Lolo at Lola. Hanggang ngayon, sa tuwing maglalakad sila ay nanatiling magkahawak ang kanilang mga kamay. At ang mga gamit na bigay nila sa isa't-isa ay nanatiling matibay. Samantalang ang mga ibinigay nila sa aking ay hindi ko na alam kung nasaan.

"Mahilig tumugtog ng gitara si Mariano. Gumagawa din siya ng kundiman para sa akin. Makaluma pero nakaaliw sa tuwing nagbabalik sa alaala ko."

"Kung ang mga babae ngayon ay gaya nyo Lola, malamang di na ako magkakaasawa. Mahirap kalaban sa ligawan ang may ugaling tulad ng sa inyong asawa."

"Hindi naman siguro."

"Kaya po naghihintay kayo ngayon dito kasi magkikita kayo? Saan po ba siya umuuwi?" usisa ko sa kanya. Bibihira sa isang tao ang magkwento ng buhay niya sa di kakilala. Kadalasan nangyayari lang 'yon sa inuman at mga reality shows.

Isang sobre ang iniabot niya sa akin. Inutusan niya akong buksan at basahin ang nilalaman. Luma na pero malinaw pa din ang sulat. Tanda na pinakaingatan.

Mahal kong Celia,

Sadyang kapalaran natin ay mapaglaro. Pilit pinaglalayo ang ating mga puso. Batid natin sa isa't isa na ang gusto ng pamilya natin para sa atin ay iba. Sa Enero ng katapusan ay ang aking kasal, isang araw bago 'yon hihintayin kita dito sa ating tagpuan. Tayo ay magpapakalayo para sundin ang bawat tibok ng ating puso.

Nagmamahal,

Mariano

"Mukhang masarap ang kwentuhan n'yo ni lola ah?" singit ng isang babaeng nagpakilalang apo ni Lola Celia. May lumapit na ilang pang babae para alalayang tumayo si Lola Celia. Matagal bago nila nakumbinsing umuwi muna ang matanda.

"Oo nga e. Para tuloy gusto kong hintayin ang asawa niya. Mukhang napakabait niyang tao."

"Patay na ang Lolo Mariano," lahad niya. "Sa kwento ng mga kapatid niya, matapos nilang magtanan, malugod silang tinanggap ng makabilang pamilya.. Pero ang pamilya ng mamapapangasawa sana ni Lolo, hindi...." Alam ko na ang gusto niyang tukuyin. Hindi ko na hinintay pang matapos ang kwento.

"Ano?!" ang tanging salitang lumabas sa bibig ko. "Bakit hinihintay ni Lola ang namayapa na pala niyang asawa? Sa palagay ko naman ay malinaw pa ang kanyang pag-iisip." Sa haba ng aming usapan, wala man lang sign ng pagkaulyanin. Detalyado pa ang kanyang kwento.

"May sakit na ang lola. Lahat ng nakakatabi niya sa upuang 'yan ay kinakausap niya. Palagi siyang nagpapahatid dito dahil pinanghahawakan niya ang kanilang sumpaan na magsasama hanggang sa kabilang buhay. Dito niya hiniling na malagutan ng hininga. Kahit labag sa amin, gusto niyang sundin namin siya. Buti na lang ibinenta ng may-ari ang lupang ito kaya nakapagpatayo na kami ng bahay malapit dito..."

"Nasaan ang puno ng bayabas?"

"Kung saan kayo nakaupo kanina ay nandoon ang dating puno ng bayabas na naging saksi ng kanilang sumpaan. Nakapagtataka nga daw dahil noong araw na nawala si Lolo ay namatay ni ang puno.."

Totoo ngang makapangyarihan ang pag-ibig. Mahiwaga.

Tama, true love never fades.

-end--

* related stories

Aral sa Isang Eskinita
Hands of the Clock
Bote at Pangarap
His Last Flight

want a copy? send an email to panjo[at]tuyongtintangbolpen[dot]com

Kalsiki : The Curse of the Blue Moon - 5

2011-09-18T17:09:00.000-07:00

Dalawang lalaki ang nakatingin sa malayo sa may tulay na naghahati sa San Andres at San Pedro. Kung pagmamasdan ay hindi sila magkakakilala pero ang di nila paglapit sa isa't isa ay paraan lamang para itago ang kanilang identity.

"Nalantad na ang anyo ni Zardy..." wika ni Beska habang naglalakad sa noon ay nakatigil sa may paanan ng tulay na si Jin. "Naramdaman ng isang Chidoya ang aura niya."

"Paano?" gulat na tanong ni Jin. "Mawawalan tayo ng contact sa loob eskwelahan."

Umupo si Beska sa isang malaking bato. Nagsuot ng salamin at sinimulang buklatin ang pahina ng hawak na libro. "Nahulog siya sa trap ng Chidoya. Nagkunwaring nangongopya ang Chidoya para ipatawag sa Dean's Office. Nagpakawala ng sealing curse at tuluyang nalantad ang anyo ni Zardy. Hindi siya naging maingat buti na lamang naramdaman agad ni Soliven ang panganib."

"Napatay nila ang pangahas na Chidoya? Hindi dapat mahinto ang pagsubaybay sa eskulawahan. Malakas ang kutob ko na nasa school na 'yon ang Kalsiki."

"Hinahabol na nila ngayon ang Chidoya. Patay na sana siya may nakialam lang. May nagpakawala ng Zen mula sa kung saan. Sa kasamaang palad, hindi namin nakita ang ang nagpakawala ng Zen."

"Zen?! Nandoon ang Arquiza?"

"Imposible. Hindi basta aalis ang Arquiza dahil mabigat ang tungkulin niya sa pagsasara ng butas."

"Siya lang may kakayahang magteleport kaya di 'yon imposible."

"Babae ang nagpakawala ng Zen. Ako mismo ang nakadinig ng boses niya."

Apat ang kalaban ni Chito. Hindi basta mga Panther lamang ang mga ito. Lahat ay nagtataglay ng malakas na aura. Sila ang responsable sa sunod-sunod na pagpuksa sa mga kasamahan ni Chito. Alam niya sa sarili na hindi sasapat ang lakas niya para talunin ang lahat. Ang pakay na lamang niya ngayon ay makalagas kahit isang kalaban.

"Ang lalaking nasa kanan, pambihira ang lakas niya," bulong sa sarili ni Chito. Si Soliven ang tinutukoy ni Chito. "Siya ba ang uunahin ko? Alam kong siya ang gumawa ng matalim na liwanag. Tinapos ko na dapat kanina ang dean para hindi na ako inabot ng mga ito."

"Bata, wag kang mag-aalala. Bibigyan ka namin ng oras para magdasal." wika ng dean na kanina lamang ay nagmamamakaawa kay Chito.

"Sinong bata?! Mag-ingat ka sa sinasabi mo baka ikaw ang unahin ko. Tapos ka na nga dapat kanina e. May nakialam lang!"

"Sige. Bibilisan namin para maubos ang yabang mo!" wika ni Soliven.

"Hindi ba kayo nahihiya sa sarili n'yo? Nag-iisa lang ako apat pa kayong makikipaglaban sa akin. Natatakot kasi kayo sa lakas ko!" Humakbang pa lalo palapit si Chito. Nagpakita siya ng tapang.

"Matapang ka. Sayang mismong kasamahan n'yo ang tumatraydor sa lahi n'yo!" Makahulugan ang binitawang salita ni Soliven.

Ang hindi alam ng apat ay bago pa tumigil si Chito sa pagtakbo ay nakagawa na siya ng curse. Sumakto ang laki at sakop ng bilog para ikulong pansamantala ang mga kalaban. Ikinumpas niya ang kanyang kamay para magpakawala muli ng Sandato. Planado na. Isang sandato pagkatapos ay ang Rendo. "Isang bato apat na ibon. Magaling!"

"Sanda...," natigilan si Chito. Magpapakawala na sana siya ng curse subalit may biglang lumabas mula sa likuran ng apat. Nagbigay daan pa ang mga kalaban sa pagdating nito. Tila hindi nababahala. " Emer?!" Gulat na gulat si Chito. Hindi niya napakawalang ang curse.

Isang liwanag ang lumamon kay Chito. Ang tanging malinaw sa kanya ay ang nakakakilabot na itsura ni Emer bago siya tuluyang nawalang ng ulirat.

"Hangga't may isang nakatataas at may isang gustong lumakas, hindi matatapos ang kalakaran. Mananatili ang ikot ng mga traydor para palaglagin ang nasa tutok upang matupad ang hangaring maging makapangyarihan. Isang bulok na sistemang magpapabagsak sa mga Luna....." wika ni Soliven sa nakahandusay na katawan ni Chito.

"Bilang isang Panther, Emer malugod ka naming tinatanggap na kasapi. Sa amin, walang mataas, walang mababa. Lahat pantay-pantay. Isang prinsipyong nagpatatag ng aming samahan. Pansinin mo, malaya kaming nakikisalumuha sa mga karaniwang tao. Samantalang kayo palaging nakasunod sa kagustuhan ng Arquiza," pagtatapos ni Soliven.

itutuloy...

want a copy? send an email to panjo[at]tuyongtintangbolpen[dot]com

Break-Up

2011-09-15T21:06:00.000-07:00

Ayun nga. Tapos na ang relasyon namin ni Janet. Matapos ang ilang taon bigla na lang tinabangan. Hindi pala talaga nasusukat sa haba ng pinagsamahan ang tibay ng relasyon. Buti pa ang rice sa mang inasal unlimited di gaya ng pagmamahal biglang nawawala kahit walang dahilan. Ewan. Parang nawala bigla yung kilig. Naexpired ang sweetness. Kailangan daw namin ng space at problema talaga ang distance. Akala ko magsosolve pa ako, mahina pa naman ako sa Physics.

Walang third party. Kahit nga birthday party hindi kami mahilig umattend. Wala din pinag-awayan. Ang madalas nga lang naman naming pagkaguluhan noon ay tinatamad akong gumising ng maaga para sumimba. Lamig kasi maligo.

Mutual ang hiwalayan. Hindi na din ako tumutol. Tumango lang ako sa mga sinasabi niya dahil di ko siya maintindihan. Singhot kasi ng singhot. Kung gaano kadami ang nainom niyang iced tea higit pa siguro doon ng iniluha niya.

Hindi ako nasasaktan, kumbinsi ko sa sarili ko. Lalaki ako kaya hindi ako iiyak. Matapang. Kalahi ni Lapu-Lapu. Madami pang babae. May magmamahal pa naman siguro sa akin kahit byuda. Pumasok ako ng kwarto. Humiga na parang walang nangyari. Pero noong nakita ko ang regalo niyang unan hindi ko na napigilan. Niyakap ko agad. Nakita ko pa ang doodle niya doon. Nakasalamin ako at makapigtail naman siya. Sweet. Tapos narealize ko, ambitter ko pala. Ouch!

Break-up.

Broken-hearted.

Chinurva sabay alis.

Siguro kung may concern citizen na trip magsurvey, isa ang buhay pag-ibig sa problema ng bawat tao. Kahit ang mga malalandi at pokpok hindi exempted sa pagkabigo. Lahat nakararamdam ng sakit. Kahit isang baldeng pain reliever di eepek. Siguro mali lang talaga ang magmahal ng maaga. Bihira naman talaga ang tumatagal, marami kabitter-an ang mararamdaman at sangkatutak pa ang problema. Dapat inenjoy ko na lang ang teenage life ko noon kesa nagmahal ng todo na humantong din lang sa hiwalayan. Kung nakipanood na lang ako ng anime hindi sana ako bitter. Manonood na lang ako ng Korean novela para kiligin.

Humilom na ang sugat na dati ay akala ko ay hindi na gagaling. Nakokornihan na nga ako e. Lalo na kapag naalala kong naging fans pala kami ng Moffats. Life is so short 'ika nga nila kaya nagpakalunod ako sa ganda ng buhay. In short, nakamove-on na ako. Katunayan nga nakachurva na ako ng iba. Naubos na nga ang kilig kahit sa pag-ihi.

Sumugod ako ng Balayan kahit maulan. Pinilit ako ni Adam na umattend ng kasal niya. Nandoon din daw ang dating tropa, minsan lang magsasama-sama kaya pagbigyan ko na siya. Tatlong oras ang itinagal ng byahe mula Lipa. Gulo na ang buhok ko katutulog pero wala pa din ako sa venue. Kung di lang maulan, uuwi na ako at kapag kinasal na lang ulit siya ako a-attend.

Mainit ang pagtanggap ni Adam at ng kanyang asawa. Walang humpay din ang kamustahan. Hindi nga ako halos makasubo ng pagkain sa dami ng tumatapik sa likod ko. Nandoon halos lahat ng katropa maliban kay Sam. Manganganak daw kasi ang asawa kaya di makaalis. Humabol naman si Janet bago mag-uwian. Umingay nga ang venue dahil sa tuksuhan. Kunwari pa daw kaming di magkasabay. Ayaw nilang maniwala na nagkataon lang na magkakulay ang aming damit.

Mas maputi na si Janet kumpara dati. Marunong na din magsuklay at hindi na pormang basketbolista. Hindi ko nga lang trip ang bago niyang accent. Parang nawala ang lambing. Doon pa naman ako nainlab.

Lumapit ako kay Janet sa may garden. Halos lahat ng katropa nakausap ko na maliban sa kanya. "Kamusta ang teacher?" casual na bati ko kay Janet. "Wala na akong balita sa'yo ah."

"Medyo namamayat. Toxic palagi e!" Akala ko nagpapaslim talaga siya. Tanda ko pa noon na pinipisil ko ang taba niya sa braso kapag natatalo niya ako sa playstation. "Masyado ka kasing busy. Baka yumaman ka na n'yan. May asawa ka na?"

"Wala pa. Naniniwala na akong malabo na ang mata ng mga babae," pagbibiro ko sa kanya. Magaan ulit ang amin usapan. Tulad dati, hindi nawawala ang eye contact niya kapag nakikipag-usap. "Ikaw?"

"Wala pa din. Kahihiwalay ko lang. Nagmahal ako ng maling tao. Natatawa nga ako e!"

"At bakit naman? Naghiwalay na natatawa ka pa?" Iniabot ko sa kanya ang whisky at naghintay ng sagot.

"Dalawa na ang naging boyfriend ko e. Iyong isa balak pa akong gawing mistress! Buti nabuko ko agad. Tapos iyong isa ang nakakatawa! Nahuli kong may kayakap na lalaki sa kwarto. Aba! Sayang naman ang matris ko." Mabiro pa din siya. Nakakaaliw kausap.

Bahagya akong tumawa. Pagkakataon nga naman. "Kagagaling ko din lang sa hiwalayan. Hindi ko nga alam kung relasyon talaga iyon. After maging kami ginawa akong ATM e!"

"Hindi siguro tayo kinakapitan pa ng swerte. Maybe busy pa din ang para sa atin.."

"May pupuntahan ka ba sa Saturday?" usisa ko kay Janet.

"Oo eh. Bakit?"

"Ah, wala lang. Invite sana kitang kumain sa labas, para mas mahaba ang kwentuhan. Subukan mo namang di maging busy..."

"May seminar e...." Hindi ko inaasahan ang sagot niya. Namula pa ako sa hiya kasi medyo ramdam ko ang rejection. "Sunday nasa bahay lang ako." Binigyan niya ako matamis na ngiti at masaya ko namang sinuklian. "Matagal na din akong walang kalaro sa playstation."

-end-

want a copy? send an email to panjo[at]tuyongtintangbolpen[dot]com

Kalsiki : The Curse of the Blue Moon - 4

2011-09-07T19:32:00.000-07:00

Chapters 1|2|3|

"Regondo!" sigaw ng isang di kilalang boses mula sa labas. Ang Regondo ay isang technique ng mga Panther, nagagawa nitong padilimin at gawing teritoryo ang isang lugar.

Isang matalim na pulang liwanag ang lumitaw mula sa kung saan. "Naloko na!" nababahalang sigaw ni Chito. Alam niyang mawawalan siya ng kontrol sa hinuling kaaway. Umuurong siya ng dalawang malalaking hakbang para makaiwas sa mapaminsalang liwanag. "Wala akong makita," bulong niya sa sarili. Itinaas niya ang dalawang kamay sa anyong pananggalang kung sakaling may panganib na parating.

"Nasa loob ka ng aming teritoryo! Humanda ka ngayon sa iyong katapusan pangahas na bata!" Nabaligtad na ang sitwasyon, si Chito naman ngayon nasa panganib.

"Saan ang manggaling ang atake?" pag-aalaala niya. Dinig niya ang ilang hakbang, alam niyang nakawala na ang kanyang bihag. Sa sitwasyon ngayon hindi siya pwedeng humingi ng tulong dahil mabubulgar ang kanilang identity.

Muling lumitaw ang matalim na liwanag sa iba't ibang direksyon. Hindi alam ni Chito ang gagawing pagkilos. Sa sandaling makulong siya alam niyang katapusan na.

"Zen!" isang pwersa ang nagtulak palayo kay Chito. Nagpagulong-gulong siya ng ilang beses bago nakabawi balanse. Nagulat na lang siya dahil nasa labas na siya ng school. "Mag-iingat ka sa susunod," wika ng tinig na nagpakawala ng Zen.

Bahagyang natigilan si Chito. Isang babaeng marunong gumamit ng Zen ang tumulong sa kanya. Alam niyang hindi iyon si Ara. Hindi niya nakita ang mukha nito dahil sa mabilis na kilos. "Bakit siya marunong ng Zen?" sa isip niya. Tanging ang Arquiza lang ay may kakayanan gumamit nito. Ang Zen ay teleportation technique.

Bago pa nasundan ni Chito ang babae ay kinailangan na niyang umalis. Ramdam niya ang pagdating ng mga kalaban. Tumakbo siya palayo dahil sira na ang kanyang disguise bilang estudyante. Habang tumatakbo ay dinig niya ang pagdating ng apat hanggang anim na paang sumusunod sa kanya. Hindi siya sigurado sa bilang ang alam lang niya at nasa bingit siya ng kapahamakan.

Pabilis ng pabilis ang mga hakbang ng mga sumusunod sa kanya. Pakiramdam niya ay halos hindi sumasayad ang paa ng mga ito sa lupa. Saan siya pupunta? Anong mangyayari kung tatakbo siya? May darating bang tulong? At nasaan ang ang babaeng naglitas sa kanya noog una? Wala na siyang magagawa kundi harapin ang mga kalaban.

Tumigil si Chito. Inihakbang paharap ang isang paa. Ikinumpas ang mga kamay para gumawa ng isang malaking bilog pagkatapos ay pinagdaop ang dalawang palad. Magpapakawala siya ng Rendo para isalubong sa mga parating na kaaway. Ang ipinagbabawal na technique dahil maari niya itong ikamatay.

Lumitaw ang mga kalaban. Isang grupo na binubuo ng apat na tao. Matatalim ang kanilang tingin kay Chito. Handa na din ang apat. Matira ang matibay.

"Bahala na...." ang tanging nasambit ni Chito sa sarili. Ang akala niyang simpleng misyon sa pagiging estudyante ay tila pa ang magiging dahilan ng kanyang katapusan.

"Aba, nakahanap ka ng katapat, Edsel. Pareho kayong nababaliw sa heavenly bodies. Hindi mo na ako kukuliting makinig sa kwento mo," pang-aalaska ni Cris.

Pinanguhan agad ni Ara si Edsel bago magsalita. Gusto niyang samantalahin ang pagkakataong makuha ng atensyon ng boss. "Namamangha kasi ako sa buwan. Sa mga heavenly bodies kasi isa ang buwan sa paiba-iba ng itsura, kaya din niyang humiram ng liwanag at malakas ang alon ng dagat. Maganda nga ang mga star pero nakakasawa. Hindi tulad ng buwan may palagi kang abaabangan at tila may kapangyarihan," paliwanag ni Ara.

"Gusto mo ang blue moon kasi malaki. Dominant?" wika ni Edsel.

"Para kasing napakapowerful ng blue moon." Lumiliwanag pa ang mga mata ni Ara habang nagkukuwento sa dalawa. "Lumalaki siya dahil may kakaibang nangyayari."

"Kakaibang nangyayari? Isang phenomenon lang ang blue moon, walang kakaiba."

"Narinig mo na ba ang kwento ng Kalsiki?" panimula ni Ara.

"Kalsiki?" nagtatakang tanong ng dalawa. "Ang weird mo?!"

"Marami ngang nagsasabing isang matandang kwento lang iyon. Pero nakakamangha na isang malakas na nilalang daw ang isisilang sa pagsabit ng blue moon habang may nagaganap na lunar eclipse."

"Parang exciting nga!" segunda ni Edsel. "Lunar eclipse tapos blue moon."

"Ang matindi don, isisilang si superman!" natatawang wika ni Cris. "Anong role ni Kalsiki? Tagasagip ng naaapi? Sana may taga-ayos din ng drainage para di lagi baha."

"Ang sabi ang talagang role niya ay pigilan ang Bukaya, isang nilalang na kalaban niya. Dahil ang Bukaya ang susi sa paglitaw ni Hades mula sa impyerno. Nakakatakot kapag naghari si Hades!"

"S'ang komiks mo nabasa 'yan?" kulang na lang ay sabihin ni Cris na baliw ang bago nilang empleyado. "Myth lang si Hades at lalong walang imperyo. May nakarating na ba dun at kayang ilarawan ang itsura nito?" pailing-iling na pagtatapos ni Cris.

-itutuloy

want a copy? send an email to panjo[at]tuyongtintangbolpen[dot]com

Ang Babae sa may Pintuan

2011-09-02T21:05:00.000-07:00

Ang kaninang maingay niyang anyo, ngayon ay tahimik na nakaupo't nakasandal sa may pintuan. Wari'y may hinihintay o nag-aabang ng salita mula sa kanino man. Kanina din lang ay magkausap kami pero ngayon wari'y di kami magkakilala.

Mula pa sa pagkabata ay kasama ko na si Farrah. Grupo kami na binubuo ng lima. Dalawa silang babae at tatlo naman kaming lalaki. Umaga pa lang sama-sama na kami. Kadang-kadang at luksong baka sa may palayan ang madalas naming libangan. At kung tag-ulan naman makikita kaming nanghuhuli ng maliit na isda at butete sa irrigation. Simple lang ang buhay namin noon pero pinatabay ng panahon ang samahan ng grupo.

Si Farrah naman ang thoughtful sa amin. Sa baon niya palaging kasama ang buong grupo. Palibhasa ay nakakaangat sa buhay mahilig siyang manlibre ng sorbetes at taho sa umaga. Hindi siya madamot sa mga bagay na mayroon siya. May ilang laruan pa nga sa bahay na alam kong ipinahiram lang niya pero hanggang ngayon ay di ko pa naibabalik. Lalo na ang baseball bat na ako ang naging taga tago. Sa may kubo na pag-aari nila sa may pilapil ang aming tagpuan.

Si Penelope naman ang babaeng ayaw madumihan ang damit, madalas siyang may hawak na manika kaya tinutukso namin siya at tinatawag na mangkukulam. Madali siyang mapikon at walang paltos ang pagsusumbong sa magulang sa tuwing naasar. Siya ang unang napahiwalay sa grupo. Maaga kasing nasira ang kanilang pamilya kaya binitbit ng kanyang nanay papunta sa kung saan. Akala namin malapit lang ang pupuntahan pero hanggang ngayon wala pa kaming balita sa kanya. Kung babalik nga siya malamang hindi na namin matandaan ang kanyang itsura.

Si Von ang mayabang sa grupo. Mahirap malaman ang totoo sa mga sinasabi niya. Pero ang yabang niya ay hindi nakakaasar. Siya ang nagiging komedyante sa amin. Kaya niya kasing dalhin ang pinagyayabang niya. Magaling kasi siyang magkwento lalo na kapag may kasamang action. Hanggang ngayon nga di maalis sa kanya ang magpatawa. Kahit di magsalita bubuhos bigla ang tawa kapag inaalis ang kanyang pustiso.

Si Reagan naman ang pinakalider namin. Siya ang pinakamalakas, mabilis tumakbo, matalino at tagapagtanggol sa ibang bata. Teacher sa High School ang tatay niya kanya madami siya alam lalo na kapag tungkol sa mga bituin. Constellation ang hilig namin. Madalas kami sa bubong ng bahay nila at nag-aabang sa mga kakaibang formation ng mga bituin. Aliw na aliw kami noon. Sa tuwing may bago siya nalalaman namamangha kaming lahat. Idol nga ang tawag ko sa kanya noon.

Ako? Hindi ko na siguro dapat pang sabihin. Ako kasi ang sentro ng tawanan. Sa tuwing parating nga ako sa kubo madalas nilang pakawalan ang gansa para makita akong humaharurot sa pilapil habang tinutuka ng gansa. Lampa, mahina at madalas utusan. Ni hindi ko man lang magawang tumutol dahil nasanay na ako o tanggap ko na siguro na ganoon ang role ko sa mundo. Hanggang sa paglaki, ako pa din ang utusan lalo sa tuwing may inuman.

Isa lang ang kanya kong ipagmalaki. Magaling akong tagapakinig. Palibhasa di ko gawain ang magreklamo, naging shock absorber ako ng mga problema ng grupo. Lahat ng sekreto alam ko. Minsan nga may halo pang suntok o pisil sa braso ang mga himutok.

Ako din ang naging tulay sa pagmamahal ni Farrah at Reagan. Tagahatid ng sulat, bulaklak, libro at kwaderno kahit palagi namang nagkikita. Hindi na ako magtataka kung magmahalan sila dahil bagay naman talaga sila. Masaya ako para sa kanila pero hindi ko alam kung bakit may kirot ako biglang naramdaman.

Saksi ako sa bawat saya at pagkabigo. Sa circus at agos ng kanilang relasyon. Demanding si Farrah para kay Reagan. Kulang naman sa atensyong ibinibigay si Reagan ang reklamo ni Farrah. Puro away at bati ang aming nakikita pero kinabukasan magkahawak na muli ang kanilang kamay sa may kubo. Paulit-ulit. Nakakaumay.

Ako ang takbuhan ni Farrah sa tuwing may pagdududa. Tagaayos ng gusot para alisin ang tampo o galit na namumuo sa kanila. Hindi ako maaring tumutol. Makikinig lang ako dahil isang maling salita ko ay may masasaktan sa dalawa kong kaibigan. Mahirap. Naiipit ako sa sitwasyon nila.

Sa pagbukas ko ng pintuan, karaniwan na ang pagsalubong ni Farrah na luhaan. Puno ng galit, hinagpis at matinding selos. Larawan ng babaeng sugatan. Hindi ko nga alam kung nasasaktan pa duguan na.

"Bakit ba ganoon ang kaibigan mo? Hindi ba niya iniisip ang nararamdaman ko?" tanong agad ni Farrah isang umaga. "May kinalolokohan na ba siya?"

Hindi ko alam ang isasagot. Sa mga pagkakataong gustong tumakas ni Reagan sa problema kasama kami ni Von. Habang nilalamon kami ng alak, sigarilyo at iba pang bisyong nagpapabago ng isip ng tao ay di maiiwasan ang kwentuhan tungkol sa babaeng umaalis ng kanyang problema. Kung paano nilulunod ni Reagan ang mukha sa babaeng kasama ay siya namang ikinadudurog ng aking puso. Paano si Farrah? Aamin ba ako sa tanong ni Farrah? O hahayaan kong si Regan ang magtapat. Para akong salabugang na nakakapit sa sanga na anumang oras na alugin ay mahuhulog sa patibong ng pag-amin o pagtatakip.

"Ang mahirap kasi sa puso pabago-bago. Minsan totoo, seryoso at maalab pero isang kisap-mata nagiging sinungaling, mapaglaro at malamig. Paulit-ulit hanggang magsawa, matutong tumanggap o magtiwala. Isang cycle na ang tao mismong nakakaramdam ang kakayahang magdecide."

"Ano bang dapat kong gawin, Kevin? Tama pa bang ituloy ko? Nasasaktan na ako sa mga nangyayari." Hindi ko na mabilang sa aking daliri kung ilang beses ko na iyon nadinig kay Farrah. Manhid na ang tenga ko.

"Nakikinig lang ako... nagpapayo. Pero alam ko kahit anong sabihin ko bago ka pa man lumapit sa akin may desisyon ka na sa isip mo. Gusto mo lang sabihin ang nararamdaman mo."

"Buti na lang palagi kang andyan. Nakikinig. Salamat sa pagiging kaibigan."

"Ikaw pa!" Kaibigan? Bakit hindi na lang ako ang mahalin mo? Iyon ang mga salitang gusto kong isagot sa kanya. Gusto ko siya sampalin para matauhan. Dilat ang kanyang mga mata pero pilit siyang pumipikit para di makita ang kagagauhan ni Reagan. Habang ang pagpapahalaga ko sa kanya at pagmamahal ay di niya nakikita, hindi niya imulat ang kanyang mata para maunawaaan niyang mahal ko siya.

Nanamlay ang pakikisama ko kay Reagan. Marami ang akong dahilan para di sumama sa mga lakad ng tropa. Ayaw ko ng masaktan lalo na kapag alam kong kalokohan lang ipanakikitan niya. Kung may magagawa lang ako hindi na masasaktan si Farrah. Kahit siguro ikwento ko ang lahat kay Farrah hindi siya maniniwala. Binulag na siya ng pinaniniwalaan niyang pag-ibig.

"Tahan na. Alam mo namang marunong ang magdrawing. Sige ka, baka gumawa ako babaeng payatot na may lobo."

"Hindi naman ako nadadaan sa lobo para tumahan."

"Kakaibang lobo iyon. Sa dami na ng nailuha mo, lumobo na ang sipon mo."

"Hindi naman ako ganoon!"

"Nagbibiro lang ako syempre. Ayaw ko lang makita kang malungkot. Hindi naman napapawi ng luha ang sakit. Pagtanggap ang bumubura sa lahat. Maayos din ang lahat."

"Buti ka pa. Sana katulad mo na lang si Reagan."

Sana ako na lang si Reagan. Pangako hindi siya masasaktan, walang luhang guguhit sa kanyang mukha. Ni langaw hindi ko papayagan dumami sa kanya.

Si Von lang ang natitirang koneksyon namin ni Reagan. Nadadaan pa din ang lahat sa biro. Sa mga kwento niya bumabalik sa aking alaala kung gaano ako kalampa. Pero natatabunan ng sayang dala ng pagkakaibigan. Bawat tawa para wala ng bukas.

Ang akala kong gabing tahimik ay gagawa pala ng napakalaking ingay. Despideda na ni Von. Tuluyan ng mabubuwag ang tropa. Hindi masyadong malinaw pero batid ko may pupuntahan si Reagan. Lango ako sa alak noon. Hindi ako nalasing dahil sa pag-alis ni Von kundi sa kagustuhan kong burahin ang damdaming hindi man lang nabigyan ng sukli. Hindi ko na maaninaw pa ang daan at misteryo pa sa akin kung paano ako nakauwi.

Pag-uwi ko sinalubong na agad ako ni Farrah. Mabilis niya akong inalalayan papasok ng bahay. Iniupo niya ako sa may sofa. Itinimpla ng kape para mawala ang kalasingan. Hanga talaga ako sa kanya. Sobrang thoughtful.

"Kasama mo ba si Reagan? Hindi kasi siya umuwi." Si Reagan. Si Reagan na naman ang hinahanap niya. Kailan kaya niya ako mapapansin? Hindi sa habang panahon matitiis ko ang sakit.

Nagtama ang aming mga mata. Ramdam ko ang init ng kanyang hininga na dumadampi sa aking pisngi. Ang samyo ng kanyang buhok ang gumising sa aking pagtao. "Mahal kita, Farrah." Niyakap ko siya at hinalikan.

Ganoon pala kasarap ang kanyang mga labi. Hindi nakakasawa. Malambot nga ang kanyang bewang tulad ng kwento ni Reagan. Matagal kong inasam ang ganoong pagkakataon. Ni sa gunita wala akong natatandaang nagdikit ang aming mga labi. Naging malikot ang aking mga kamay. Puno ng pagnanasa.

Ang tanging kabaligtaran ay kung gaano siya nagpaubaya kay Reagan ngayon naman ay ubod ng pagdadamot at nanlalaban. Maalat na din ang kanyang pisngi dahil sa luhang kanina pa umaagos.
Napakaganda pala niyang pagmasdan kapag nagmamakaawa. Nakakagigil. Bumibilog pa ang kanyang mata sa tuwing may maaalis ko ang telang bumabalot sa kanya. Noong una dahan-dahan para puno ng kasabikan. Tama ulit si Reagan, napakinis nga ng parteng 'yon.

Siguro hindi aabot sa ganito kung iminulat niya ang kanyang mata na ako ang nararapat sa kanya. Pero huli na. Ang babae sa pintuan na kanina'y ubod ng lakas at nagsisigaw ngayon ay basag ang bungo at walang buhay...

-end-

want a copy? send an email to panjo[at]tuyongtintangbolpen[dot]com

Kalsiki : The Curse of the Blue Moon - 3

2011-08-28T22:58:00.000-07:00

Chapter 1 |2|

Isinilang ang isang malusog na batang lalaki. Ang Kalsiki. Sa kanyang paglaki maraming mata ang nakasubaybay. Ilang buhay na din ang ibinuwis sa kagustuhang maprotekhan o mapatay ang bata.
Isa sa naging biktima ng karahasan ay ang mismong magulang ng Kalsiki.

Ang Bakuya naman ay patuloy sa pagbawi ng kanyang lakas. Isang avatar na lamang ang hinihintay para muling maghasik ng lagim ang mapaminsalang nilalang. Naghahanda na din ang mga Panther para patayin ang Arquiza.

Biglaan ang pagsulpot ni Sintoni sa apartment ni Philip. Ipinatawag na din niya ang iba pang kasapi ng Luna para ibalita ang unti-unting paglakas ng kanilang kalaban.

"Dapat na tayong kumilos," wika ni Sintoni. "Kailangang magising na ang Kalsiki."

"Batid ko din nag lakas nila," ayuda ni Emer. Bihasa si Emer sa pakikipaglaban, ilang Panther na ang kanyang nasasagupa, mailigtas lang ang Kalsiki. "Nahihirapan na akong ikulong ang isang Panther gamit ang aking Sandato." Ang sandato ay isang uri ng sealing technique para paralisahin at ikulong ang isang kalaban. "Ibig sabihin lumalakas na ang kanilang Bakuya. At ang matindi pa, madaming Panther na ang nakapaligid sa Kalsiki. Hindi ko makakayanan kung lahat sila ay aatake."

"Ara, kailangan mo ng kumilos," wika ni Philip.

"Sige. Alam ko na ang background ng Kalsiki kaya hindi na magiging mahirap."

"Tandaan mo, kailangan niyang maunawaan na isa siyang Kalsiki. Hindi siya basta ordinaryong tao. San sandaling magising ang Kalsiki na hindi handa ang taong ito-"

"Si Edsel," singit ni Ara sa sinasabi ni Shintoni.

"Kung hindi pa handa si Edsel, ikamamatay niya ang kawalan ng kakayahang kontrolin ang halimaw sa loob niya."

"Nasaan ba ang Edsel na 'yan?" tanong ni Chito. "Kung kailangan niya ng master madali akong lapitan!"

"Huwag kang padalos-dalos Chito. Isang pagkakamali lang maaring mapahamak ang Kalsiki," si Shintoni. "

"Hindi ko kasi maintindihan. Kung siya ang Kalsiki dapat alam na niya kung paano poprotektahan ang sarili. Isa pa, nabuburo na ako sa pag-aaral!" reklamo pa ni Chito.

"Sumunod muna bago magreklamo. Makakaalis na kayo." pagtatapos ni Philip.

Nagmamadaling umalis si Chito. Ayaw niyang mahuli sa klase hindi dahil sa takot na ma-late kundi dahil sa takot na mawalan ng makokopyahan sa exam. Misyon lang ang kailangan niyang gampanan pero bakit kailangan niya pang pumasa? Kaya palaging reklamo ang madidinig kay Chito sa tuwing ipapatawag sila.

"Hindi ko talaga maintindihan kung bakit ito pa ang naging misyon ko!" maktol ni Chito habang patakbong papasok ng gate ng school.

Sa kanyang pagpasok ay may kumpol ng mga estudyanteng nakaharang sa daan. "Kung mamalasin nga naman oh!" Napilitan siyang tingnan kung ano ang dahilan ng komosyon. Isang babae ang iniluwa ng kotseng pula. Mahaba ang buhok, maputi, maganda at may pagkasuplada ang dating.

"Ganda talaga niya!" bulong ng isang estudyante sa kasama. "Ganyang ang mga tipo ko!"

"Sa panahon ngayon ang ganyang itsura ay di nawawalan ng boyfriend o kaya may anak na!"

"Hoy Billy Jay! Sino 'yan?" tanong ni Chito sa isang kaklaseng nakikiusyoso.

Lahat ng leeg ay halos mabali sa pagtingin kay Chito. "Saang planeta ka naman napunta Chito?! Isang linggo na nating kaklase 'yan siya 'yong bagong transfer galing sa Canada!"

"Imposibleng hindi mo siya kilala? Lahat nahuhumaling na sa kanya."

Nagtaas balikat si Chito. "Pasensya na pag-aaral lang kasi ang nasa isip ko. Sige papasok na muna ako at makapagreview!"

Simulan na ni Ara ang kanyang plano. Malaki ang tiwala niya sa kanyang sarili na hindi papalpak sa misyong ito. Ang pagiging empleyado ang naisip niyang paraan para mapalapit kay Edsel.

"Andito na po ang new employee. Si Ara Yuson." Iniabot ng receptionist ang endorsement letter ni Ara kay Edsel.

Tumabi si Cris kay Edsel para tingnan ang endorsement. "Siguro naman papasa na 'yan. Need na natin ng additional staff. Baka mamaya ibagsak mo agad sa evaluation!"

"Fresh graduate. No work experience," bulong ni Edsel habang pinag-aaralan ang resume ni Ara. "Performance ang dahilan ng pagbagsak, hindi ako ang devil dito."

"Good sake Edsel, hindi manager ang need natin dito!" diin ni Cris. "Ang mahalaga hindi tambak ang trabaho."

"Ayaw ko lang ng katulad ni Carmi. Isang buwan palang nag-quit na dahil di fit sa qualification."

"Alam naman ng lahat na kaya nakapasok dito si Carmi dahil malakas sa taas."

"Sige, tingnan natin."

Pagkapasok ni Ara, si Edsel na agad ang target ng kanyang mata. Gusto agad niyang makaestablish ng connection.

"Good morning, sir."

"Have a sit, Ara. You are reporting to Edsel." Tumango lang si Edsel at ipinagpatuloy ang kanyang trabaho. "I'm Cris, your AR counterpart and as oriented first name basis here. Call me Cris."

Ipinatong ni Ara ang kanyang bag sa mapapansin ni Edsel. Susubukan niyang kunin ang atensyon ng Boss.

"Blue Moon," bulong ni Edsel sa sarili matapos mapansin ang keychain ni Ara. "You know a star symbolizes hope during the dark night. It reminds us that whenever it's getting dark... there's still hope that we can still have light the next day. Pero Blue Moon, anong meron?"

Hindi mapakali si Chito sa loob ng klase. Naaasar siya sa ingay lalo na sa kakaibang dating ng bagong kaklase. Wala tuloy siyang matabihan dahil lahat ng kaclose niya ay dumikit sa upuan ng babae.

"Hindi naman kagandahan. Payat naman!" puna ni Chito. "Billy dito ka nga! Hindi naman kayo pinanpasin!"

"Okay na din dito kesa naman lalaki ang katabi!" balik naman ni Billy.

Walang nagawa si Chito kundi ang magtiis. "Bad trip! Sana may kakaiba man lang mangyari"

Lingid sa kaalaman ni Chito ay kanina pa siya tinitingnan ng bagong estudyante. Ang bawat kilos niya ay hindi nakaligtas dito. Pati ang kanyang itsura ay na-drawing na agad nito.

"Send him to my office," utos ng Dean sa professor nang aksidenteng napadaan sa classroom ng mga nag-eexam. Gawain na ng Dean ang maglibot sa mga classroom tuwing umaga kaya noong may nakitang siyang nangongopya ay nasira agad ang kanyang umaga.

Natigilan ang lahat sa sinabi ng Dean. Tiningnan nila kung sino ang nahuhuling nangongopya. Si Chito.

"Chito! Pinapatawag ka ng dean!" bulong ni Billy.

"Nahuli ba ako?" nakuha pang magtanong ni Chito.

"Huling huli tol."

Ipinatigil ng professor ang pagkuha ni Chito ng exam. Padabog namang kumilos si Chito. Sinisisi pa niya ang kaklase dahil hindi siya sinabihan agad na padating ang Dean.

"Mr. Cantos, nasaan ang ID mo?" tanong ng Dean.

"Sorry po, nasa bulsa ko. Nagmamadali po kasi ako kanina kaya di ko na nasuot."

"Lame excuses. Sa records mo sa discipline officer madalas kang mahuli na walang ID."

Habang kinukuha ni Chito ang ID ay sumabit pa sa panyo na dahilan upang mahulog ang mga barya sa kanyang bulsa. Nagpagulong-gulong ang mga barya sa sahig na lalong ikinaasar ng Dean. "Sorry po. Sumabit ang ID," paumanhin ni Chito habang pinupulot ang mga barya. Mula sa upuan ay halos nalibot niya ang buong table ng Dean na labis nitong ikinairita.

"Bring your guardians!" utos ng Dean.

"Sandato!" sigaw ni Chito para pakawalan ang sealing curse. Gumawa ng liwanag ang dinaanan ni Chito na akala ng Dean ay simpleng pamumulot lang ng barya. Lumabas ang totoong itsura ng Dean. "Tama ang hinala ko, isa kang Panther!"

Hindi akalain ng Dean na ang gaya pa ni Chito na puro kapalpakan ang makakahuli sa kanya. "Pakawalan mo ko!"

"Huwag ka ng magpumiglas. Hindi ka makakawala sa curse ko. Ngayon ko lang napatunayan na mas matalino pala ako sa Dean," pagmamayabang ni Chito. "True or false. I will send you to hell, Mr Dean."

itutuloy...

want a copy? send an email to panjo[at]tuyongtintangbolpen[dot]com

Kalsiki :The Curse of the Blue Moon - Chapter 2

2011-08-18T20:26:00.000-07:00

Part 1 |

Sa isang lugar na akala ng lahat ay tahimik, ay nananahan ang Bakuya. Maihahambing ang itsura ng Bakuya ay isang kuneho maliban sa nanlilisik nitong mga mata at malalaking pangil. Nakaambang ang kapahamakan sa sinumang mangahas dumaan. Maliit pero mapanganib.

"Jin, nakarating na sa kaalaman ng Arquiza ang pagpapakawala natin sa Bakuya," balita ni Soliven sa pinuno ng mga Panther. "Kumikilos na ang mga Luna." Luna ang grupong pinamumuan ng Arquiza. Sila ay ang huling lahi ng mga taong may kakaibang lakas at isinisilang lamang sa tuwing may nagaganap na lunar eclipse.

"Magaling. Umaayon ang lahat sa plano. Papatayin natin ang Arquiza sa sandaling umalis ang kanilang grupo para hanapin ang Bakuya."

"Naiwan ang kanilang Chidoya, sinasanay sila para harapin ang Bakuya. Siguro kailangan nating baguhin ang plano. Hindi lahat ay aalis lalo na ang kanilang mga tagapagsanay." Ang Chidoya ay grupo ng mga piling bata na sinasanay para humarap sa iba't ibang misyon. Hindi lahat ng bata mula sa angkan ng La Luna ay nakakapasok sa grupong ito.

"Hindi... Hayaan lang natin ang mga Chidoya nila. Ang pinakamalakas sa kanila ang gagawin nating avatar ng Bakuya." Tumayo si Jin at tinapik sa balikat si Soliven habang nakamasid sa natutulog na Bakuya. "Isipin mo, sa sandaling makapasok sa katawan ng avatar ang Bakuya lalong mapapadali ang ating misyon. Hindi pa tayo malalagasan ng tauhan."

Sa isang iglap ay may lumitaw na miyembro ng Luna sa kalagitnaan ng kanilang pag-uusap. Halip na mabahala ay mas ikinatuwa nila ang pagdating nito. Matagal na silang may ispeya sa kabilang grupo kaya madali nilang napaplano ang bawat pagkilos.

"May problema. Tumingin kayo sa kalangitan! Sa buwan!" bulalas ni Beska, ang naghahangap pumalit sa Arquiza.

"Blue Moon..." maikling bitaw ni Jin ng salita. "Anong magiging problema?"

"May nagaganap na eclipse, Jin. Hindi lang siya ordinaryong Blue Moon," singit ni Soliven. "Isa na namang myembro ang ng Luna ang isisilang."

"Hindi lang siya basta Luna. Isang siyang Kalsiki. Siya ang may kakayahang humuli sa Bakuya at i-seal muli. "

"Kalsiki?" sabay na nahihiwagang tanong ng dalawang Panther. "Bakit ngayon mo lang ibinalita ang tungkol dito?" patuloy ni Jin.

"Minsan lamang sa isang daang taon ang paglitaw ng Kalsiki. Hindi ko inaasahan ang kanyang paglitaw. Kailangan nating mapatay ang Kalsiki habang hindi pa nito alam ang kanyang kakayahan.."

"Pakikilusin ko ang mga tauhan para hanapin ang Kalsiki," singit ni Soliven. "Pero paano?"

"Tanging Luna lang ang kakayahang maghanap. Isinumpa ang mga Kalsiki na matulog habang panahon. Mga Luna lamang may kapangyarihang gisingin ang natutulog na nilalang. Mag-iispeya akong muli sa mga kilos nila."

"Habang binabawi pa ng Bakuya ang kanyang lakas kailangan mapuksa na natin ang Kalsiki. Tuloy pa din ang pagpatay sa Arquiza para mapadali ang paglitaw ni Hades. Mag-iingat ka Beska."

"Ano po ang sunod nating plano?" tanong ni Soliven pagkaalis ni Beska.

"Hayaan mong si Beska ang kumilos para sa atin. Kapag napatay na niya ang Kalsiki tatapusin din natin siya. Hindi natin kailangan ang isang Luna sa grupo, mananatili silang kaaway ng ating angkan."

*****

Nababahala ang Arquiza dahil alam niya ang panganib sa sandaling lumakas na ang Bakuya. Gumugulo din sa isip niya kung sino ang umalis ng seal. Batid niyang may isang Luna ang traydor dahil tanging ang may mataas na antas ng Tsin ang may kakayahang umalis ng seal. Ibig sabihin isang master ang traydor.

"May mga pagbabago sa plano," bungad ng Arquiza sa lahat. "Kung nagagawa ng mga Panther na makisalamuha sa mga ordinaryong tao nararapat na tayo ding mga Luna. Hindi natin kailangan manatili palagi dito."

"Ano pong ibig niyong sabihin?" naguguluhang tanong ni Onate.

"Napagkasunduan namin ng Arquiza na tapusin sa loob ng isang buwan ang pagsasanay ng Chidoya," wika ni Shintoni. "Pagkatapos ng pagsasanay ay aakto silang ordinaryo. Hindi gagamit ng kahit anong kapangyarihan ng mga Luna. Makikisalamuha."

"Philpos, ikaw ang magsisilbing lider ng grupo. Kapag nasa misyon na kayo, aakto kayong di magkakakilala para hindi matunugan ng mga Panther ang ginawa nyong pagkilos. Gagamitin mo ang pangalan Philip para sa misyong ito," panimula ng Arquiza.

"Salamat po sa pagtitiwala. Asahan n'yong pong magiging maayos ang misyong ito," tugon ni Philpos.

"Emer, Emerson ang pangalan mo sa misyon ito. Obligasyon mong hanapin ang bawat Panther at kung may pagkakataon ay ikulong ito at ipadala agad sa impyerno! Ikaw naman Antera, Ara ang gagamitin mong pangalan sa misyong ito. Ikaw ang direktang mangangalaga sa Kalsiki, dahan-dahan mong ipaunawa ang kanyang misyon."

Lumaki ang tenga ni Chido. Handa na siyang madinig ang kanyang gagampanan sa misyon. "Ibibigay ko ang lahat ng lakas ko para dito," bulong niya sa sarili. "Humanda ang nagpakawala sa Bakuya."

"Chido," wika ng Arquiza. "Chito ang gagamitin mong pangalan. Estudyante ang ganap mo sa misyong ito."

"Estudyante?!" reklamo ni Chido. "Bakit? Malakas na ako, kahit ang pagiging lider kayang gampanan!"

Pigil ang tawa ng lahat matapos madinig ang gagampanan ni Chido. Alam ng lahat ang padalos-dalos na desisyon ni Chido kaya di pwedeng basta asahan sa malalaking misyon.

"Krusyal ang gagampan mo," singit ni Shintoni. "Ikaw ang pinakamalakas kaya di ka pwedeng lider. Kailangang hindi malaman ng mga Panther na malakas ka dahil baka gawin kanilang avatar ng Bakuya, delikado."

"Tama!" sang-ayon ng Arquiza para pagtakapan ang kanilang desisyon. "Maaring isa sa mga guro ay nagpapanggap lamang at isa siyang Panther." Bilib na bilib si Chido sa sarili matapos madinig ang sinabi ng dalawa.

"Mananatiling nakamasid sa bawat pagkilos ninyo ang ibang Luna para kung magkagipitan ay may tutulong sa inyo. Tandaan ninyong hindi kayo magkakakilala sa misyong ito." pagtatapos ng Arquiza.

itutuloy...

.................

want a copy? send an email to panjo@tuyongtintangbolpen.com

Kalsiki : The Curse of the Blue Moon

2011-08-12T22:41:00.000-07:00

"Nakawala ang Bakuya!" Sigaw ni Sintoni. "Isang butas sa kanluran ng Hartes ang nilikha para daanan ng Bakuya."

"Paano nangyari? Delikado!" Tumakbo si Chido palapit sa kulungan. "Sino ang pangahas na umalis ng seal?!"

"Maghahasik ng gulo ang Bakuya kapag hindi agad nahuli!" sigaw ng isa pa.

"Takpan muna ang butas bago pa may ibang nilalang ang makawala," utos ng Arquiza, pinuno ng angkang La Luna.

"Pero paano ang Bakuya?" tanong ni Chido.

"Mahina ang Bakuya habang wala pang nakikitang avatar. Isa pa, walang may kakayanan gumawa ng seal para ikulong siyang muli," paliwanag ng Arquiza.

"Anong gagawin natin ngayon, pinuno?" usisa ni Antera. "Kapag natunugan ni Hades ang pagtakas ng halimaw maaring gumawa siya ng paraan para maghasik ng gulo."

"Susundan ko ang Bakuya," matigas na wika ni Chido. "Ikukulong ko siya gamit ang Rendo!"

"Huwag! Ilalagay mo sa alanganin ang buhay mo at ang buong angkan!" pigil ng ama ni Chido. "Isipin mo kung makawala ang Bakuya sa Rendo, ikaw ang hihigupin ng seal at kapag nangyari 'yon mawawalan ng saysay nag Rendo ng bawat isa sa atin."

Nabahala ang lahat. Isang malaking banta sa katahimikan at balanse ng buhay ng lahat ng nilalang kung di mapupuksa o maikukulong muli ang Bakuya. Sa sandaling makakuha ng avatar o mapasok sa katawan ng isang nilalang ay siguradong lalakas ito ay magtataglay ng mapanirang kapangyarihan.

"Wala tayong gagawin? Hindi tayo kikilos? Maghihintay lang tayo?" nababahalang singit ni Emer.

"Tama. Maghihintay lang tayo," mahinahong sagot ng Arquiza. "Hihintayin natin ang pagdating ng Kalsiki. Siya lang ang may sapat na kapangyarihan upang ikulong muli ang Bakuya."

"Ano? Ang Kalsiki?!" Pagtataka ni Sintoni. "Pero minsan lang isilang ang isang Kalsiki."

"Nagaganap lang ang paglitaw ng Kalsiki sa tuwing magkakaroon ng Lunar Eclipse sa tuwing Blue Moon."

Ang Kalsiki ay mula sa naunang angkan ng La Luna. Isinisilang sila para maging taga balanse ng buhay. Bibihira ang pagkakataon lumitaw sa isang daang taon ang Kalsiki. Marami ang naghahangad mapasakamay ang taong isinilang sa tuwing sasapit magkasabay na Lunar Eclipse at Blue Moon dahil sa pambihirang lakas na taglay nito.

"At nangyayari iyon ngayon," nakangiting wika ng Arquiza. "Sa pagtatapos ng Eclipse ay isisilang ang isang taong magtataglay ng pinakamalakas na kapangyarihan. Tungkulin n'yong hanapin, subaybayan at iligtas ang Kalsiki hanggang sumapit sa tamang edad. Ang nasa likod ng pagpapakawala sa Bakuya ay siguradong nakamasid sa pagdating niya. Ano mang oras mula ngayon ay may banta na sa buhay ng ating huling pag-asa."

"Ano pang hinihintay n'yo? Hanapin ang Kalsiki!" sigaw ni Sintoni.

"Magdamit kayo tulad ng isang normal na tao. Wala dapat makakaalam ng inyong misyon dahil maaring makasalamuha ninyo ang mga Panther. Alam naman nating lahat na kalaban sila ng ating angkan. Hindi sila magdadalawang isip na patayin kayo o agawin ang inyong katawan. Higit sa lahat iwasang lumapit sa pinaghihinalaan n'yong Bakuya. Kapag isa sa inyo ang naging avatar ay siguradong malabo ng maikulong ang halimaw. Umaasa akong magiging matagumpay ang misyon na ito."

"Artle, Rudis at Raven kayo ang maghahanap sa Kalsiki. Roguer at Spot kayo ang susubaybay sa Bakuya." utos ni Sintoni. "Chido, Antera, Emer at Philpos, maiiwan kayo dito."

"Ano? Wala kaming gagawin?!" gulat na reaksyon ni Chido.

"Kailangan ninyong magsanay." wika ng Arquiza.

"Malakas na kami. Hindi na namin kailangan pa ang mga pagsasanay." ayuda ni Emer.

"Hindi namin matitiis na wala kaming gagawin?" ani ni Antera.

"Sumunod na lang tayo. Bata pa ang Kalsiki, hindi din natin siya pakikinabangan kung mahanap man natin. Sapat ang lilipas na taon para mas lumakas tayo. Huwag tayong magpadala sa bugso ng ating damdamin," mahinahong turan ni Philpos.

"Tama, mas kakailanganin namin ang lakas n'yo sa paglaki ng Kalsiki at paglakas ng Bakuya."

"Bilang panimula, isasara n'yo ang butas ng dinaanan ng Bakuya."

"Opo!" Sabay-sabay nilang sagot.

Sa di kalayuan ay may isang aninong nakamasid. "Isinilang na pala ang Kalsiki."

itutuloy...

This is my first attempt to write a fantasy story na ganito ang theme. Syempre para may spice may love story pa din. Lahat ng characters ay gawa-gawa ko lang. Kung may magbibigay ng graphics para sa itsura nila, mas maganda.

Apple

2011-08-12T18:09:00.000-07:00

Request na dula. Hindi ko talaga forte ang ganito pero sinubukan.

Thelma, 25 - pasyente. payat at suplada.
Sander, 32 - attending physician ni Thelma.
Charles, 67 - doctor. ama ni Sander.
Glenda, 25 - kaibigan ni Thelma.
Maris, 9, special child, room mate ni Thelma sa ospital.
Eve, 24 - personal nurse ni Maris.
Harry, 23 - tatay ni Maris

Unang Yugto

Malalim na ang gabi. Nakatanaw si Sander sa malayo nang mapansin siya ng ama. Lumamig na ang kapeng naiinip sa paglapat ng labi ni Sander sa tasa.

Sander : Pa, Bakit gising ka pa?

Charles : Hindi pa dapat ako ang nagtatanong niyan? Kanina pa kita tinitingnan. Ano bang gumugulo sa isip mo?

Sander : Wala po. Hindi lang po ako makatulog.

Charles : (tumingin sa tasa ng kape) Caffeine. Hindi makatulog o ayaw matulog. Iniisip mo pa din ang babae kanina? Sinasabi ko sa'yong hindi mo dapat haluan ng personal na buhay ang propesyon natin.

Sander : Nagtataka lang po ako. Hindi siya nagsasalita at di talaga sia nakikioperate sa mga dapat niyang gawin.

Charles : She needs a counselor. Doktor tayo, gagawin natin ang lahat para makapagligtas pero kung ano man ang itinatago nila sa loob labas na tayo dun. Kung lagi kang interesado sa bawat pasyente, lahat ng may sakit iiyakan mo. Grow up, son!

Sander : Nakita n'yo ba ang lab result kanina sa ulo n'ya? Maaring lumala pa kung di maagapan.

Charles : Don't act na parang baguhan, need lang i-clip ang namamagang bahagi. An eight hour surgery will resolve it.

Sander : Pero ayaw niya. Hindi nga makausap. Ayaw kumain.

Charles : That's another issue. Kahit operahan mo siya kung ayaw naman kumain, mamamatay din. Good night. You need to rest.

Pangalawang Yugto

Sa ospital, kinakausap ni Glenda si Eve tungkol sa kalagayan ng kanyang kaibigan. Labis ang pag-alaala nito ng biglang apuyin ng lagnat si Thelma.

Glenda : Kamusta na siya?

Eve : Okay naman po ang vital signs. As per advise ng doctor need n'yang mag-undergone ng operation. Madalas na pong siyang mamilipit sa sakit ng ulo.

Glenda : Tigas kasi ng ulo ng babaeng ito. Hindi ko na alam ang gagawin ko e. Miss kung sakaling magising siya pakisabi umuwi lang ako. Hindi pa kasi ako naliligo mula pa kahapon.

Eve : Sure. Kung may dadalaw po pakiinform na lang po ng visiting schedules.

Glenda : Ayaw nga ding ipaalam sa iba na may sakit siya e. Sige po. Alis na po ako.

Darating si Sander dala ang chart ng pasyente.

Eve : Good morning doc.

Sander : Good morning. Kamusta ang little angel. (unang binisita ni Sander si Maris)

Eve : Sobrang aga nga pong nangungulit.

Sander : (hinawakan sa pisngi) Totoo bang makulit ka?

Maris : Hindi po Tito doctor. Nagtatanong lang po ako kung ano ang pangalan ng nasa kabilang bed.

Sander : That's Tita Thelma. She's asleep pa. Alam mo ba kung anong day ngayon?

Maris : Tuesday?

Sander : Tama. Hindi ka pa daw nagpapavaccine? Bakit hindi na mabait ang angel ko?

Maris : Kasi laki ng karayon. Masakit.

Sander : Hindi ka gagaling kung hindi ka magpapavaccine. Parang kagat lang pati ito ng langgam.

Maris : Ilang langgam?

Sander : Isa lang. Isang baby langgam. Kagatin mo ako sa daliri para makaganti ka kapag nasaktan. Pati gagaling ka kapag nagpavaccine.

Hindi alam ng lahat na gising na si Thelma. Kanina pa ito nakikinig sa pag-uusap. Bahagya siyang napapangiti sa usapan ng dalawa.

Sander : How about the other patient?

Eve : Madalas pa din pong mahilo at sumakit ang ulo. (umiling) Hindi pa po kumakain o umiinom ng gamot. Sinukuan na nga po ng ibang nurse. Hindi po talaga nakikicooperate.

Sander : Mukhang ang isang ito ang asal bata.

Ikatlong Yugto

Nang mapansin ni Thelma na wala ng tao sa paligid pinilit niyang tumayo upang tumakas. Hindi niya kailangang magpaopera o kahit anong gamot.

Thelma : Sorry Glenda. I don't need a doctor.

Palabas na sana siya ng kwarto ng may biglang gumulong na mansanas palapit sa kanyang paa. Pinulot niya iyon at dinala sa pinanggalingan nito, kay Maris. Mahimbing ang tulog ng bata.

Maris : Mama... Mama... Mama...

Thelma : (Hinipo ang ulo ng bata) Inaapoy siya ng lagnat. Nurse! Nurse! (Hinawakan niya ang kamay ni Maris.)

Eve : (tumakbo palapit) Bakit po kayo bumangon?

Thelma : Huwag mo akong intindihan. Ang bata... inaapoy siya ng lagnat.

***paging Doctor Sander Mendez.. paging Doctor Mendez.. please proceed to room 322 immediately.

Mabilis responde ni Sander para tulungan ang bata. Hindi na bago sa kanya ang ganoong sitwasyon. Titig na titig si Thelma sa nangyayari. Awang awa siya sa murang katawan ng bata habang nilalagyan ng maraming tubo.

Sander : (niyaya ni Sander si Eve sa may pintuan) Dumating na ba ang magulang ng bata?

Eve : Hindi pa po.

Sander : Kawawa naman. Hirap talaga sigurong maghagilap ng pera. Hindi na maganda ang lagay niya.

Eve : Three days na po siyang walang dalaw. Sinasabi ko na nga lang pong tulog siya kapag dumadating ang tatay niya.

Sander : (kay Thelma) Salamat. Akala ko pipi ka. Buti na lang naagapan.

Thelma : Welcome. (bumalik sa pagkakahiga.)

Sander : Kamusta ka na?

Thelma : Anong sakit niya?

Sander : Magpapaopera ka na ba?

Thelma : Magkanong kailangan niya?

Sander : Good Samaritan?

Thelma : Kailangan niya ng tulong.

Sander : Mas kailangan mo ng tulong.

Thelma : At bakit? Malubha na siya di ba?

Sander : Physically may sakit siya. Pero sa loob magaling sya. She's very positive, palagi siyang nakangiti, she can even crack a joke kahit di na siya makahinga. And you? Libre na nga ang ngiti pinagdadamot mo pa. Malubha na ang sakit mo dahil nilamon na ang pagkatao mo.

Thelma : Stop acting na you know me. And hindi ko kailangang magpagamot.

Sander : Doktor ako. Alam ko ang tama sa sakit mo.

Thelma : Doktor ka lang. Wala kang karapatang makialam sa buhay ko.

Sander : Simula ng maging doktor ako, lahat ng buhay na nasa panganib ay parte na ng obligasyon ko.

Thelma : I don't need you.

Ikaapat na yugto.

Inatake muli ng sakit si Thelma. Lumikha ng ingay sa loob ng kwarto ang daing niya.

Glenda : Doc, bilis! Inaatake na naman siya.

Sander : She need a surgery para di na sumakit ang ulo niya.

Glenda : Ilang beses ko na ngang sinabi di nakikinig.

Sander : (lumapit agad kay Thelma.) Please drink this!

Thelma : No! (Tinabig niya ang kamay ni Sander.)

Glenda : Please! Sa kakasigaw mo, nagigising ang ibang patient e. Makinig ka naman minsan. Nag-aalala din ako.

Niyaya ni Sander si Glenda sa isang snack bar sa tapat ng ospital para alamin ang background ni Thelma. Masyadong mailap sa kanya ang pasyente kaya kailangan niyan ng tulong.

Sander : Ano ba talagang nangyari diyan sa kaibigan mo? Madaming pasa, may sugat at parang laruan, kailangan susuian para magsalita.

Glenda : Huwag n'yo na lang pong ipaalam na nagkwento ako.

Sander : Sure. Para sa ikagagaling niya ito.

Glenda : Promise?

Sander : Promise.

Glenda : Ilang beses na siyang nag-attempt magsuicide.

Sander : What?! For what? At iyong sinasabi mong pagkahulog sa hagdan ay sinadya n'ya?

Glenda : (tumango) Her mom died months ago. Nagkasakit after malamang may other woman si Tito Gary. Galit na galit noon si Thelma. She confronted her father about that pero halip na makonsensya mas piniling umalis ng bahay at sumama doon sa other woman. To make the story more complicated, nadiscover niyang pati boyfriend niya ay kinalantari na din ng babae 'yon. Ang daldal ko na yata.

Sander : Nadepress pala siya ng sobra.

Glenda : Super. Kuhang kuha niya ang ugali ng kanyang mama. Mas pipiliing magkulong sa kwarto kapag may problema.

Sander : And worst, may suicidal tendency siya. We have to help her.

Glenda : How? H-O-W?

Sander : Tell me her favorites.

Glenda : May hidden agenda? Mukhang pati puso gagamutin mo doc? Ako na lang kaya ang ligawan mo di ako choosy.

Sander : Walang malisya to.

Glenda : Saken pwede magkamalisya. Biro lang doc. Baka totohanin mo, magblush pa ako.

Ikalimang Yugto.

Dumating si Charles ng bahay habang inaayos ni Sander ang mga gamit na dadalhin sa ospital.

Charles : And what's with this stuff all about?

Sander : Gagamitin ko bukas sa ospital.

Charles : I doubt na makakagaling si Superman ng pasyente. Ang alam ko malakas siya pero di sya nakakagamot.

Sander : Medium ko lang po para mamotivate magpagamot.

Charles : You know son, sabi ng tatay ko biniyayaan ako ng kakaibang talent.

Sander : Talaga? Ano po?

Charles : I can read minds. Hindi ko na lang pinagkakalat dahil baka iprotesta pa ako ng mga manghuhula. Kahit itanggi mo, alam kong interesado ka kay Ms. Banquilles since day 1 pero noong dumating bigla ang isang patient na may suicidal tendency biglang nabaling ang attention mo. You like Thelma, right? Magreretire ako kapag nagkamali ako.

Sander : Paano nyo nalamang may suicidal tendency siya?

Charles : (Hinawakan ang sentido.) I can read minds, hijo.

Sander : Bilib na talaga ako!

Charles : No wonder kung bakit di ka pa nagkakagirlfriend. Style mo bulok! HAHAHA. Tell me her favorites. HAHA

Sander : Pa! Bilib na sana ako e.

Ikaanim na Yugto

Pumasok ng room 322 si Sander suot ang shirt na may logo ni Superman. Sabi ni Glenda, mahilig si Thelma sa Superman collectible. Kung magpapanggap si Sander na hilig din nya ang mga ganoon ay maari niya makuha ang loob nito at makumbinsing magpaopera.

Sander : Good morning cutie little angel. (Hinawi pa ni Sander ang suot na gown para makita ni Thelma. )

Maris : Good morning tito doc.

Sander : Alam mo bang may nag-save sa'yo kahapon?

Maris : Opo. Ikaw. Ginamot mo agad ang sakit ko.

Sander : Hindi ako. May biglang superhero na dumating at iniligtas ka.

Maris : Sino po?

Sander : Kita mo ba iyong babae sa kabilang bed? Iyong palaging nakasimagot. (pabulong)

Maris : Si Tita Thelma. Mabait pala siya. Ganda niya din tito doc.

Sander : Maganda ba iyon? Palaging nakasimangot e. Kung idodrowing ko siya gagawa ako ng isang babaeng sakitin tapos may bato sa dulo ng labi. Sa bigat ng lips niya di siya makangiti.

Maris : Tell tita na thank you.

Sander : Naku si Ate Nurse na lang ang magsasabi. Hindi pa kasi kumakain ang babaeng payatot sa kabilang kama baka malunok ako. Wala ng gagamot sa'yo.

Natatawa lang si Eve habang nakikinig sa usapan ng dalawa. Kinuha ni Maris ang mansanas at isang pirasong papel. Iniabot niya iyon kay Eve.

Eve : Ipinabibigay po ni Maris.

Thelma : Maris?

Eve : Maris po ang pangalan ng bata. (Lumabas na ng room pagkatapos iabot ang mansanas)

Thelma : (Tiningnan niya ng papel. Isang maling smile ang nakasulat). Salamat.

Lumapit si Thelma kay Maris.

Sander : Bakit ka tumayo?

Thelma : Hindi ako lumpo. Kumusta na siya?

Iniabot ni Sander ang gamot na dapat inumin ni Thelma. Matagal ang titig ni Thelma sa kanyang kamay dahil sa suot niyang singsing na may tatak na superman.

Sander : Subukan mo siyang tanungin. (Iniwan ni Sander na magkausap ang dalawa.)

Thelma : How are you?

Maris : Ilang tulog na lang gagaling na po. Kayo po?

Thelma : Maayos naman. Hindi ko naman talaga kailangang magpagamot. Matagal ka na ba dito?

Maris : Opo. Kainin nyo na po ang mansanas. Kailangan nyo po yan kasi ayaw nyo daw po magpagamot. Hindi ko po talaga yan kinakain.

Thelma : Bakit?

Maris : Apple a day daw po keeps the doctor away. Si tito doc na lang po ang kaibigan ko kaya ayaw ko po siya mawala. Kung kakainin ko ang apple aalis siya. Eh kayo po ayaw nyo sa doktor kaya mas kailangan nyo yan.

Thelma : (Napangiti) Ano ba daw sakit mo?

Maris : Sabi ni tito doc, tumataba daw po ang puso ko. Hindi ko nga po alam kung paano niya iyon nalaman e hindi naman niya nakikita ang puso ko. Marunong ka naman pala ngumiti e.

Thelma : Sino bang nagsabing hindi?

Maris : Sabi nila. Kahapon, napanaginipan ko si Mama. Magkahawak kami ng kamay habang tinatawag ko siya. Tapos bigla siyang nawala.

Thelma : Nasan ba ang mama mo?

Maris : Wala na po. Kung pwede po ikaw na muna ang mama ko. Para kapag magaling na tayo mamasyal tayo sa amin.

Thelma : Sige. Basta magpapagaling ka.

Ikapitong Yugto

Humahangos na dumating ng ospital si Harry. Bakas sa mukha niya ang takot.

Harry : Nasaan ang doktor? Nasaan siya.

Eve : Nasa rounds pa po. Mamaya pa po ang schedule niya.

Maris : Tatay, gagaling na po ako?

Harry : Oo anak. Gagaling ka na. Gagaling ka na.

Maris : Tita Thelma. Tita Thelma.

Thelma : Bakit?

Maris : Maooperahan na po ako. Dapat po ikaw din. Sabi mo sabay tayo di ba?

Glenda : Bibiguin mo ba ang kaihilingan ng bata?

Thelma : Sige. Papaopera din ako.

Sander : Nadinig ko 'yon! Wala ng bawian.

Harry : Pwede po bang pakischedule agad?

Sander : Sige. Pahinga ka muna. San ka ba nagsusuot nitong nakaraang araw? (Nagsulat si Sander sa chart gamit ang pen na may superman. Pasekreto niyang tinitingnan si Thelma kung magrereact)

Harry : Isinangla ko po ang bahay. Bahala na kung anong mangyari mailigtas lang ang anak ko.

Sander : Ipinapangako ko, gagaling ang anak mo.

Glenda : Eh ang kaibigan ko doc?

Sander : Wala namang lunas sa matigas ang ulo.

Harry : Maris, anak?! Anak! Doc! Ang anak ko.

Sander : Eve..

Eve : Yes doc..

Mabibilis ang kilos ng mga nagdatingang tao. Lahat na kay Maris ang atensyon.

Harry :Gawin n'yo ang lahat. Iligtas n'yo ang anak ko.

Thelma : God please help her.

Ikawalong Yugto

Dinala si Maris sa operating room. Tunog lang ang nadidinig sa labas. Hindi nila alam ang nangyayari.

Eve : Kailangan n'yong bilihin agad po ito.

Harry : Sige gagawan ko ng paraan. Ligtas na ba siya?

Eve : On going pa po. Pero responsive naman.

Glenda : Ibabalita ko kay Thelma na maayos siya. (mabilis na ibinalita kay Thelma ang operasyon.)

Thelma : Mabuti naman maayos siya.

Glenda : Paano ang pangako mo? Sana you will not fail her. She's a fighter kahit bata siya. Sana ganoon ka din.

Thelma : Hindi ko nga akalain sa lugar pang ganito may magpapahalaga sa akin.

Glenda : Maraming nagpapahalaga sa'yo. Nadepress ka lang masyado kaya di mo sila nakikita. Buti na lang mabait ang doctor mo.

Thelma : He's nice. Magaling siyang manlibang kahit pinipikon niya ako sa superman outfit niya.

Glenda : Mukhang gumagaling na nga a. Si Maris ang topic e. Iba ang nasa isip. Mukhang hindi ka na din kakain ng apple.

Ikasiyam na Yugto

Nakatingin ang lahat kay Maris. Nakabalik na siya sa room 322.

Sander : Ligtas na siya. Hindi ko man lang siya kinakitaan ng kahinaan ng loob.

Glenda : Mabuti naman. Ang pasyente ko kaya.

Sander : Hahatulan na 'yan bukas kaya dapat ready na.

Thelma : Masakit yata?

Sander : Parang kagat lang ng langgam.

Thelma : Ilang lang baby langgam.

Sander : Aba bakit alam mo 'yon?

Glenda : Uy! Harry tuloy ka! Bakit nandyan ka sa pinto. Pumasok ka!

Harry : Salamat po sa pagliligtas sa anak ko. Huwag nyo sanang siyang pababayaan. (Tumalikod)

Sander : Saan ka pupunta?

Harry : Susuko. Nakagawa po ako ng masama. Ngayong ligtas na ang anak ko handa ko ng pagbayaran ang kasalanan ko.

Bumagsak ang luha ng lahat matapos yakapin ng mahigpit ni Harry ang kanyang anak.

-end -

Pamakawan - Maikling Kwento

2011-08-05T05:29:00.000-07:00

"Kamusta, anak?"

Blankong mukha ang sagot ko sa tanong ni Rolando. Hindi ko inaasahang ang taong kinamumuhian ko ang sasalubong sa aking pag-uwi. Umuwi na pala siya, dumalaw siguro. Kamusta? Para bang wala siyang naalala sa mga ginawa niya at kamusta agad ang tanong niya. Ni hindi ko nga siya matawag na Tatay.

"'Nay, anong ginagawa niya dito?"

"Dito na muli titira ang tatay mo."

"Ano?"

Malaki ang bahay pero pakiramdam ko ay napakasikip dahil sa presensya ni Rolando. Matagal ng burado sa isip ko na may ama ako. Anim na taon ako noong una siyang umalis ng bahay. Nagmamakaawa noon ang nanay habang nakahawak sa kanyang mga binti pero tila bingi siyang umalis at hindi man lang nakuhang lumingon. Wala akong alam noon sa nangyayari pero ramdam ko ang kirot lalo noong niyakap ako ng nanay. Lumuluha at nagtatanong kung paano na kami.

Hindi ko na nakitang ngumiti noon ang nanay. Bata lang ako, anong magagawa ko para mapawi ang lungkot niya? Wala. Gabi-gabi siyang nakaharap sa altar. Nakapikit at lumuluha. Yakap ang tanging sukli ko sa bawat hikbing nadidinig ko. Hindi ko man maibsan ang sakit na nararamdaman niya gusto kong malaman niyang hindi siya nag-iisa. Isinumpa ko noon na iyon na ang huling patak ng luhang mangagaling kay nanay.

Habang nagpapakasaya ang mga kapatid ko sa labas, naranasan kong gumapang sa hirap. Ang magtiis ng gutom sa paghihintay sa pag-uwi ng nanay. Ang magsabaw ng kape sa kanin, pumasok sa eskwela na kulang ang butones ng polo, ang maligo ng walang sabon at higit sa lahat ang pagtawanan sa tuwing madidinig ang kabag ng tyan .

Wala akong mahilig sa sports noon pero pilit kaming nilalaro ng tadhana. Nagkasakit si Nanay. Inaapoy siya ng lagnat at dinadalahik ng ubo. Umiiyak ako noon habang yakap siya. Wasak na ang huling alkansaya, kahit isang paracetamol hindi ko kayang bumili. Ginising ko ang mga kapitbahay. Sumigaw ako hanggat kaya ko. Lumuhod ako sa bawat pintuan, mailigtas lang ang nanay. Hindi ko inalintana ang lakas ng buhos ng ulan. Ang mahalaga madinig ako.

May hindi nagdamot ng tulong at isinugod agad sa ospital ang huli kong kayamanan. Tubercolosis ang tumampalasan sa kalusugan niya. Sa tulong ng mga kapitbahay gumaling siya pero labis ang kanyang panghihina. Kumupis ang kanyang mukha. Kapit ang balat sa buto. Lahat ng nangyari ay isinisisi ko sa isang tao. Kay Rolando. Gusto kong sumuko pero hindi dapat. Ako na na lang ang natitira kay nanay. Alam ko, hindi lahat ng tao ay isinilang na mayaman, hindi lahat dinadapuan ng swerte, pero lahat ng tao binigyan ng pagkakataong magsikap. Iyon ang huli kong pinanghahawakan.

Tumigil ako sa pag-aaral kahit labag sa loob ko. Paltos na ang tsinelas ko, hindi ko na kayang lakarin ang eskwelahan ng nakapaa. Sumama ako kina JP sa pamumulot ng basura. Niyakap ko ang init ng araw para malamnan ang kumakalam na sikmura. Binalewala ko ang pananakit ng ibang bata kapag nauunahan ko sila sa pwesto. Tiniis ko ang inggit sa tuwing makikita kong masayang naglalaro ang mga dati kong kaklase. Pero mas masakit makita ang bagong pamilya ni Rolando, ni hindi man lang nadudungisan ang kanilang damit. May puwang pa kaya ang ginhawa sa akin? Hindi ko nga matandaan kung may naipagdiwang pa akong kaarawan.

Makalipas ang sampung taon ng nakaririmarin na pinagdaanan namin, bumalik si Rolando. Hindi na ako nagtanong o nag-usisa. Alam kong kagustuhan iyon ng nanay. Kahit di ako interesado sa kwento ni nanay, hiwalay na daw si Rolando at ang kerida niya kaya pwede na daw mamuhay ulit ng maayos. Mumuntikan ko pang sumbatan ang nanay dahil hindi man lang niya tinanong ang aking opinyon.

Sa hiling ni nanay pag-aralan ko daw patawarin ang lalaking sumira ng aming buhay. Bukal naman daw sa kanyang loob ang pagbabago. Sa tingin ko malabo mangyari ang gusto ni nanay pero kusang nangusap ang mga labi ko, hindi man literal, ang kausapin ko siya ay senyales ng pagpapatawad. Siguro dahil naramdaman ko ang pagkakaroon ng isang ama.

Kahit di regular ang kanyang trabaho ay nakakatulong din. Hindi na kailangan ng nanay magbitbit ng mabigat na paninda. Ngumingiti na ulit ang nanay. Masaya akong nakikita siyang ganoon. Ganito pala ang pakiramdam kapag buo ang pamilya. Nagbalik ang tiwala ko kay Rolando. Hindi naman niya ako binigo, nakaramdaman ako ng saya kasama siya. Sinuklian din niya ng maayos na pakikitungo ang mga taong kumalinga sa amin noong panahong hikahos kami.

Isang balita ang gumising sa akin, isang umaga. Nawalan ng ulirat ang nanay sa may pintuan. Muli kaming iniwan ng magaling kong ama sa kagustuhan makatakas sa dinadanas na hirap. Akala ko habang buhay na ang kanyang pagbabago pero apat na taon lang pala ang kaya niya. Tapos na daw ng kolehiyo ang mga anak niya sa labas kaya minabuti niyang bumalik.

Muling sumibol ang nasupil na galit. Nabuhay kami ng wala siya kaya kakayanin naming muli. Nagpakatatag si nanay sa paniniwalang magbabalik pa sumira ng aming buhay. Pilit kong pinasarhan ang puso niya para kay Rolando pero siya mismo ang gumagawa ng paraan para magkita sila. Kahit maikling sandali. Kahit patakas. Siya ang legal na asawa kaya di ko maunawaan ang ginagawa niya. Nasasaktan ako sa tuwing ginagawa niya iyon.

At ngayon, muli ngang nagbalik si Rolando. Hindi ko alam kung saan siya kumukuha ng lakas ng loob para magpakitang muli. Gusto kong pakawalan ang nakatikom kong kamao, pero hindi matutumbasan ng pisikal na sakit ang nararamdaman ko.

"Mapatawad mo sang muli ang tatay mo, Ronald." Nakaharap ako sa salamin hindi para tingnan ang aking sarili kundi para tanawin ang dalawang tao sa aking likuran. Kapwa naghihintay ng salita mula sa akin. Matalim ang kaya kong pakawalan kaya minabuti kong tumahimik. Palapit sa akin si Ronaldo pero bago pa niya ako mahawakan ay umiwas na ako.

Umalis ako ng bahay. Hindi ko kayang manatili sa isang lugar na kasama si Rolando. Sa ngayon, wala ng puwang para magpatawad. Upos na ang kandila ng aking pasensya. Wala na akong ama!

"Roland, hinahanap ka ng nanay mo," humahangos na salubong sa akin ni JP sa junkshop. "Kausapin mo na ilang araw na siyang pabalik-balik."

"May kasama?"

"Wala. Hindi ko napansin ang tatay mo."

Nagbigay ako ng galang pagkakita ko kay nanay. Mahigpit ang pagkakayakap ko sa kanya. "Napadalaw kayo?"

"Anak, umuwi ka na, matagal kang hinintay ng tatay mo," wika ni nanay. "Gusto niyang mapatawad mo siya."

"'Nay, minsan ko ng siyang pinatawad, pinagtiwalaan pero sinira niya. Ang minsan niyang nagawa ay kaya n'yang gawin ng paulit-ulit."

"Hindi na, anak. Hinding-hindi na." Bumagsak ang luha sa mata ni nanay. Nabali ang aking sumpang di ko na siya makikitang lumuluha. "Umuwi ka na, sa huling araw niya sa mundo, tayo ang pinili niyang makasama. Sana bago man lang siya ilibing ay bumisita ka sa bahay."

Humakbang ang nanay palayo. Nanigas ang katawan ko. Hindi ko maintindihan ang nararamdamam ko. Naramdaman ko ang pagbigat ng aking dibdib. Ang pamumuo ng luha sa aking mata. Hindi. Hindi dapat. Walang luha ang babagsak para sa walang kwentang tao.

Tinangay ako ng isang kong paa pauwi habang ang isa ay may alinlangan. Nagbalik sa aking alaala lahat ng hirap na dinanas ko noong iniwan kami ni Rolando. Ang iyak ni nanay sa tuwing haharap siya altar. At pagluhod ko noong may sakit si nanay. Tikom ang aking mga palad. Galit ako.

Subalit noong niyakap ako ni nanay mas naramdaman ko ang pangungulila. Ang apat na taong pinagsamahan namin bilang isang buong pamilya. Ang ngiti ni nanay. Ang http://www.blogger.com/img/blank.gifhalakhak ng lalaking nakaburol sa tuwing magkasama kami. Lumambot ang akala ko ay bato ko ng puso. Niyakap ko ang huling larawang naitago ni nanay ng lalaking pumanaw. Napaluhod ako habang umiiyak. Sinuntok ko ang sahig dahil sa nag-uumapaw na sakit at hinagpis.

"Tatay," hindi ko alam kung paano ko nabitawan ang salitang tatay. Alam ko masama pa din ang loob ko sa kanya. "..kahit kailan madaya ka lagi kang umaalis kung kailan gusto kong sabihing mahal kita..."

-end-

His Last Flight

2011-07-25T18:43:00.000-07:00

Nakakamiss. Ilang oras pa lang akong umalis ng bahay nina lolo at lola namimiss ko na agad sila. Iba talaga ang pakiramdam kapag kasama ang mahal sa buhay. Sabagay sila lang naman talaga ang kapamilya ko kaya di ko mapigilan ang tuwa kapag kasama ko sila. Nakaparefreshing. Naalis ang mga negative vibes na dala ng mga microfinance applicants.

Naiiyak pa ang lola noong inihatid ako sa airport. Hindi pa man ako nakakaalis ay tinatanong na agad ang pagbalik ko. Nangako ako na babalik din agad ng Cebu. Siguro kapag may leave pa o kapag biglang nagdeclare ng holiday si PNoy.

Tanaw ko sa bintana ng eroplano ang unti-unting pagbabago ng Metro Manila. Maganda ng tingnan ang skyway, mga condo at mga lumilipad na ibon. Maliban sa mga kalawanging mga yero ng bahay na sumasalubong sa lahat ng pa-landing na eroplano.

Inihanda ang aking sarili. Ilang minuto na lang pababa na ang eroplano. Tiningnan ko ang mga gamit sa paligid ng upuan at siniguradong walang naiwan.

"Ladies and gentlemen, Welcome to Ninoy Aquino International Airport. Local time is 1130am.

For your safety and comfort, please remain seated with your seat belt fastened until the Captain turns off the Fasten Seat Belt sign. This will indicate that we have parked at the gate and that it is safe for you to move about.

Please check around your seat for any personal belongings you may have brought onboard with you and please use caution when opening the overhead bins, as heavy articles may have shifted around during the flight.

If you need deplaning assistance, please remain in your seat until all other passengers have deplaned. One of our crew members will then be pleased to assist you. Thank you!"

"Ladies and gentlemen, this is your captain speaking. Before we land let me share you a story. My story, my journey.

Kabado ako noong unang beses kong nagpalipad ng pampasaherong eroplano. Halos kumawala ang puso ko sa aking dibdib habang umaangat ang higanteng bakal. Hindi ko maimagine na may ilang daang buhay ang nakasalalay sa isang baguhang piloto. Abot ang dasal ko sa lahat ng santo maging ligtas lang ang lahat. Dumagdag pa sa alalahanin ko ang aking asawang na nagle-labor sa aming panganay.

Hindi nagtagal nasanay na din ako. Dumami ang flights na sa akala ko noong una ay imposible. Marami akong narating na lugar. Kung dati Los Banos lang nararating ko, ngayon Los Angeles na. Nakakaaliw. Nakakamangha. Maraming din akong nakasalamuha. Pero sa kabila ng masaya at matagumpay na paglipad, nakararamdam ako ng lungkot dahil di ko kasama ang aking pamilya. Namimiss ko ang aking mga anak at asawa. Kaya hindi ninyo ako masisisi kung walo ang anak namin ni misis.

Masayang maging piloto. Being a pilot is a noble profession. Lalo na kapag nakikita ko ang mga ngiti ng mga Pilipinong umuwi. Basa ko sa kanilang mga mata ang pananabik na makapiling ang mga mahal sa buhay. Pakiramdam ko ay bahagi ako ng buhay nila dahil naihatid ko sila ng ligtas. Kaya taas noo ako sa bawat uwi ko.

Ladies and gentlemen, this is my last flight. My age permits my retirement. But this will not stop me from flying and reaching greater heights. For me, its a new leap, a new beginning of another story and now with my family. Sa inyong harapan , sa unang hanay ng upuan, ay aking pamilya. Samahan n'yo kaming libutan ang buong Metro Manila sa nalalabi kong oras bilang piloto.

On behalf of Kabayan Airlines and the entire crew, I’d like to thank you for joining us on this trip and we are looking forward to seeing you on board again in the near future. Have a nice day!

Maraming salamat.

Inikot namin ang buong Manila sa hiling na din ni kapitan. Napakasarap siguro sa pakiramdam na sa bawat pagkilos, pangarap at tagumpay ay kasama ang pamilya.

Related Post :

Aral sa Isang Eskinita
Bote at Pangarap

Hands of the Clock

Superhero

2011-07-17T21:23:00.000-07:00

Natatandaan ko pa noong sinalubong ng sapak ni Erpat si Jethro sa aming pintuan. Putok ang ibabang labi ng kaibigan ko at muntikan pang mabuwal sa kanyang kinatatayuan kung di agad nakahawak sa akin. Nagbabala na noon si Erpat na huwag akong isama sa kalokohan. Ang hindi alam ni Erpat ang taong sinapak niya ay ang humikayat sa aking umuwi. Kung sino pa ang itinuturing ni Erpat na patapon ang buhay ay ang nagpaunawa sa akin na para sa ikabubuti ko ang gusto ng magulang ko.

Ang nanlilisik niyang mata ang nagtaboy kay Jethro palayo ng aming bahay. Hindi iyon ang unang beses na napagbuhatan niya ng kamay ang kaibigan ko. Minsan ko ng ipinaliwanag na kahit maraming bisyo si Jethro, kailanman ay di ako hinikayat. Pero sarado ang utak niya sa paliwanag. Alam ng erpat ko na kahit usok ng yelo ay sinisinghot ni Jethro kaya pilit niya akong pinalalayo. Hindi daw magtatagal ay susubok na din ako kung hindi ako iiwas. Hindi niya maunawaan na may sarili akong pag-iisip kaya di ako gagawa ng alam kong makakasama sa akin. Malalim lang talaga ang aming pinagsamahan ni Jethro kaya di basta mabibitawan ang pagkakaibigan.

Barangay Chairman ang tatay ko kaya ayaw niyang mababahiran ang ilang taon niyang inaalagaan pangalan. Karangalan lang daw ang kaya niya ipagmalaki at pinanghahawakang yaman. Tatlong termino na siyang nakaupo at kailanman mula pa sa pagkakonsehal ay di siya nakatikim ng talo. Palibhasa ay kilalang mabait, matulungin at matuwid. Nasaksihan ko na siyang maging driver ng trak ng basura, tubero, electrician, peace and order ambassador, green peace at marami pa. Kayang gawin lahat ni Erpat kaya itinuring ko siyang superhero. Isa din sa power niya ay ang pagiging invisible lalo na kapag kailangan ko siya. Bagay na hindi ginawa sa akin ni Jethro.

Habang lumalayo ang loob ko kay erpat nagiging matibay naman ang samahan namin ni Jethro. Hindi ko talaga maintindahan noon kung bakit pakiramdam ko ay palaging mali ang nakikitang ng mga magulang ko, bakit bawal akong makipagtropa, makitulog sa ibang bahay at umuwi ng gabi na nagagawa naman ng mga pinsan ko. Sabi naman ni Jethro hindi dapat kainggitin ang mga bagay na panandalian lamang. Pinagdaanan na daw niya kaya alam niyang walang magandang mararating.

May away mag-asawa daw kaya umalis muna si Erpat. Pipilitin daw niyang isagad ang pagsasama dahil nakakaawa ang anak, walang magbabantay, walang gagabay at walang magbibigay sa ng atensyon. Naramdam ako ng inggit. Buti pa sila. Buti pa ang anak nila, naalala ni Erpat. Siguro ganoon talaga ang buhay ng mga superhero, kailangan isacrifice ang sariling oras para sa kapakanan ng iba.

Lumabas ako ng bahay. Kahit di maganda ang ng hangin bumalot sa akin buong araw pinilit ko pa ding baguhin ang mood ko. Hindi ganito ang gusto kong buhay. Hindi ko na maramdamang may tatay ako.

Binalot ng gulo ang paligid. Bigla-bigla ang palobo ng tao. May nag-aamok sa Kalye Riedo. May mga tumakbo sa magkabilang panig habang ako ay hindi natinag sa aking kinatatayuan. Hindi na bago.

Maya-maya, may bastong nakatapat sa aking mukha. Para akong batang pinauuwi ng tatay ko. Bitbit ang kanyang baston, pasugod niyang tinungo ang kaguluhan. Naniniwala siyang kayang madaan sa maganda usapan ang lahat kaya alam niyang mapapaamo niya ang animo'y naghuhurimintadong hayop. Nakakatawa. Ako na anak niya ang hindi pakinggan at madalas masigawan.

"Abner! Ang tatay mo! Abner!" sigaw ni Jethro.

Tila wala akong nadinig. Superhero siya. Kaya niya ang lahat. Iniwan ako ni Jethro at tumakbo sa kumpol ng tao.

PAK! PAK! PAK! Isang putok. Hindi dalawa o tatlo. Noon ay bigla akong natauhan. Kailanman ay hindi pa ako nakadinig ng bastong pumuputok. Walang baril ang tatay. Nakagulo ang mga tao.

"Patay na!" sigaw ng isa.

"Hulihin ninyo!" paulit ulit na sigaw ng tanod.

Instinct ko na ang nagtulak sa akin para tumaya. Kita ko si Erpat. Mabagal ang pagkilos. May dugo sa katawan. Naalarma ako.

Bumalik ang mga alaala noong bata ako. Noong panahon nakasakay ako sa duyang gawa sa goma. Sa tuwing itutulak ni Erpat ang goma ay nakakaramdam ako ng takot. Ayaw kong binibitawan niya ang duyan sa takot na iwan niya ako. Ipinaliwanag niya sa tuwing lalayo ang duyan may makakaramdam ako ng pasamantalang kalayaan. Nasa akin na kung titingnan ko ang langit at mangarap o ang lupa at mamuhay sa nakasanayan. Pero kahit ano man ang piliin ko, matyagang maghihintay lang ang nagtulak sa pagbalik ko.

Bumagsak ang luha ko. Kailangan kong saklolohan ng superhero.

"Muntik ng madali si Kapitan. Uundayan na ng saksak." Dinig ko sa usapan ng mga tao.

"Buti nasaklolohan.. Akalain mong iniligtas na siya noong adik na palagi niyang binububog."

"Kung suntukan, di uurong 'yong adik. Walang kwenta buhay nun e, kaso may baril pala si Emer."

Sumiksik ako kumpol ng taong nakapalibot sa duguan. Sabog ang kanyang bungo. Nakaluhod si Erpat at isinara ang mata ng taong nagligtas sa kanya. Napasandal ako sa dami ng tao. Nakabulagta si Jethro. Hindi napigilan ni Erpat ang luha dahil ang taong sumagip sa kanya ay ang sinapak niya kanina.

-end-

Alamat kung Bakit Wala nang Maginoo

2011-07-16T07:59:00.000-07:00

Kung naasar ka sa mga feeling gwapo, ibahin mo si Morgan. Pambihira ang mga katangian n'ya. Siya ang definition ng tunay na lalaki! Handa niyang iyakan ang babaeng mahal n'ya wag lang mawala. Mapagkumbaba kung kinakailangan, humihingi ng patawad ng walang alinlangan at sincere sa mga binibitawang salita. Matagal nga lang siya maligo dahil ang paniniwala niya ang may mababago pa sa kanyang itsura.

Naniniwala s'yang ang mundo ay hindi lamang umiikot sa kanyang axis kundi pati na din sa pag-ibig. Tama! Isang hopeless romantic si Morgan. Para sa kanya isang beses lang dapat lumuha ang babae at iyon ay kapag niyaya ng lalaki na magpakasal.

Si Mildred ang hindi ko siguradong swerteng girlfriend ni Morgan. Isang sekretarya sa pagawaan ng sapatos. Kung atensyon ang hiling ng mga babae, sapat at minsan ay labis pa ang kayang ibigay ni Morgan kay Mildred. Kaya din patabain ni Morgan ang kasintahan sa sarap ng kanyang luto palibhasa ay tubong Pampanga.

Kung lovelife ang pag-uusapan, hindi papatalo si Morgan. Madalas niyang ikwento kung gaano katibay ang kanilang samahan. Hindi niya sinasalubong ang galit ni Mildred dahil alam niyang nagpapalambing lang ito. Natural daw iyon sa babae kaya inuunawa na lang niya.

Pero nasaan na nga ba si Morgan?

May mga nasasabing huli daw nakita si Morgan sa Lipa. May nagkwento namang nakasakay n'ya daw papuntang Rosario. Pero nawawala ba talaga si Morgan o ayaw lang talagang magpakita? Sa anong dahilan? Anong reaksyon ni Mildred?

Nasa silong ng isang bahay si Morgan. Hindi s'ya nadoon para mamboso. Isang trespasser ang nagpatotoo na nagngangalang Badong ang nagpatotoo. Nakita niya si Morgan sa may silong at basa ang sout na short. Sa salaysay ni Badong, inatake siya ng sakit ng tiyan kaya mabilis siyang nagtatakbo sa silong ng abandonandong bahay.

"Oh sheet!" napasigaw si Badong hindi dahil sa laki o baho ng kanyang tubol kundi nakita niyang nakabitin si Morgan. Wala ng buhay.

Tinakpan muna ni Badong ang kanyang tubol at inireport sa barangay ang kanyang nasaksihan. Sumugod naman agad ang mga tanod. Pagbukas nila ng pinto ay umaalingasaw na ang mabahong amoy. Nakakasulasok. Akala nila ay si Morgan ang nangangamoy pero hindi pala. Kundi hindi pa natapakan ng isa sa mga tanod ay di malalamang tubol ang dahilan ng amoy. Namula naman sa hiya ang maitim na si Badong.

Isang Linggo na din ang nakakaraan noong huli kong nakausap si Morgan. Halata sa kanya ang problema. Lango na siya sa alak. Nakikinig siya ng emo na music at naappreciate ang madalas na pag-ulan para di mapansin ang kanyang pagluha.

"Wala na si Mildred," bungad sa akin ni Morgan.

"Ano?!" gulat na wika ko. "Ang lakas lakas pa niya e."

"Hindi 'yon." Ipinasok ni Morgan ang kanyang kamay sa short at maya-maya pa ay may iniabot sa aking sulat. Alinlangan pa akong kunin pero pinilit niya ako.

Nagtanan si Mildred. Sumama sa kachat na kano. Instant na magandang buhay ang ipinangako ng lalaki, bagay na di kaya ni Morgan. Isang malungkot na katotohanan na ang susi sa magandang buhay ay di ang kanyang pagsisikap, kundi ang paghahanap ng mayaman.

Maingat nilang ibinaba ang bangkay ni Morgan. Nakasipit sa kanyang brief ang isang sulat.

Dear Earth,

Bakit ang cruel mo? Ginawa ko naman ang lahat di ba? Pero bakit naghanap pa din ng iba si Mildred.

Tapos na ang ikot ng mundo ko. Wala na ang pag-ibig na nagpapaikot dito. Wala na si Mildred. Marami ang nagsasabing marami babae sa mundo pero hindi nila naiintidihan na bawat tao ay nakalaan na. At si Mildred lang ang para sa akin. Siguro kung may free trial ang love, hindi sana ako nagkamali.

Desidido na ako. Ayaw ko ng masaktan.

P.S.

Mula sa araw na ito, isinusumpa ko wala ng magiging maginoo.

Ang tumigil ang tibok ng puso,

Morgan

Dumilim ang paligid. Bumuhos ang nagdadalamhating kalangitan.

Mental- Maikling Kwentong Pambata

2011-07-13T07:09:00.001-07:00

"Ang drawing ko po ay tungkol sa pagkain ng masustansyang pagkain. Sa gabay po ng magulang, magiging masigla ang bawat bata kung kakain ng tama. Ang Go, Grow at Glow foods ay makakatulong para maiwasan din ang anumang sakit!" Masayang bumaba ng stage si Ashley pagkatapos ipaliwanag ang kanyang entry sa poster making contest. Pinagbutihan niya sa abot ng kanyang makakaya ang isinaling poster dahil siya ang kumakatawan ng section nila.

Proud naman ang kanyang ina habang nanonood. Bilib siya sa kanyang anak dahil malakas na ang loob ng bata sa pagsasalita sa harap ng maraming tao, bagay na hindi nagawa noon. Sinalubong niya ng yakap ang anak.

"Galing mo anak," puri ni Maicy. "You made Daddy and I very proud!"

"Talaga po, Mommy? Pinagbutihan ko po talaga 'to!"

"Sana manalo ka Ashley!" sigaw ng isa sa mga kaklase niya.

"Oo nga!" Sang-ayon pa ng ilan. Napangiti si Ashley dahil buo ang suporta ng kanyang magulang, guro at kaklase.

Dumating ang pinakahihintay ng lahat. Lumapit ang punong guro dala ang resulta base sa desisyon ng mga hurado. Isa-isang tinawag ang A-1 Child contestant at tinanghal na Champion ang kalahok mula sa section kinabibilangan nina Ashley.

"For Nutrition Month Slogan Making Contest, Congratulations to IV- Chamomile," hayag ng punong guro. Nanalo ang muli ang lahok galing sa section nina Ashley. Umakyat ang kanilang presidente ng klase kasama si may kathang si Graciella para kunin ang award.

Kinakabahan si Ashley. Ramdam niya ang pressure dahil nanalo ang kanyang mga kaklase. Ang Poster Making na lang ang pinakahihintay.

"And the winner for Poster Making Contest and will represent our school to Division Competition.... Kasabay ng malakas na drum roll ang bilis ng tibok ni Ashley. "Congratulations to V-Rose!"

Nabura ang ngiti sa labi ni Ashley habang pinagmamasdan ang kalahok ng grade V. Tinapik ng kanyang mga kaklase ang kanyang balikat.

"Dapat si Arwin na lang. Mas magaling naman siya," komento ng isang bata sa pagkatalo ng kanilang section.

"Ampanget naman nung nanalo. Kamag-anak kasi ng principal kaya Champion," pagtatanggol naman isa.

"M-mommy, pangit ba talaga ang gawa ko?"

"Maganda anak. Malinaw nga ang mensahe e."

"Bakit hindi po ako ang nanalo? Ginalingan ko naman di ba?" Nangingilid ang luha ni Ashley.

"Hindi siguro ngayon ang time para ikaw ang manalo. Malay mo sa sunod."

"Ayoko na po, padalawang beses ko na pong natalo. Nakakahiya na Mommy."

Hinawakan ni Maicy ang pisngi ng anak at ipinaliwanag ang nangyari. "Makinig ka anak, sa mga competition gaya nito hindi lahat papabor sa bawat contestant. Kaya huwag kang mag-give up, paano ka magiging painter niyan?"

"Nakakahiya po kasi, ako lang ang natalo. Ayoko na po maging painter."

Sunod-sunod ang hikbi ni Ashley. Hanggang uwian ay nanatiling malungkot ang anak. "Hindi bale, panalo ka pa din sa amin ng Daddy mo. Halika na, puntahan natin si Daddy," yaya ni Maicy.

Mahaba ang katahimikan sa buong byahe. Nakatingin sa labas ng bintana si Ashley pero wala siyang tinatanaw. Kahit ang paborito niyang pasyalan ay hindi niya pinansin na dating nagpapakislap ng kanyang mata.

"Anak nandito na tayo." Tinapik ni Maicy ang anak, nakatulog na ito sa kanyang bisig na masama ang loob.

"Cavite Center for Mental Health? Anong ginagawa po natin dito?" tanong ni Ashley habang kinukusot ang mata.

"Dito ngayon nakaassign ang Daddy mo. May medical mission sila, every month bumibisita sila dito,"
paliwanag ni Maicy.

"Gagamutin po ni Daddy ang mga nandyan?"

"Oo anak, madami kasi sa kanila ang nagkakasakit sa kanila lalo na ang matatanda."

""Bibigyan din sila ni Daddy ng Calamansi Juice? Pinainom ako ni Daddy nun para gumaling!"
Natawa lang si Maicy sa sinabi na anak. Pumasok sila sa hospital at hinintay si Dr. Esperon.

"What's your name?" tanong ng isa mga pasyenteng kasama ng nurse.

"I'm Ashley G Esperon."

"How old are you?"

"10!" mabilis na sagot ng bata. Pagkalampas ng pasyente ay napansin ni Ashley ang isang lalaki. "Mommy, nagsasalitang mag-isa, wala naman kausap," pabulong na wika ng bata.

"Nawala kasi siya sa katinuan. Nagkaproblema sa isip dahil sa mga pinagdadaanan sa buhay."

"Kawawa naman. Gagaling po ba siya?"

"Kaya nandito ang Daddy mo. Tinutulungan nila ang gaya niya dahil kahit wala sa tamang katinuan ay naniniwala silang may pag-asa pa. Na gagaling sila."

Kagat labing tumatango si Ashley sa bilib. "Siguro Mommy, dapat kumain din sila ng Go, Glow at Grow foods noong bata pa sila para gumaling agad!"

"Ang nakakalungkot lang madami sa kanila wala ng dumadalaw. Kinalimutan na sila. Kaya kahit gumaling wala silang mauwian. Bukas pa din naman ang ospital para kupkupin sila. Tumutulong na lang ang mga magaling na sa gawain sa ospital. Masaya naman silang nakakatulong sa kapwa pasyete."

"Oh kanina pa ba kayo?" putol ni Dr. Esperon sa usapan ng dalawa. "Balita ko anak, ayaw mo na daw maging painter?"

"Magiging painter pa din po ako!" taas noong pahayag ni Ashley. "Kung ang mga pasyente nga po dito hindi sumusuko ganun din po ako. Nakakabilib po sila! Kaya gagawin ko po ang lahat dahil hindi po hihinto ang pag-asa hangga't may naniniwala."

"That's my girl. Tara na!" Kinarga ng doktor ang kanyang anak palabas ng hospital. Nakakamanghang sa bata mismo nagmula ang ganoon salita. Gaya ng bata, hindi siya titigil sa paglilingkod sa Mental dahil sa mga taong patuloy na naniniwala na may pag-asa pa...

-end-

Wallet

2011-07-12T09:28:00.001-07:00

Sobrang sakit ng aking katawan. Ramdam ko ang pagod dala ng madaming trabaho kahapon. Hindi mahulugang karayom ang dami ng tao kahapon sa supermarket na pinagtatrabahunan ko. Maraming nag-aagawan, nagpapanic at nagkakagulo dahil sa sale. Lahat masaya. Maliban sa amin.

Closure sale na. Ibig sabihin bilang na ang araw naming mga empleyado. Gutom sa may pamilya. Mabigat ang kilos ko papasok ng trabaho. Iniisip ko kung paano na ako bukas at sa mga susunod pang araw. Wala akong ipon dahil hindi naman kalakihan ang aking sweldo at kadalasan mas malaki pa ang gastos.

Sarado ang kainan ni Senior Pedro. Mapapamahal ako kung kakain ako sa ibang kainan. Hindi na din sasapat ang pera bago magsweldo kung gagastos ako ng mas malaki sa nakasanayan. Magkakape na lang siguro ako at tinapay, ang mahalaga may laman ang tyan.

Paupo na sana ako sa Burger Station nang makapansin ako ng wallet. Pera agad ang tiningnan ko bago pa ang ibang laman. Six thousand. Katumabas na ng isang buwan kong sweldo. Malaking tulong. Nahulog sa lupa ang ilang pirasong papel habang naghahanap pa ako ng ibang laman. Mga reseta ng gamot at senior citizen id.

Inilagay ko sa bulsa ang wallet. Sa katulad kong kapos, malaking tulong ang pera. Pero hindi kaya ng loob ko. Karangalan na lang ang natitira sa akin. Hindi ako pamilyar sa lugar na nakasulat sa id dahil ilang buwan pa lang akong nakikitira sa aking tiyahin at wala na akong oras pa para puntahan ang may-ari. Pumunta ako sa barangay hall at iniwan ang wallet. Kadalasan naman ay sa barangay unang nagrereport ang nawalan.

Pagdating ko ng trabaho ay nakapila na ang mga empleyado sa labas. Isa-isang nagpunch at nagbasa ng bulletin board. Sa Sabado na pala ang last operation namin. Bangungot ang sumunod kong nabasa. Tatlong buwan pa bago makukuha ang last pay. Paano na ako? Ang kapatid kong umaasa sa akin?

Bago ako umuwi napilitin akong dumaan muna ako ng sanglaan. Wala akong choice, isinangla ko muna ang aking cellphone para magkapera. Kaya kong tiisin ang sarili ko pero hindi ang mga umaasa sa akin. Bukas lalakad agad ako para maghanap ng bagong trabaho. Sana makahanap naman agad.

Sarado pa din ang tindahan ni Senior Pedro. Mapipilitan tuloy akong magluto halip na magpapahinga na. Isa-isa na ding nagliligpit ng paninda ang mga sidewalk na vendor na sinamantala ang isang araw na bakasyon ni Senior Pedro.

"Isang kilong bigas po saka po softdrinks pakiplastik."

"Thirty-eight pesos po."

Ilang hakbang pa lang akong nakakalayo sa tindahan nang may mapansin ako sa basurahan. Lumapit ako para makasigurado. Napailing ako. Isa na nga lang ang ginawa kong tama sa buong araw nabigo pa.

-end-

***
brief note :

fiction ang story pero nakapulot talaga ako ng wallet. hindi ko lang alam kung nakarating sa may-ari pero I doubt.

Hands of the Clock

2011-07-07T09:37:00.000-07:00

Alam mo ba iyong pakiramdam na pagod na pagod ka na pero wala ng maramdaman dahil manhid na ang katawan? Napakabigat kumilos. Tipong papasok pa lang ay gusto na ulit matulog. Lalo kapag uuwi ng bahay na alam mong walang sasalubong, swerte na kung may ipis man lang na manggugulat pagpasok. Ibinabad ko ang aking sarili sa shower para makaramdam kahit konting gaan ng pakiramdam. Sana may kakaibang bagay na mangyari ngayon araw para man lang mabago ang mood.

Sa Lagalag ng Tiaong ang naging sunod kong assignment. Hindi naman naging mahirap ang paghahanap ko dahil anak ng dating kapitan ng barangay ang pakay ko. Kilala nga ang kanilang pamilya sa pagiging maimpluwensya dahil na din sa mahabang serbisyo ng kanilang angkan.

Sumalubong sa akin ang masayang mukha ng isang pamilya hatid ng mga larawang nakadikit sa dingding. Marami din plake parangal at pagkilala. Malawak ang sala at mamahaling kagamitan tanda ng karangyaan. Nakakapagtakang may isang tao sa bahay na ito ang gustong manghiram ng puhanan. Isa pa, hindi din kalakihang halaga ang kayang naming ibigay sa 1st loan.

Nakakabingi ang katahimikan. Halos ikahiya ko ang paggalaw dahil baka lumikha ng ingay. Maging ang orasan sa may pintuan siguro ay nahiya na din kumilos kaya di ko na napansing gumalaw ang mga kamay.

"Magandang umaga po," bati sa akin ni Arlene. Una na kaming nagkita sa opisina noong nakaraang araw kaya pamilyar na ako sa kanya.

Tumango ako ng bahagya at nagsimula ng magtanong ng ilang bagay na kasama sa aking guide question para sa pag-aavail ng microfinancing. "Bakit nga po pala walang ibang tao? Parang nakakainip lalo na kapag ganitong kalaki ang bahay," usisa ko.

"Nasanay na din. Mula pagkabata ganito na ang set-up ng bahay na 'to. Swerte na siguro sa isang araw na magkita-kita kaming lahat."

"Nakakainip pala. Iba talaga kapag maraming pinagkakaabalahan. Ano naman po ang nagtulak sa inyo para pumasok sa microfinancing considering na hindi n'yo na kailangan, base na din sa sources of income n'yo."

"Lahat ng nakasulat d'yan ay familiy-owned. In short, walang sa akin nagmula. Gusto ko naman maging proud ako sa sarili na may magawa naman akong achievement. I want to start my own business out my own efforts and interest."

"Buti pinayagan kayo ng parents n'yo."

"Hindi nila alam." Matigas ang sagot ni Arlene. "Honestly, hindi ko nga alam kung may alam sila sa mga kaya kong gawin. As long as smooth ang business walang problema. Hindi nila ako tinatanong kung ayos pa ako."

Hindi ko alam kung anong mayroon sa akin at madalas kapitan ng mga kwento. Ang isang tahimik na bahay na gaya nito ay di ko akalaing puno ng kwento. Siguro palagay na din ang loob sa akin ni Arlene kaya malayang niya ikinuwento ang buhay niya kahit padalawang araw pa lamang kaming nagkikita.

Lumakad patungo sa may pintuan si Arlene. Kinuha niya ng orasan at pinalitan ng baterya. "10:45," wika ko.

Inikot niya ang pihitan para itama ang oras. " Kung tutuusin walang pagkakaiba ang aming pamilya sa orasan.."

Bahagya akong napaisip at di napigilang magtanong. "Bakit? Dahil laging late umuwi?"

"Kung pagmamasdan mo ang kamay ng orasan, very serene ang galaw parang kami sa mga pictures, wala kang makikitang problema. Pero kapag tumingin ka sa likod makikita mo ang struggles para gumalaw ang orasan bawat segundo." Ibinalik niya ang orasan sa may pintuan at naupo muli sa harap ko. "Mahilig akong magbake, gusto kong ang pamilya ko ang unang makakatikim ng first product ko sa plano kong store. Tulad ng kamay ng orasan palaging naghahabulan ang bawat isa pero darating time na magtatagpo silang lahat... at iyon ay sa hapag kainan."

Nakakatuwang isipin na sa kabila ng iba't-ibang priority ay may kayang panatilihin ang sabay-sabay na pagdulog sa hapag kainan. Kung ang bawat pamilya ay sabay-sabay kumain kahit isang beses isang araw marami sigurong problema ang agad malulunasan. Bagay na di ko naranasan kailanman.

Bago ako sumakay ng bus, tinitigan ko muna ang aking relo. Hindi ko maipaliwanag kung bakit excited at napangiti pa ako noong nakita kong nagtagpo ang tatlong kamay ng relo. Alas dose na.

-end-

Related Posts :

Love Bus - Final Chapter

2011-07-04T21:52:00.000-07:00

Chapters 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |14 |15 | 16|17|18|19 | 20 |21|22

"Saan tayo pupunta?'" usisa ni Christine.

"Uuwi na. Ikaw na lang ang magdrive!" dismayadong wika ni Miel.

"Sorry.. Ako ang tumawag kay Andrew para pumunta dun.."

"Alam ko! And I hate it. Wala namang ibang magtuturo kung nasaan tayo. Hindi ko lang maiisip na magagawa mong makipagsabwatan. Nag-alaala talaga ako noong nawalan siya ng malay pero kalokohan lang pala."

"Teka, wala akong alam doon..."

"Ang alam lang niya ay paglaruan ako! Siguro karma lang sa akin." Hinawakan ni Miel ang kanyang bibig. Pinigilan niyang maiyak.

Nagtaas lang ng balikat si Christine at nagpatuloy sa pagmamaneho. Hindi na nga siguro dapat siya nakikialam sa dalawa pero gusto naman niyang maging masaya ang kaibigan kaya tinutulungan niya si Andrew na umamin sa nararamdaman.

"Anong plano mo ngayon?"

"Ihatid mo ako sa terminal. Babalik na ako ng Manila."

"What? Kararating ko lang uuwi na agad! Nahihibang ka na talaga?"

"No. Gusto ko lang lumayo. Pwedeng dumito ka muna."

Naiwan si Andrew sa Casino. Hindi niya alam kung saan pupunta matapos siyang yayain papuntang Casino siya pala ang maiiwan. Halo-halo ang kanyang nararamdaman. Takot siyang mawala muli si Miel pero paano? Hindi niya alam kung saan pupuntahan ang dalawa. Siguro hanggang doon na lang talaga. Hindi siya sumusuko pero kailangan niyang bigyan ng space si Miel.

"Time to go home..." Pumara si Andrew ng taxi at nagpahatid sa terminal ng bus.

Wala nga sigurong seryosong patutunguhan ang anumang namamagitan sa kanila ni Miel. Hindi sila magkasundo sa mga gusto nila mangyari. Madalas silang magtalo kahit sa pinakamasimpleng bagay.
Marami pa siyang bagay na dapat ayusin kaya naisipan ni Andrew na bumalik ng Manila.

"Hindi ba talaga kita mapipiligilang Miel?" wika ni Christine. Hinawakan niya ang balikat ng kaibigan at saka nagsalita muli. "Makinig ka, matagal ang hinintay mo sa chance na ito, babalewalain mo pa ba? Baka kung kailan di na kayo magkita saka ka magmumukmok at hilingin muli na magkita kayo. Patawarin mo ako kung nanghimasok ako sa inyo. Gusto ko lang makitang masaya ka. Kaya nga kaibigan mo ako di ko hahayaan nalulungkot ka."

"Salamat Christine. Hindi ka ba napagod sa haba ng dialog mo?"

"Seryoso ako tapos ganyan ka!"

"I'm okay. Kaya ko 'to.. Himala na siguro kung magkikita pa kami ulit."

"Eh paano nga kung magkita ulit kayo?"

"Imposible. Maliban na lang kung ituturo mo ako.."

"Eh paano kung magkita nga kayo nang di ako nakikialam?"

"Ako mismo ang yayakap sa kanya para iwelcome."

"Sure ka? Deal?"

Tumango si Miel. "Paano sasakay na ako."

Pagkaupo ni Miel sa loob ng bus ay kumawala ang luhang kanina pa pinipigilan. Impit ang kanyang paghagulhol dahil ayaw niyang madinig ng ibang tao sa bus. Niyakap niya ng sariling katawan pakiramadam niya ay wala na siyang karamay. Siguro kailangan na niyang tumigil na ipagsiksikan ang sarili kay Andrew. Matagal siyang naghintay kay Andrew na sabihing mahal siya nito pero bigo siya madinig ang gusto niya.

Nahihiya siya sa kanyang sarili. Akala niya'y nakipagsabwatan si Christine kay Andrew sa pagpapanggap nito. Naunahan siya ng pagkapikon kaya di na niya nahintay ang paliwanag ni Andrew. Pagod na pagod na siya. Tinakpan niya ang kanyang mukha at nakatulog.

"Buti umabot ako," bulong sa sarili ni Andrew. Swerteng umabot si Andrew sa paalis na bus. Maluwag pa ang bus kaya malaya siyang nakapamili ng komportableng pwesto. Tulad ni Miel, hindi din maalis sa isip niya ang nangyari kanina. Maraming bagay silang dapat asikasuhin pero di nangyari dahil isiningit niya ang personal na buhay na di naman dapat dahil napagkasunduan nilang business muna ang pakay nila sa isa't isa. Pero anong magagawa niya? Bihirang pagkakataon lang na makita silang muli. Kaya sinunggaban na niya ang pagkakataon, 'yon nga lang di maganda ang kinalabasan. Sa isip niya, tadhana na lang ang magpapasya kung magkikita pa sila ni Miel. Mahaba pa ang kanyang lalakbayin kaya minabuti na niyang matulog.

Marami ang nagbubulungan para makalikha ng ingay. Naalimpungatan si Miel. "Stop over na ba?" tanong ni Miel sa sarili. Hinawi niya ang kurtinang humaharang sa bintana. Wala siyang makita, madilim at tahimik ang paligid para maging stop-over. Isa-isang nagbabaan ang pasahero bitbit ang kanilang mga gamit.

"Ano pong nangyari?" usisa ni Miel sa pinakamalapit na Ale.

"Nasiraan ang bus. Ililipat na lang daw tayo ng bus."

Naupo muna si Miel. Ayaw niyang makipagsiksikan sa mga tao sa pagbaba tutal wala pa din namang bus. Ilang buntong hininga ang pinakawalan ni Miel. Naisip niyang magpasundo na lang sa driver o kaya kay Christine.

"Ang bag ko? Ang bag ko!" Kinabahan si Miel. Kinapa niya ang kanyang bulsa, wala siyang cellphone, wala siyang wallet at higit sa lahat wala siyang pera. "Manong nawala ang bag ko!" sigaw ni Miel sa loob ng bus.

"Naku, miss bumaba na po ang mga pasahero at nakasakay na din ang unang batch hindi na po natin malalaman kung sino ang kumuha non. Kung sino na lang ang nandito 'yon na lang po ang inspect natin."

"Please pakitulungan na lang po ako. Hindi ko alam kung paanon ako makakauwi n'yan."

Mabilis naman kumilos ang driver at konduktor pero bigo silang mahanap ang bag ni Miel. "Mga manong paano na?"

"Pasasakayin na lang po namin kayo ng bus. Naitawag na din po namin sa ibang bus na mag-inspect ng pasaherong sumakay," paliwanag ng driver.

"Salamat po."

Bigla-bigla ang pagtigil ng bus. Sunod-sunod din ang hakbang ng mga tao kaya naputol ang mahimbing na tulog ni Andrew. Tiningnan niya ng bahagya ang mga pumapasok, papikit na sana siyang muli nang may biglang mapansin na pamilyar na mukha.

"Miel?!" Napalingon naman bigla si Miel at bumulaga sa kanya ang bagong gising na si Andrew. Napaurong siya at tumakbo palabas ng bus sa di niya alam na dahilan. Tumakbo din pababa ng bus si Andrew para habulin si Miel. "Halika nga!" Hinila ni Andrew ang patakas na si Miel. "Huwag mo akong iwasan please!"

"Hindi kita iniiwasan! Nawawala ang bag ko. Hinahanap ko lang."

"Mabuti."

"Nang-aasar ka ba? Anong mabuti dun? Hindi ko nga alam kung paano uuwi."

"Kasi ako na lang ang chance mo para makauwi."

"As if naman ikaw lang ang tao sa mundo! Pasakay na nga ako e, papansin ka lang!" paismid na wika ni Miel na may pagtataas pa ng kilay pero sa loob-loob niya ay nakahanap siya ng ease dahil makakauwi siya ng di magmumukhang palaboy sa paghahanap ng tutulong.

"Sige. Ingat ka. Akyat na 'ko ha? Mahirap maiwan dito lalo't di ako pamilyar," pananakot ni Andrew. Humakbang siya ng mabagal pabalik ng bus.

"Teka! Teka... Ayaw ko din maiwan dito." Maamong tupang wika ni Miel. Madiin ang pagkakabig niya sa braso ni Andrew.

Niyakap ni Andrew si Miel at hinalikan sa noo. "Buti naisipan ko din umuwi. Sorry kanina."

"Bakit may kiss pa?" tanong ni Miel.

"Namiss kita. Hindi mo ba ako namiss?"

"Siguro.."

"Siguro lang?"

"Ewan ko.. Basta ka lang sumusulpot eh. Halip na mamiss kita eh kinakabahan ako. Sincere ako sa pag-alaala sa'yo tapos pinaglalaruan mo lang pala ako!"

"Kasi 'yon ang naisip kong paraan para huwag kang magsugal." Kakamot-kamot sa ulong paliwanag ni Andrew. "Laki na daw ng talo mo e. Sabagay madami ka naman pera."

"Kasi naman ngayon na lang ulit nagkita dami mo pa arte."

"So miss mo nga ako?"

"Tinatanong pa ba 'yon?"

"Eh gusto ko madinig e."

"Manhid ka ba o tanga?! Willing nga akong maghirap makasama ka lang! Kaya nagsugal ako para magkalevel na tayo or mas mababa pa ako. Tsaka bakit ka pa sumunod? Ano sa'yo kung matalo ako? Tsaka bakit mo ako niyayakap?" Mabilis na bumitaw si Miel kay Andrew.

"Hindi ba obvious o slow ka lang talaga? Mahal kita kaya sumunod ako!"

"Okay."

"Sabi ko mahal kita! Ikaw ba mahal mo ko?"

"I don't know. Maybe."

"Umamin na ako e! Unfair! Walang dayaan." maktol ni Andrew.

"Kiss mo muna ako. Kapag pumikit ako mahal kita."

Hinawakan ni Andrew ang pisngi ni Miel. Ilang segundo pa ay magkalapat na ang kanilang mga labi. Matagal. Puno ng pagmamahal. Siguro kung di pa sila maubusan ng hininga ay di maghihiwalay ang dalawa.

"Isa pa." wika ni Andrew.

"Aba! Bakit? Nandadaya ka na!"

"Hindi ko alam kung mahal mo nga ako. Hindi ko nakita kung pumikit ka nga kasi pumikit din ako!"

"Tama na! Baka kung saan pa mapunta. Mahal kita, Andrew. Mahal na mahal. Noong nagkita tayo gusto kong sabihin na miss na miss kita pero natakot ako dahil baka hindi mutual ang feelings natin... Takot akong mareject, pero ngayon ayokong mawala ka pa, Andrew. I don't want to waste any second of my life na di ka kasama."

"I love you Miel.."

"Iyon lang?"

"Anong iyon lang?"

"Haba ng sinabi ko e. Wala ka man lang bang lambing d'yan?" Nakapamewang na sumbat ni Miel sa kaharap.

"Contest? Contest? Competition ba ito ng mahabang linya?" pambubuska ni Andrew.

Napatawa na lang si Miel. Hanggang sa pag-amin ng nararamdaman ay nagtatalo sila. "Magtagal kaya tayo kung lagi tayong nagtatalo."

"Oo naman! Sana'y akong mag-aalaga ng pitbull!" Akmang hahampasin ni Miel si Andrew pero niyakap na agad siya ng lalaki.

"Behave.. Pinapanood na tayo ng mga pasahero." Hindi maubos ang ngiti ni Miel sa labi hanggang sa pagpasok ng bus. Sa isip niya nakapaweird ng kanyang love story. First kiss and first true boyfriend ay naganap sa sa di inaasahang lugar sa di inaasahang pagkakataon.

-end-

Bote at Pangarap

2011-06-23T08:06:00.000-07:00

"Koo-leektor ka?" bungad sa akin ng lalaking sa palagay ko ay edad kuwarenta. Hindi na tuwid ang kanyang pananalita dala ng kalasingan kahit wala pang alas dyes ng umaga. "Lahat ng koolektor dito ay nagbibigay sa akin... sham-pong piisso.." patuloy niya habang senisenyasan akong magbigay ng pera sa kanya. Akala ko sa pelikula lang ni FPJ nangyayari ang mga ganoong scenario. Wala pa naman akong kakilala sa lugar kaya medyo may namuong takot sa akin.

"Hindi po. Hinahanap ko lang po ang bahay ni Alice... Alice Sanchez." Maliit lang ang bayan ng Rizal sa bayan ng Laguna pero di ko ko agad nakita ang bahay na hinahanap ko dahil di ako pamilyar sa lugar. Hindi ko nga alam na mayroon palang bayan ng Rizal sa mapa ng Laguna. Naging palatandaan ko lang ang Rizal Reacreation Center na nakasulat sa sketch form ng loan application.

Tumayo ang isang lalaki at hinawi ang kamay ng lasing na sumalubong sa akin.. "Asawa ko po si Alice," sagot ng lalaking kasama sa umpok ng nag-iinuman. "Ano pong kailangan?"

Bahagya akong nadismaya. Magsasagawa ako ng BI/CI investigation para sa asawa ng lalaking nasa inuman na agad. Habang ang kanyang asawa ay nagkukumahog mangutang siya naman ay narito't nagpapasarap sa halip na gumawa ng pagkakakitaan. Laborer ang nakasulat na trabaho ng asawa ni Alice. Ibig sabihin sa ngayon ay walang trabaho ang lalaking kaharap ko. "Sa Microfinance po ako. Nag-apply po kasi ang asawa n'yo ng loan baka po pwede makausap."

Nagpaalam muna ang asawa ni Alice na nagpakilalang si Roldan sa mga kainuman. Pumasok kami sa gate na pula at kumanan pagsapit sa bahay na puno ng mga nanay na naglalaro ng bingo. "Pasok po kayo."

Bago ako naupo ay napansin ko ang mga medalyang nakasabit sa dingding bukod pa ang mga certificate of merit na medyo burado na ang mga nakasulat. Tiningnan ko ang application, bata pa ang mga anak ni Alice para humakot ng mga medalya. Pito at anim na taon pa lamang ang nag-aaral. Tumayo muna ako habang hinihintay lumabas si Alice. Nagluluto pa daw ang pastilyas kaya di agad maharap dahil baka masunog. Tinitigan ko ang mga medalyang lampas sa bilang ng aking mga daliri. Kay Alice pala ang mga iyon base sa mga nakaukit na pangalan sa medalya.

Base sa criteria ng Credit Investigation ko, hindi papasa o sasapat ang asset sa bahay nina Alice. Electric fan lang ang nakitang may kuryenteng gamit sa bahay. Hindi din ako matatakot maglakad sa gabi kahit walang ilaw dahil walang gamit akong mababasag o mabubundol.

Ilang saglit pa ay lumabas na si Alice. Maganda ang kanyang ngiti habang pinupusan ang kamay gamit ang laylayan ng suot na damit. "Magandang araw po," bati niya sa akin. "Anak sa labas ka muna," utos ni Alice sa anak na noon ay bigla na lamang sumulpot mula sa kusina.

Ngumiti ako bilang tugon. "Dami n'yo naman medal. Sa akin best in attendance lang, ribbon pa," pagbibiro ko. "Honor po kayo dati?"

"Valedictorian..." mahinang sagot niya.

"Wow! Bakit di po kayo nag-college?" Hindi naglalayo ang edad namin ni Alice kaya kung gagamitin niya ang talino, malayo ang mararating niya.

"Eh, nakapag-asawa po agad. Ayaw nga po akong ipakasal agad dahil sayang ang scholarship ko noon kaso buntis na e." Matagal bago nakapagsalita si Alice. Nakatingin din siya sa mga medalyang minsan ay nagpangiti sa kanyang mga magulang. "Ayaw ko naman pong makasama ang anak ko sa madaming bata na walang ama. Hindi ko na naman naituloy ang pag-aaral dahil maselan ang pagbubuntis ko."

Bakas sa mukha ni Alice ang panghihinayang. Siguro kung hindi siya naging mapusok noon ay mas maayos sana ang buhay niya ngayon. "Aral na lang po ulit kapag may pagkakataon."

Sabi ng lolo ko noon, mag-aral ako ng mabuti bilang sukli na din sa pag-aalaga nila sa akin. Magsikap daw kahit pabagsak-bagsak ako sa mga subject ko dahil di lang ang mga matatalino ang nagkakaroon ng maganda trabaho. Sa kaso ni Alice tama si lolo. Hindi sapat ang talino lang para magkaroon ng maayos na buhay. Kailangan din ng action. Kailangan isabuhay ang natutunan.

Kaninang umaga bago ako pumunta dito sa Rizal, nanood kami ng isang video tungkol sa sucess. Noong una naging mahiwaga sa akin ang topic. Tinanong kasi ng speaker sa video kung ilang percent na ang naachieve ng mga listener sa kanilang pangarap sa buhay o ilang percent na bago makamit ang success. Napaisip din ako. Ilang percent na nga ba? Siguro 80% na. Pamilya na lamang ang kulang 100% na.

Habang tumatagal ang video, nawala na ang interes ko sa panonood. Hindi na ako sang-ayon sa sinasabi ng speaker dahil ang pera at materyal na bagay na ang measurement niya ng pangarap at success. Kung pera din lang at materyal ang sukatan, bakit may mga taong pilit nagpaparami ng pera kahit puno na ang kanilang bulsa? Hindi pa ba sila successful kahit kaya na nilang bilhin lahat ng materyal na bagay? May mga tao ding hilig magpadami ng titulong ikakabit sa kanilang pangalan kahit salat sa financial pero masasabi nilang naabot na nila ang kanilang pangarap. May mga tao ding namatay ng walang pera pero nakuha pa nilang ngumiti dahil naging maayos ang pagpapalaki sa kanyang mga anak. Gusto ko sanang tumutol sa speaker dahil mali ang kanyang sinasabi kaso video lang siya.

Tulad nga ng hinala ko, walang trabaho sa ngayon ang asawa ni Alice. Matalino nga ba si Alice? Bakit niya pinili ang isang taong wala man lang responsibilidad sa katawan? Siguro dala nga ng pagmamahal.

Paglabas ko ng bahay, alam ko na ang resulta ng CI/BI. Reject. Bagsak. Layunin ng microfinancing na tumulong sa mga taong gustong magkaroon ng maliit na negosyo sa pamamagitan ng pagpapahiram ng halaga para maging puhanan. Pero bakit nga ba di pumasa si Alice? Dahil ayaw kong mahirapan lalo si Alice. Maaring mapahiram siya ng puhunan pero lalo siyang maghihirap dahil sa interes na dadagdag sa tuwing di siya makakabayad. Naputulan pala ng kuryente sina Alice, ibig sabihin wala silang kakayanang mag-amortize ng loan.

Bago pa ako nakasakay ng tricycle nakita kong ang isang batang namumulot ng basura sa tabing kalsada. Pamilyar sa akin ang bata dahil iyon ang nasa bahay kanina ni Alice. Alam kaya ng magulang ang ginagawa ng kanilang anak? Hindi ba nahihiya ang isang ama sa pagsisikap ng isang bata?

"Masipag talaga ang batang 'yan," sambit ng matandang nasa may karinderya nang mapansing nakatitig ako sa bata. "Wala kasi pagkukunan ng baon kaya araw-araw ganyan 'yan. Matalinong bata kaya sayang kung di makakatapos."

Tumango ako. Hindi dapat ako maawa sa bata dahil paghanga ang deserve niya. Gusto ko sana siyang abutan ng pera para may panggastos kahit ilang araw lang pero hindi limos ang kailangan ng bata dahil marunong na siyang magsikap. Kung masasanay siya sa limos maaring mawala ang determinasyon niyang magpatuloy..

"Isa nga pong mineral water." Mabilis kong ininom ang tubig at inihagis sa bata. Nagpalitan kami ng ngiti pagkapulot niya sa bote ng tubig. Mas matamis nga naman ang tagumpay kung pinaghihirapan.

-end-

Related post:

Aral sa Isang Eskinita

Men, Kuha Mo?

2011-06-20T08:59:00.000-07:00

Alam mo ba 'yong pakiramdam na gusto mong sabihin sa isang tao na mahal mo siya pero wala naman ng lakas ng loob? Nakakaasar di ba? Lalo na kapag may chance na pero naipit pa ang dila. Grabe, tindi ng pawis, 'yong malamig pa! Tulad nung pawis kapag biglang natatae habang nabyahe sa NLEX.

Hirap kasi! Halimbawa, nasabing mahal ko siya tapos nagtanong ng bakit. Anong isasagot? Kahit noong nag-aaral pa ako ayoko na ng reasoning. Eh kung di pa satisfied hahaba lalo at baka makagawa pa ako ng essay.

Hindi naman kasi nadadaan sa salita lang ang LOVE. Tulad ng pag-ihi, ang LOVE dapat ginagawa hindi iniipon lang sa loob at lalong di pwedeng sabihin lang ng sabihin pero wala namang actual. Hirap di ba? Sayang din ang emotional investment kung hanggang tingin lang.

Ganda ng gising ko kaninang umaga. Ganda nga ng ngiti ko e. Mas maganda pa sa ngiti ng may ginawa kagabi. Pero nasira lang sa isang text msg! Sobrang bad news! Nasira ang pangarap kong sunrise at sunset kasama ang taong mahal ko.

Buntis si Sarah! Tinakbuhan daw ng nakabuntis. Anak ng kumikinang na kulisap! Takbo ako sa tindahan kahit butas ang aking short. Wala akong pakialam kung may lumawit man. Nagpaload ako. Wala ng unli-unli. Tawag agad kay Bertong usngal. Kung tutuusin magkalapit lang ang bahay namin pero mas gusto ko siyang kausap sa telepono. Lagi kasing tag-ulan ang klima kapag kausap siya.

Kumpirmado! Buntis! Sabi ni Berto, kaopisina daw ni Sarah ang ganador. May pahatid-hatid pa daw noong una pero noong nagpositive sa exam na ayaw pumasa, naglaho na. Madami pa akong tanong pero natameme na si Bertong Usngal. Naubusan na pala ako ng load.

Takbo agad ako sa bahay nina Sarah. Wala ng alinlagan. Inilabas ko lahat ng aking adrenalin. Gusto kong malaman ni Sarah na huwag malungkot dahil sa kabila ng lahat may nagmamahal pa sa kanya. Handa akong panagutan kung ano man ang di kayang gawin ng lalaking kumembot lang at umalis na. Dito ko mapapatunayan ang pagmamahal ko. Hindi dahil nabuntis siya ng iba ay mawawala na ang pagmamahal ko. Ganun ang LOVE. Matatanggap lahat. Hindi maramot at kayang mapagparaya.

"Sarah!" sigaw ko nang makita ko siyang papasok ng gate. Hingal na hingal ako pero kakayanin kong pang sabihin ang lahat.

"Oh Oliver, Napasugod ka?"

"Nakarating sa akin na buntis ka daw."

Natigilan si Sarah. Gulat sigurong nakarating na agad sa akin ang balita. "Kanino mo naman nabalitaan 'yan."

"Hindi na mahalaga. Ang gusto kong malaman mo na mahal kita. Handa akong panagutan ang pinagbubuntis. Sana lang malaman mo na hindi magbabago ang pagmamahal ko sa'yo sa kabila ng pinagdadaan mo. Ayokong maramdaman mo na wala ng nakakaintindi o dadamay sa'yo sa mga ganitong pagkakataon."

"Pero Oliver..."

"Hindi ako humingi ng mabilis na sa kasugatan." Hindi ko hinayaan makapagsalita muna si Sarah. Gusto kong malaman niyang makakapaghintay ako.

Hinawakan ako ni Sarah sa balikat. "Huwag kang mag-alala." Ramdam ko ang kaba sa aking dibdib takot ako sa rejection. "Hindi ako buntis. Sino naman nagsabi niyan sa'yo? Si Berto? Niloloko ka lang nun!"

Sobrang haba ng lintanya pero pinagtitripan lang pala ako. Naiimagine ko na tulo laway si Berto habang gumugulong sa katatawa. Shet! Nakakahiya! Men, alam mo yung pakiramdam kapag nantitrip? Sobrang saya di ba? Pero kapag ikaw ang subject, mamumula sa hiya! Hindi ako makagalaw. Naalala ko pa na butas nga pala ang aking shorts. Kahit siguro lata ng sardinas di ko matatalon.

"Oo. Gawa gawa n'ya lang siguro..."

"Ano nga ulit sinasabi mo kanina?"

"W-wala. " Iisa naman ang dila ko, magbubuhol pa sa kaba. "Sige, aalis na ako."

"Nasabi ko kay Berto na gusto kita dahil sa truth or consequence.." pahabol niya. "Kaya siguro pinagtripan ka nya."

Ow syet.. Moment ko na. Matutupad na ang pangarap kong sunrise at sunset kasama si Sarah. Hindi na ako mag-iisang kakain ng champorado sa umaga, "You mean pwede tayo?"

"Ligawan mo muna ako." Nakangiting sabi nya.

"Kahit araw-araw pa.." May pakinabang din pala si Bertong Usngal. Siguro ramdam niya na mas duwag pa aso nilang batik batik kaya naisipan niyang pagtripan.. Lakas lang ng loob ang kulang sa akin kaya pinangunahan na niya ako.. Kaya kapag dalisay ang pag-ibig, go agad. Kuha mo?

Love Bus - Chapter Twenty Two

2011-06-08T21:02:00.000-07:00

Chapters 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |14 |15 | 16|17|18|19 | 20 |21

Takaw atensyon ang ginawa ni Miel sa casino. Manalo o matalo ay iisa lang ang reaksyion niya. Balewala sa kanya kung gaano na kalaki ang nagagastos. Napuno ng tensyon ang katawan ni Christine. Hindi niya alam kung paano ipapaliwanag ang nangyari kapag nagtanong ang ama ng kaibigan.

"Miel! Ano bang ginagawa mo?! Natatalo ka na!" Hinila ni Christine palayo sa poker si Miel. Hinawakan nito ang noo ng kaibigan para malaman kung may sakit ito. "Nahihibang ka na yata, hindi mo na kinokontrol ang taya mo!" Saglit lang na tinapunan ni Miel ng atensyon ang kaibigan at nagpaatuloy sa ginagawa. "Aatakihin ako sa'yo!"

"Huwag kang mag-aalala. Win or lose masaya ako. Basta mag-enjoy ka na lang. Gambling is a game of chance and luck. Maybe kapag natalo ako ay may luck na darating."

"Malaki na ang nawawala sa'yo, nakakatawa ka pa?"

"Ang mahalaga masaya ako sa ginagawa ko," nakangiting sagot ni Miel. "Siguro naman marerealize niya na may ginawa din akong mabuti."

"Patay! Positive sira na ang ulo mo friend. Si Andrew na naman pala!"

Lalong kinabahan si Christine sa kaibigan. Pakiramdam niya kailangan na niya tumawag ng albularyo para mawala ang bisa ng gayuma ni Andrew kung meron man. "Pupunta lang ako ng ladies room. Pahiram muna ng face powder," wika ni Christine.

"Kunin mo na lang sa bag."

Hinablot ni Christine ang bag ni Miel at dali-daling pumasok ng ladies room. Cellphone agad ni Miel ang hinanap niya. She needs to stop Miel's stupid ideas. At si Andrew lang ang makakapigil dito.

"God! Andrew, please sagutin mo na.. Huwag ng mag-inarte.." paikot-ikot sa loob ng CR si Christine. Tatlong beses na niyang tinatawagan si Andrew pero di ito sumasagot.

"Hello, Miel.." sagot ni Andrew sa kabilang linya.

"Si Christine ito. Andrew, sumakay ka ng taxi at magpahatid sa Casino. Isa lang ang casino kaya di ka maliligaw."

"Bakit?"

"Huwag ka na magtanong! Kumilos ka na agad bago mabaliw si Miel."

"May bago ba dun?"

"Mas malala ngayon at ikaw ang dahilan.. Please!"

"Christine tagal mo dyan!" sigaw ni Miel habang papasok ng ladies room!"

"Palabas na!" sagot naman ni Christine..

"Hello! Anong nangyayari? Bakit ako?!"

"Just go here!" Ibinaba ni Christine ang telepono at binura agad ang number ni Andrew sa dialled numbers para di mabukong tinawagan niya si Andrew.

Naging sunud-sunuran naman si Andrew sa sinabi ni Christine. Kahit di alam ang pupuntahan mabilis niyang pinuntahan ang magkaibigan sa Casino. Iniisip niyang nasaktan niya sa Miel sa nasabi niya kanina.

"Baliw naman talaga ang babaeng 'yon," bulong ni Andrew sa sarili. "Ano na naman kayang katarantaduhan ang pinaggawa."

Mabilis na kumilos si Andrew pagkapasok ng Casino. Sinalubong naman agad siya ni Christine at ipinaliwanag ang buong nangyayari. Mula sa likuran ay hinawakan niya ang kanang kamay ni Miel para pigilan ito ng tuluyan sa paglalaro.

Sa pagkagulat ay umikot si Miel pakaliwa para tingnan ang lalaking bigla na lamang humawak ng kanyang kamay. Sa ginawa niyang iyon ay nakulong siya sa bisig ng lalaki. Huli na ng malaman niyang si Andrew ito. Hindi siya nakakilos agad. Umakayat ang dugo sa kanya ulo at namula ng sobra. Dinig niya ang tibok ng puso ni Andrew dahil halos dumikit na ang kanyang mukha sa dibdib ni Andrew. Hindi niya alam ang gagawin. Halos malusaw siya nang makita niyang nakatingin sa kanya si Andrew. Nawala ang kaninang tapang niya sa loob.

"Miel, uuwi na tayo," mahina at mapanuyong wika ni Andrew. "Uminom ka ba? Namumula ka e."

Umiling si Miel at ubod ng lakas itinulak ang kaharap palayo. Aksidenteng may padaan na staff ng Casino kaya napatid si Andrew at nawalan ng balanse. Bumagsak siya at nadaganan ng mesa at ilang pang natabig na muebles.

Hindi agad nakatayo si Andrew. Mabilis naman sumaklolo ang mga staff ng Casino para alamin ang lagay ni Andrew. Hindi siya gumagalaw tila nawalan ng malay.

"Nawalan yata ng malay! Ikaw kasi!" paninisi ni Christine kay Miel.

"Hindi ko naman sinasadya." Lumapit si Miel kay Andrew dahil sa labis na pag-alaala. Siya mismo ang humiling na siya na ang maglalapat ng first-aid. Sinigurado muna niya maayos ang airway ni Andrew at chineck kung may sugat o pasa ito sa ulo.

Hindi naman talaga nawalan ng malay si Andrew. Natutuwa nga siyang nakikitang nag-aalala sa kanya ang dalaga. Effective ang naisip niyang paraan para mawala ang atensyon ni Miel sa pagsusugal. Sa katunayan, tinabig talaga niya ang mga muebles para bumagsak sa kanya. Hindi muna siya kikilos. Maya-maya pa ay iniangat ni Miel ang ang ulo ni Andrew at ipinatong sa kanyang kandungan. Daig pa ni Andrew ang nakajackpot sa Casino. Naenjoy niyang tingnan ang mukha ni Miel sa ganoong posisyon.

"Achoo!" Maayos na sana ang acting ni Andrew pero di niya napigilan ang pagbahin dahil sa mabalahibong scarf ni Miel.

"Sira ulo!" Binitawan ni Miel si Andrew at mabilis na lumabas ang Casino. Bagsak muli si Andrew sa pagkakataong ito ay di na niya napaghandaan.

"Miel! Hintay! Magpapaliwanag ako!"

"Ako na ang bahala!" sigaw ni Christine. "Tatawagan ulit kita!"

Payong

2011-05-29T23:05:00.000-07:00

Malakas ang buhos ng ulan. Stranded ang mga pasahero dahil sa naglalawang daan. Iniiwas niya ang kanyang sarili sa tilamsik na tubig mula humaharurot na tricycle. Napaurong siya ng bahagya at hinabol ng tingin ang driver ng tricycle.

Umupo siya sa baitang ng hagdan ng City Hall. Hinintay muna niya ang paghina ng buhos ng ulan tutal hindi naman siya nagmamadaling umuwi. Minasdan niya ang makapal na bilang ng taong nakikipag-unahang makasakay. Hindi maiwasang may nasasaktan dahil sa pagtutulakan o kaya naman ay may nadudulas dahil sa pagmamadali. Karaniwan na ang ganitong senaryo tuwing umuulan. Hindi uso ang salitang mapagbigay.

"Sorry..." Tiniklop ng babae ang dalang payong at agad kumuha ng tissue para ibigay sa lalaking napatakan ng tubig mula sa payong.

Binalewala niya ang alok ng babae. Iniunat niya ang kanyang binti. Kinuha ang panyo sa bulsa ng maong na pantalong para punasan ang kanyang braso at laylayan ng polo. "Okay lang," mahinang tugon niya.

"Hindi ko sinasadya," paumanhin pa din ng babae. Halos mamula ang kanyang pisngi dahil sa hiya.

"Hindi naman ako masyadong nabasa," wika niya kahit halos pigain na niya ang laylayan ng kanyang polo.

"Jake?!"

Ibinaling niya ang kanyang tingin sa kanan at napatayo siya sa pagkagulat. "Elle!"

"Hindi pala dapat ako nagsorry," nakangiting wika ng babae.

"Nakuwi ka na pala," puna niya. Sa isip niya, gusto niyang malaman ang kalagayan ni Elle. Pero wala siyang lakas ng loob dahil malaki ang naging kasalanan niya dito.

"Six months na. Bakit ka nandito? I mean may hinihintay ka?"

"Meron." Tumabang ang mukha ng kausap.

"Ilan na ang anak nyo?" lakas loob na usisa ni Elle.

"Wala."

"Ikinasal ka di ba kasi buntis siya?"

"Hindi. Umalis ka kasi kaya di mo alam ang nangyari."

"Huwag na nating ibalik ang nakaraan," iwas ni Elle dahil baka maungkat muli ang sakit na naramdaman niya noon. "Hihintay mo ang girlfriend mo?"

"Hindi din. Hinihintay ko ang pagtigil ng ulan." Sumandal si Jake sa pader ng City Hall. Ipinasok niya ang isang kamay sa bulsa at nagbitaw ng malalim na buntong hininga. "Sorry ulit."

"Matagal na iyon, Jake. Nakalimutan ko na." Blanko ang reaksyon ni Elle.

Limang taon ang itinagal ng relasyon nila Elle. Naputol lamang iyon dahil sa pagkakaroon niya ng third party. Hindi naman niya mahal ang babaeng naging dahilan ng pagkawasak ng kanilang relasyon, nagkataon lang na hinanap niya ang bagay na hindi kayang ibigay ni Elle.

"Mahal pa din kita. Kaya hindi ako pumayag na matuloy ang kasal."

"What? Paano ang anak nyo?"

"Hindi ko naman tinatakasan ang aking obligasyon. Pero ayokong matali sa taong hindi ko mahal."

"Akala ko wala kang anak?"

"Wala nga. Hindi siya nakasurvive. Sinisisi nga ako dahil napabayaan niya ang kanyang sarili."

Bumilis ang tibok ng puso ni Elle. "So, anong gusto mong palabasin ngayon at sinasabi mo ang bagay na yan?"

"Gusto ko lang mapatawad mo ako. Matagal kong hinintay ang pagkakataong ito."

"Matagal na kitang pinatawad!"

Lumakad siya palapit kay Elle. Binuksan niya ang payong na dala nila Elle. "Tara!"

"Saan?"

Ngumiti si Jake. "Malakas ang ulan. Hindi naman siguro masama kung yayain muna kitang magkape."

"I'm sorry. Napatawad na kita pero di magbabalik ang dati nating samahan." Kinuha niya ang payong kay Jake at lumakad palayo. Pumikit siya ng bahagya. Nagsilbing payong ang kanyang talukap para pigilan ang pagpatak ng luha sa kanyang pisngi.

Unang Pagbukas

2011-05-29T23:03:00.000-07:00

Tulad ng pagbubukas ng isang kandado
may nakatagong kombinasyon sa bawat numero.
Hindi bubukas kung di tugma,
kung titigan; maluluma.

Ang may lirikong salita
ang nagbukas sa hiwaga .
Sa musika at ritmong tayo ang may gawa
Naghuhumiyaw ang kakaibang kataga.

Nilakbay ang bundok na matarik
Malalim ang dagat na sinisid
upang kombinasyon ay makamit
Ng sining sa likod ng pag-ibig.

want a copy? send an email to panjo@tuyongtintangbolpen.com

Stokwa - Maikling Kwento

2011-05-24T01:36:00.000-07:00

Matagal ang pagkakatitig ko sa bag na nasa aking harapan. Maraming gumugulo sa isip ko habang tinatahak ang byahe patungong Tanauan. Umalis ako ng bahay para magkaroon ng kalayaan, tahimik na buhay at sa sariling disposisyon. Mahaba ang naging diskusyon namin kagabi ng aking ama tungkol sa career, pera at humantong pa sa panghahamak ng pagkatao. Hindi ako makapaniwala na mapagsasalitaan nya ako ng masama sa kabila ng mga nagawa kong tulong sa pamilya. Bago pa ako tuluyang palayasin, nagkusa na ako. Gusto kong patunayan sa kanya na kaya kong tumayo sa sarili kong paa nang hindi hihingi ng kahit konting tulong mula sa kanya. Hindi ko kayang tumagal sa isang bahay na walang tiwala ang mismong magulang.

Pumayag na si Gary na doon muna ako maninirahan sa kanila. Tutulong na lang ako sa pagbabayad ng renta habang wala pa akong nakikitang malilipatan. Mas maganda din ang umalis kesa manatili sa bahay na laging may gulo. Hindi ko alam kung bakit kailangan akong ikumpara ng tatay ko sa iba samantalang ibang buhay naman ang kinagisnan nila. Hindi ba siya masaya na nakapagtapos kaming lahat? Hindi nga ako kasing successful ng ibang kaklase at pinsan.

Huminto ang jeep sa may school at naghintay ng pasahero. Medyo nakakairita dahil nagmamadali ako. Paalis kasi si Gary. Kakaiba. Dati noong nag-aaral, kaming mga pasahero ang naghihintay ng jeep, ngayon jeep na ang naghihintay sa pasahero. Napapamura ako lalo't nararamdaman ko ang matinding init at emotional stress.

Sumakay ang isang babae kasama ang kanyang anak. Hindi maipinta ang itsura ng bata. Halatang may sumpong dahil hanggang pagsakaay ng jeep ay mabigat ang kanyang bawat hakbang.

"Dito ka sa tabi ko, anak." wika ng babae.

"Ayoko! Hindi mo ako love!" padabog na sabi ng bata.

"Huwag mong sabihing hindi kita love. May mga pagkakataon lang na di pwede ang gusto mo at hindi porke napapagalitan ka ay di ka na mahal."

"Wala naman po akong ginagawang masama mommy. Naglalaro lang naman e. Hindi mo ko mahal!"

Tumingin ang babae sa labas ng jeep. Tahimik na nagmasid. "Kung hindi kita mahal malamang katulad ka ng mga batang namamalimos sa lansangan. Walang tirahan, nakaapak at di mabihisan ng maayos. Inaalala ko lang ang health mo kaya kita napagsabihan kanina."

Nanatiling nakasimangot ang bata sa kabila ng sinabi ng ina. Ilang saglit lang ay nakatulog na ang bata. Nakayakap ng mahigpit sa kanyang ina. Pawi na ang galit na kanina at makikita sa bata.

Tama ang babae napapagalitan dahil nag-aalala ang isang magulang. Siguro nga walang masamang intensyon ang tatay ko noong pinagsasabihan ako. Kung may nasabi mang masamang salita ay dala na ng galit. Kapakanan ko ang iniisip niya kaya nagiging mahigpit. Sa tingin ko ay nakakasakal dahil hindi ko masunod ang aking layaw. Hindi makagimik.

Siguro naman kaya kong mapatunayan ang kakayanan ko ng di sumusuway. Darating naman ang panahon na kaya ko na talaga at hindi kasagutan ang pag-alis na lang basta. Isa pa, kung kaya kong maging independent hindi sa bahay ng iba ang punta ko.

"Para po. Sa tabi lang po manong."

Tumawid ako ng kalsada pagkatapos bumaba ng jeep. Sumakay ako pabalik ng bahay. Hindi naman babawas sa pagkatao ko kung hihingi ako ng tawad. Uuwi na ako.

Aral sa Isang Eskinita

2011-05-12T07:07:00.000-07:00

"Nandyan po si Analie Regala?" tanong ko sa matandang babaeng may pinupunasang bata pagsapit ko ng Patria Village. Dinala ako ng aking mga paa sa 811 Lavander St. ng sikat na subdivsion base na din sa nakasulat sa sketch form. Naglalakihan ang mga bahay sa Village pero ang mga nakatira sa Lavander St. iba. Halos yari sa mahihinang materyales at plywood ang mga bahay sa lugar. Mataas na bakod ang naghahati sa dalawa. Salamin ng makasalungat na mundo ng kahirapan at karangyaan. Isang maliit na right of way ang ibinigay ng Patria na kasya lamang ang tao at isang aso ang nagsisilbing daan ng mga nakatira sa Lavander St para makarating ng highway.

"Naku! Wala pa po e. Kanina pang umaga umalis. Iniwan nga ang mga batang ito ng hindi man lang naliliguan e." sagot ng babae. "Hintayin mo na at baka parating na din."

"Kaano-ano n'yo po si Analie?" usisa ko.

"Anak ko. Sa bangko ka ba? Halos araw-araw may naniningil sa batang 'yon e."

Tumango ako. "Nag-aapply po kasi siya ng loan. Microfinancing po. Anak po ni Analie?" tukoy ko sa batang amoy bagong paligo na.

Iniabot sa akin ng matanda ang upuang plastic na inuupuan niya. Mainit-init pa ang upuan tanda ng matagal na pagkakaupo ng matanda. "Oo. Pati ang dalawang 'yon!" nguso niya sa mga batang naglalaro ng mga balat ng candy sa may kubo. "Hindi ko na nga pinapayagang mangutang si Analie kaso kinakapos talaga. Sa hanapbuhay din naman gagamitin e."

"Dami niyo na pala apo." Kumuha ako ng ballpen at nilagyan ng ilang data ang hawak ko CI/BI form. "Ito po?" usisa ko naman sa batang natutulog sa crib.

"Anak ko po sir." Bahagya akong napangiti. Hindi ako makapaniwalang sa edad niya at status ng pamumuhay ay nakagawa pa sila ng maliit.

"Napasipag po yata," biro ko.

"Hindi naman sir," nakatawang sagot niya. "Bihira nga lang e. Natyempuhan lang talaga. Mas madaming masipag at mas mahilig d'yan. Nagkataon lang na di nabubuo ang sa kanila."

"Sabagay. Marami nga pong menopusal baby sa ngayon..."

"Hindi ko naman ikinakahiya na may maliit pa akong anak sa edad kong ito. Kesa naman dyan sa Village, masasabi mo ngang isa lang ang anak pero marami namang kinaangang lalaki bago nagpakasal. Ako isa lang. At kahit mahirap naiiraos namin. Kinakaya."

"Nasaan po ang asawa ni Analie?" pag-iiba ko sa usapan.

"Naglalako ng kalakal. Balak nga magtayo ng tindahan ng mag-asawa kaya pumasok sa microfinance. Maganda na din para matutukan na din ang mga bata. Ikaw ba sir, may pamilya na?"

Umiling ako. "Wala pong magkagusto," pagbibiro ko. "Masyado po kasing mapili ang mga babae."

"Ha!ha!ha! Madaming maganda dyan sa Patria!" natatawang wika ng matanda.

"Oo nga po. Maganda nga po ayaw naman sa akin."

"Masyado kang mabiro, sir! Kung 'yon ang problema pumunta ka sa optical maraming malabo ang mata!"

Naging palagay akong kausap ang matanda. Hindi ko namamalayan ang paglipas ng oras. "Sige po babalik na lang po ako bukas. Pakisabi na lang po na dumaan ako."

Habang paalis ako ng Lavander St, naiisip ko ang mga sinabi ng matanda. Para akong sinampal ng nakaraan. Hindi ko mapigilang mainggit. Magtanong. Oo nga mahirap ang kanilang pamumuhay pero di naman sila sumuko. Nakikita nilang may paraan pa di tulad ng iba na nawawalan agad ng pag-asa.

Kwento sa akin ni lolo, gusto daw akong ipalaglag noon ni Mama. Nag-aaral pa daw noon ang aking ina nang mabuntis. Dahil hiwalay na sila ng aking ama noon, uminom daw ng gamot na pampalaglag si Mama kaya bigla na lamang dinugo. Naisugod daw nila sa ospital si Mama kaya naagapan. Pagkaanak sa akin, umalis na si Mama. Kahit anino niya hindi ko nakita. Ang sabi ng lolo may pamilya na daw iba. Nakakadismaya dahil fetus pa lang ako ay unwanted na.

Madalas akong mapaaway noon dahil sa panunukso ng mga kaklase ko. Napakasakit maging unwanted. Halos tinatamad na akong pumasok noon. Kapag assignment na may kinalaman sa pamilya hindi ko magawa. Hindi ko tuloy lubos maisip na may mga babaeng gusto magkaanak pero ayaw ng asawa. Selfish! Hindi nila naisip ang magiging buhay ng bata habang tinutuksong putok sa buho, singaw ng lupa, pulot sa kanal, iniwan sa basurahan o kung ano-ano pa. Kaya dala ko hanggang pagtanda ang insecurities ng pagiging unwanted. Buti na lang nandyan si lolo na tumayong magulang ko at nagpaliwanag ng lahat sa akin. Tanggapin ko daw ang lahat tingnan ko ang ganda ng buhay sa ibang anggulo.

Para pala akong Lavander St ng Patria na may malaking bakod na naghihiwalay sa mas may magandang buhay. Kung di kanais-nais sa nakakarami pilit kang itatago. Naiingit ako pamilya ni Analie kahit naghihikahos ay kinakaya nilang buhayin ang pamilya. Hindi tumalikod sa obligasyon. Gumagawa ng paraan para makaraos at manatiling buo. Nakakatawang isipin na ang may pinag-aralan at nakakaangat sa buhay ang madalas na may sirang pamilya.

-end-

Remote Control

2011-04-29T23:06:00.000-07:00

"Para po!"

Lampas na naman ako sa bahay. Lumipad na naman ang isip ko kahit wala naman akong masyadong inaalala. Madalas akong wala sa sarili. Dala siguro ng depression. Madalas kasi akong nag-iisa at walang kakwentuhan. Isa pa, halos lumilipas lang ang araw at gabi ko ng wala man lang nangyayari. Nauubos lang ang oras ko sa harap ng computer sa opisina at tv sa bahay. Kaya di na ako magugulat kung dadating ang panahon na katropa ko na ang mga taong grasa sa daan.

Sumakay ako ng tricycle pabalik sa bahay. Kinapa ko ang aking bulsa para magbayad. Akala ko tapos na ang kamalasan pero naiwan ko na naman pala ang susi sa loob ng bahay. Kailangan ko pa tuloy puntahan ang kapatid ko para humiram ng susi. Masesermonan na naman ako. Hindi bale kesa naman matulog ako sa tabi ni chow chow.

Nag-iisa lang ako sa bahay. Simula noong nag-asawa ang mga kapatid ko, lumipat na sila ng tirahan. Sa ibang lugar naman nakatira ang magulang ko para malapit sa kanilang trabaho. Simula noon, sinanay ko ang sarili ko na kumain ng sarili kong luto kahit parang nilalason ko ang sarili ko. Si chow chow naman masuwerteng naabunan ng kapitbahay kaya kapag dumadating ako ay inaatake na siya ng impatcho.

Sinimulan kong maglakad papunta sa bahay ng kapatid ko. Maraming bumabati na di ko agad napapansin kaya minsan sinasabi nilang suplado ako. Madalas kasi naglalakad akong walang pakialam sa daan. May pagkakataon ngang muntik pa akong mabundol ng sasakyan dahil sa kabagalan ng lakad ko.

Pumasok ako sa bahay ng kapatid ko. Buti na lang, ang asawa't anak pa lang niya ang tao. Pinanood ko ang pamangkin kong si Jela habang naglalaro ng mga hanger ng damit. Inilibot ko ang aking paningin sa loob ng bahay. Puno ng laruan. Natawa ako ng bahagya. Mas pinili pa kasi ng bata na paglaruan na hindi naman talaga laruan. Hiniram ko muna ang pamangkin ko para hindi makaabala sa paglalaba. Nagdala din ako ng ilang damit dahil madaling pagpawisan si Jela. Nagpaalam kami at dumiretso ng bahay.

Pagbukas ko ng pinto, tumakbo agad si Jela papasok. Lumundag sa sofa at sinigawan si chow chow. May kakulitan at kalikutan si Jela pero nakakaaliw ang pagiging aktibo niya.

Napako ang mata ko sa mga medalyang nakabitin sa isang picture frame. Mga medalyang minsang isinabit sa aking leeg. Napaisip muli ako kung gaano kahalaga ang mga palamuting ito at kailangan pang idisplay. Kung tutuusin nadidismaya ako sa tuwing makikita ko ang mga iyon dahil hanggang ngayon pangarap pa din ang mga gusto kong marating. Hindi talaga ako masaya sa takbo ng aking career.

Nabasag lang aking paghihimutok, noong lumapit sa akin si Jela. Gusto niyang manood ng Hanna Montana na ilang beses na naman niyang napanood. Ilang beses niya akong kinulit kaya napilitan akong halukayin ang mga dvd. Isinaksak ko ang dvd player at tv. Nagsimula na naman siyang sirain ang sofa sa kalulundag. Hindi agad gumana ang remote kaya napilitan akong ioperate sa mismong player. Mahina na siguro ang battery.

"Tito, ano yan?" tanong ni Jela.

"Battery." sagot ko naman agad.

"Battery? Bakit may battery?" usisa niya..

"Para gumana ang remote control."

"Bakit mo inalis?"

"Papalitan ko ng bago." Inilapag ko ang remote at battery sa mesa bago pa ako maubusan ng isasagot kay Jela. "Jela, manood ka muna dyan ha, bibili lang ako ng battery. Huwag kang lalabas baka kagatin ka ni chow chow."

"Bad si chow chow?" Ngiti lang ang sagot ako.

Tumawid ako ng kalsada at bumili ng battery sa katapat na tindahan. Bumili na din ako ng paboritong chocolate ni Jela. Bumalik agad ako ng bahay matapos makuha ang sukli.

Sinalubong agad ako ni chow chow pagkatawid ko ng kalsada. "Chow chow!" Sinipa ko ang aso noong makita kong kagat-kagat niya ang remote control. "Bwisit ka!" Tumakbo ang aso papasok ng bahay at nagtago sa ilalim ng mesa. Palalabasin ko pa sana ng bahay si chow chow pero nakita ko si Jela na nakaupo sa sulok malapit sa mesa. Hindi siya nagsasalita.

Nilapitan ko siya at nagsimulang umiyak. Itinuturo niya ang kanyang lalamunan. Umalis si chow chow sa ilalim ng mesa at tinahulan ang nag-iisang battery sa ibabaw ng mesa.

want a copy? send an email to panjo@tuyongtintangbolpen.com

Love Bus - Chapter Twenty-One

2011-04-28T07:05:00.000-07:00

Chapters 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |14 |15 | 16|17|18|19 | 20

"May tumatawag yata sa'yo.. Umiilaw ang phone mo.." pag-iiba ni Andrew sa usapan.

"Excuse me.." pasintabi ni Miel.

"Go ahead. Take time."

"Take time, take time.. God! Ano klaseng lalaki ka? Tsh.." pabulong na wika ni Miel pagkatalikod kay Andrew. "Hello, why? What?!!!"

"Bakit? Anong nangyari?" pasugod na tanong ni Andrew.

"Nothing. My bestfriend is here." Ibinalik ni Miel ang phone sa bag at tumingin sa relo.

"Okay. Lalaki? Baka hinihintay ka na.. We'll talk later."

Bahagyang napangiti si Miel sa reaction ni Andrew. "Sure ka okay ka lang?"

"Oo. Oo." mabilis na tugon ni Andrew kahit ayaw niyang mawala sa harap niya si Miel.

"Bakit namumula ang tenga mo? Nagseselos ka?"

"Hindi ah! Bakit ako magseselos? Asa ka!"

"Fine. And my friend is a she not he. See you later."

Hindi alam ni Miel kung matutuwa siya o maasar kay Andrew. Gusto niyang yakapin si Andrew dahil nagkita na sila pero napipikon naman siya sa sobrang pagkaindenial ni Andrew sa nararamdaman nito para sa kanya. Matyaga siyang naghintay si Miel para magtapat man lang nararamdaman si Andrew tulad ng nadinig niya sa Bell tower pero bigo siya. Ang ibang lalaki halos itake-advantage siya pero si Andrew parang pader na hindi man lang matinag kahit anong papansin niya.

"Mabuti pa ang aso kumaway ang buntot pagdating ko. Ang lalaking 'yon kahit paghahatid palabas di ginawa!" pagalit na sumakay ng kotse si Miel.

"Aha! Ikaw pala si 3-day prince charming!" Nakangising sigaw ni Christine. Ang hindi alam ni Miel ay pasektong nanonood sa kanila si Christine. Ramdam niya na mahihirapan ang dalawa kaya siya na ang gagawa ng move para sa dalawa.

"Ha? Anong sinasabi mo diyan?" gulat na gulat na wika ni Andrew sa pagsulpot ng babaeng di naman niya kakilala at bigla-bigla na lang sisigawan siya.

"Ako lang naman ang magandang bestfriend ng chick na kausap mo dito kanina."

"Kaaalis lang niya. Pupuntahan ka yata?"

"Don't worry pinaalis ko talaga siya. Anak ng pato, nangalay na ako sa labas sa panonood sa inyo wala man lang ikaw naging move. Bakla ka ba?"

"Hindi ah! At bakit naman ako gagawa ng move? Narito ako para sa business. Purely business."

"Kung hindi lang ako nakapalda, sinipa na kita. Tapatin mo nga ako, hindi mo ba gusto ang kaibigan ko? Don't worry secret lang natin 'to ayaw ko namang saktan ang friend ko.. Subukan mo lang di magsabi ng totoo at gigilitan kita."

"Magkakagusto sa akin ang kaibigan mo? Wala ngang ginawa 'yon kundi paglaruan ako."

"Ako ang nagtatanong prince charming. Yes or no?"

"Yes. But---"

"Okay na e!" putol ni Christine. "Wala ng but but.."

"Look, alam mo naman siguro nagstart palang ako ng business with help ng friend mo. Ayaw ko naman lumabas na ginagamit ko siya kung aaminin ko na gusto ko nga siya. Isa pa, nagdadalawang-isip ako noong nalaman kong halos angkan nila nagmamay-ari ng major business dito sa Ilocos. Ayaw kong maulit ang nangyari sa akin dati."

"Kung ganyan ang dahilan ng lahat ng lalaki, tatanda ang friend ko! Kung ikaw ang kausap ko hindi ko na kailangan magpakulot, nagkukusa na e."

"Christine!" sigaw ni Miel. Mabilis ang bawat hakbang ni Miel papalapit sa dalawa. Halata sa mukha nito ang pagkadismaya. "Akala ko nasa bahay ka? Lets go!" Iniwan ng dalawa si Andrew na gulat sa pangyayari. Hindi niya alam kung nadinig ni Miel ang pinag-uusapan nila.

Sumakay ang dalawa ng kotse. Walang gusto maunang magsalita. Parang hindi magkakilala ang dalawa. Tahimik. Bagay na di pangkaraniwan sa dalawa. Mahaba at nakakainip ang nilakbay ng dalawa.

"Miel, I'm sorry. I'm just trying to help both of you," paumpisa ni Christine. "Where are we going?"

"A place where you will enjoy and my way to win a heart!"

"Deep mo soul sister! Ayaw kong gumala Miel. Pagod ako."

"Pupunta tayo sa casino."

"Ah Okay! Bilisan mo ang pagmamaneho!"

"See, daan lang tayo kay Atty."

"Kay daddy? And why?" usisa ni Christine.

"Magpapatransfer lang ako ng shares and no more questions please! Just enjoy na lang."

"Fine! Basta libre mo."

Hindi alam ni Christine ang plano ni Miel kaya naki-ride na lang tutal mag-eenjoy naman siya sa trip ng kaibigan. Pagkatapos dumaan sa Law Office ay derecho na ang dalawa sa casino. Hindi na nag-usisa si Christine dahil alam niyang di din makikinig sa kanya ang kaibigan.

"Sa roulette muna ako!" patakbong sigaw ni Christine pagkaabot sa kanya ni Miel ng chips. "May the luck be with us."

Ngumiti lang si Miel. Omorder muna siya sa bar bago sinimulan maglaro. "Andrew, mauubusan ka na ng dahilan.."

-itutuloy

Bisita Iglesia

2011-04-24T10:25:00.001-07:00

Pabalik na ng Manila ang grupo ng kababaihan galing Bicol matapos ang mahabang Bisita Iglesia. Tinatamaan na ng antok ang driver ng biglang may tumapik sa kanyang likod. Bago pa makalingon ang driver ay iniabot na ng matandang babae ang tumpok ng pili nuts. Nakangiti namang tinanggap ng driver ang pili at sinimulang nguyain.

Makalipas ang ilang minuto ay muling tinapik ng matandang babae ang kanyang likod at may hawak muling tumpok ng pili nuts. Nagtaka ang driver dahil halip na ipasalubong sa mga kaanak ay mas piniling ibigay sa kanya gayong may natitira pa sa ibinigay kanina. Naisip niyang maaring wala ng kamag-anak ang matanda kaya minabuti niyang magtanong na hindi masasaktan ang matanda. "Bakit hindi n'yo mo kinakain ang pili, hindi po ba masarap?"

"Wala kasi akong ngipin, hijo. Kinakain ko lang ang chocolate na nakabalot d'yan."

-end-

-joke ng lolo ko. lol

Second Chances? (2 of 2)

2011-04-11T16:33:00.000-07:00

Second Chances? (1 of 2)

Nakapasok ako. Si Leejay itinuloy ang tinapos na course. Kahit magkaiba kami ng naging desisyon hindi pa din nawala ang samahan namin. Kahit gaano pa din ka-busy ang isang tao dapat hindi pa din mawawala ang oras para sa kaibigan. As usual umiikot ang lahat ng kwento sa isang tasa ng kape. Nakwento ko din sa kanya na type ko si Yanie. Nahulaan naman niya agad bago ko pa nasabi. Napuna niya siguro ang pagpapansin ko dati o talagang alam na niya ang takbo ng utak ko dahil matagal na din kaming magkaibigan.

Tinutukan ako ng agency nina Yanie kaya nagkaroon ako ng oras ipakita ang aking talent sa pagsasayaw. Kapag may pagkakataon lumalabas kaming tatlo. Hindi ko akalain ang simpleng asaran namin noon ang magiging daan para magkalapit ang loob namin ni Yanie. Sa bawat araw na tumatagal ako sa agency ay siya ding dalas ang paglabas namin. Hanggang isang araw paggising ko mahal ko na si Yanie.

"Galing mo kanina!" bati ni Yanie sa akin. "Malaki na talaga ang improvement mo!"

"Syempre lahat ng ginagawa ko ay para sa atin."

"Talaga?"

"Oo! Mahal kita e."

"Sus! Baka kapag sumikat ka bigla di ka na makakilala. Madalas ang ganun."

"Yanie, imposible iyon!"

"Sana..."

Naligo ako sa swerte. Ramdam ko na ang aking pagsikat. Isasalang ang aming grupo sa mga mall shows para mas makilala. Sa bawat tagumpay ko ay kasama ko si Yanie. Masaya naman para sa akin si Leejay at niyaya ko din siyang bumalik sa pagsasayaw pero tumanggi siya. Sabagay, malaki na din ang inasensyo niya.

"Bakit tahimik ka?" tanong ko kay Yanie habang papasok kami ng simbahan.

Nagbuntong hininga si Yanie. Mahaba at sunod-sunod. "I love you.. Iniisip ko lang ang pag-alis mo.."

Ngumiti ako. "I love you too. Makinig muna tayo ng mass. Andyan na si Father, mamaya natin pag-usapan.."

"Buntis ako, Rainier." Gulat na gulat ako sa sinabi ni Yanie. Hindi agad ako nakapagsalita. Hindi pa ako handa. Wala akong nadinig sa sinabi ng pari. "Rainier, paano na? Aalis ka pa ba?"

Tumango ako. Hindi ko alam kung tama ang ginawa ko. Bago pa ako nakapagbitaw ng salita ay lumakad na palabas ng simbahan si Yanie. Napako ang mga paa ko sa sahig. Naglaho sa paningin ko si Yanie.

Si Leejay. Sa mga ganitong pagkakataon maasahan ko ang kaibigan ko. Mabilis siyang magbigay ng payo lalo na kapag naiipit ako. Alam niya kung paano paliwanagin ang isip ko. "Leejay, aalis ako. Natupad na ang matagal ko ng pangarap maging sikat na dancer. May nationwide tour kami!"

"Teka! Paano si Yanie?" tanong agad ni Leejay.

"Pwede bang ikaw na lang muna ang bahala sa kanya. Pangako babalik din ako agad. Sayang ang break kung palalampasin ko lang. Matagal kong hinintay 'to. Alam ko mauunawaan niya."

"Pero pumayag ba siya?"

"Ikaw na sana ang bahalang magpaunawa sa kanya," hiling ko.

"Titingnan ko kung kaya ko. Gagawin ko ang kaya ko."

"Please.. Alam mo kung gaano ko hinangad ito."

Hindi ko sinabi kay Leejay na buntis si Yanie. Hindi pa ako handang maging ama. Alam kong responsableng tao si Leejay kaya hindi mapapabayaan ang aking mag-ina. Hindi ko tinatalikuran ang obligasyon ko sa aking magiging pamilya kapag naman may napatunayan ako saka ako babalik kay Yanie.

Bigo ako. Nabuwag agad ang grupo sa unti-unting paglaki ng aming mga ulo. Sari-sari gulo ang dumating. Takawan sa pera, mismanagement at bisyo. Lahat na siguro. Wala akong napatunayan. Nahiya akong bumalik. Naghanap ako ng trabaho para maitawid ang pagkalam ng sikmura ko. Maging ang bentahan ng laman pinasok ko.

Matagal akong nakatitig sa puntod ni Leejay. Nagpapasalamat. Humihingi ng sorry. Alam ko naging mabuti siyang ama. Mali na iwan ko ang aking pamilya pero tama dahil naging maayos ang lagay ng aking mag-ina. Siguro ngayon, pagkakataon ko naman para alagaan ang pamilyang iniwan ni Leejay. Hindi man ako tanggapin bilang ama kahit man lang bilang kaibigan.

"Anong masamang hangin ang nagtulak sa'yo dito?"

"Hindi hangin ang nagtulak sa akin dito. Kahit gaano man ako kasama sa paningin mo kaibigan pa din akong dumating dito."

"Sabagay, kahit kay Leejay kailanman ay di ka naging masama. Lagi ka niyang ipinagtanggol."

"Mabait lang talaga siya." Casual ang aming pag-uusap. Halos isang metro ang naghihiwalay sa amin. Yanie, anong pangalan ng anak mong babae?" usisa ko naman agad.

"Jaynie. Si Leejay ang nagbigay ng pangalan niya."

"Noong umalis ako. Buntis.."

"Siya ang ipinagbubuntis ko noong umalis ka," mabilis na sagot ni Yanie. "Noong umurong ang bayag mo!" Bumagsak ang luha ni Yanie kasunod ang malalalim na hikbi. Akma ko siyang yayakapin pero nagawa niya akong itulak palayo. Sinuntok niya ang dibdib ko ng ilang ulit. "Ginawa mo kaming tanga Rainier! Gago ka! Gago!"

"Hindi ko sinasadya! Gusto kong bumalik pero.. "

"Gago ka! Ginawa mo akong laruan at ipinasambot sa kaibigan. Wala ngang kamalay-malay ang kaibigan mo na buntis ako!"

"Binalikan kita sa dati mong tinutuluyan pero wala ka na doon," baluktot na depensa ko sa aking sarili.

"Kailan? Ilang taon? Hinintay kita, Rainier. Umasa akong babalik ka. Umuwi ako dito noong manganganak na ako. Ang alam ng lahat si Leejay ang ama dahil ginagawa niya ang responsibilidad mo. Iniligtas niya ako sa kahihiyan!"

"Alam ko mali ang ginawa ko pero mabuting tao si Leejay kaya alam kong nasa maayos kang kamay. Hindi naman ako nagkamali nagkagustuhan naman kayo."

"Hindi. Mali ang iniisip mo. Iginalang niya ang pagkakaibigan ninyo. Sa loob ng tatlong taon isang beses lang humigpit ang hawak ng kamay niya sa akin. Noong isisilang ko si Jaynie. Natatakot ako noon. Panahon na lang ang nagsabing mahal na namin ang isa't isa. Noong una takot ako dahil baka isumbat niya sa akin ang pagkakaroon ko ng anak sa iba. Pero napatunayan naman niyang wala akong dapat katakutan.. Nagpakasal kami at nagkaanak."

Matagal bago ako nakakuha ng lakas ng loob bago muling magsalita. Ramdam ko hanggang dulo ng aking daliri ang sakit na nararamdaman niya. Ngayon ko alam ko na kung gaano ako kainutil. "Siguro ngayon na ang panahon na para gampanan ko ang tungkuling dapat ay sa akin.. Karapatan--"

"Hindi. Wala ka ng karapatan. Para sa anak natin, patay na ang kanyang ama. Noong di ka na nagparamdam ay itinuring na kitang patay at multo na lang sa akin ang pagdating mo."

"Patawarin mo ako, Yanie. Pinagsisihan ko na ang lahat. Alam ko galit ka sa ginawa ko."

"Hindi ako galit. Dahil kung di mo ginawa 'yon hindi ko makikilala ng lubusan si Leejay. Ang lalaking nagbukas muli ng aking puso. Ang taong pinakamamahal ko."

"Yanie, hayaan mo naman akong makabawi. Gusto kong maging ama ng mga anak mo."

Umiling siya.

"Ipinangako ko na kay Leejay, hindi man siya ang una kong minahal, siya na ang huli. Wala ng lalaking papantay sa kanya. Ito na sana ang huli nating pagkikita. Masaya na akong wala ka.."

-end-

Second Chances? (1 of 2)

2011-04-08T07:04:00.000-07:00

Hindi ko maimagine sa ganitong set-up pa kami magkikita muli ni Yanie. Matagal ding panahon bago ako nagkaroon ng lakas ng loob magparamdam. Parang gusto kong umurong kahit papasok na ng pintuan. Siguro hindi ako handa o kaya naman hindi ko pa lubos na tanggap ang nangyari.

"Pasok ka," alok sa akin ng nanay ni Yanie. Mamula-mula pa ang kanyang mga mata habang ginagabayan ako papasok ng bahay. Hawak niya ang aking braso hanggang marating ako sa loob.

"Nakikiramay po ako."

Burol ni Leejay. Hindi na daw nagising ang matalik kong kaibigan kahapon ng umaga sabi ng ibang nakiramay. Masayahing tao si Leejay at palakaibigan kaya hindi nakapagtatakang maraming tao sa burol. Kung hindi pa ako tumawag kay nanay hindi ko malalamang patay na pinagkatiwalaan ko sa taong mahal ko. Naputol ang communication namin ng bestfriend ko noong umalis ako.

Mabagal ang bawat hakbang ko palapit sa ataul. Nakasentro ang aking tingin sa picture ni Leejay. Hindi ako makapaniwalang ganoon kabilis ang buhay niya. Masayang kasama si Leejay, napaka-straight forward na tao. Hindi ko kinakitaan ng pag-aaksaya ng oras pero kahit gaano siya kasi busy, may time pa din siyang makipag-inuman ng kape sa akin. Ganoon ang bonding namin, paano ba naman kasi, kape lang ang kaya naming bilihin noon kahit tanghalian na. Pareho kami ng mga interes kaya puno ng kwento ang buhay namin. Masaya.. Masayang masaya.. hindi ko napapansin lumuluha na pala ako.

"Nakikiramay ako, Yanie."

Singhot ang unang tugon sa akin ni Yanie. "Unfair no?" Tumango ako habang nakatitig kay Leejay. "Kung sino pa ang responsible, siya pa ang kinukuha agad."

Alam ko, pinapatamaan ako ni Yanie. Hindi ko siya masisisi. Iniwan ko sila sa ere. "May plan siguro si God. Kinuha niya si Leejay para maging responsable naman ang nagkamali noon."

"Sana lang hindi nagkamali si God."

Dalawa na pala ang anak niya. Isang babaeng halos abot tuhod ko na at isang lalaking nag-uumpisa pa lamang lumakad. Kulot ang buhok at hawig kay Yanie ang dalawang bata. Madami ng tanong at mausisa ang batang babae habang ang lalaki naman ay walang pakialam sa mga nangyayari.

Six years ago, nakilala ko si Leejay sa isang dance workshop. Pinangarap namin pareho maging artista pero kapwa kami bigo. Sinusugod namin ang mga audtition kahit abutin ng gutom. May time na sinuswerte pero mas madalas ang malas.

"Abot pa ba? Pasensya na malayo ang pinaggalingan ko," tanong ko sa organizer.

"May few minutes ka pa. Pangalan?"

"Rainier Maliksi."

"Sana naging apelyido ka na lang para maaga kang narating," natatawang singit ng babae.

Ngumiti lang ako ng bahagya. "Huwag kang ganyan baka pagdating ng panahon Maliksi na din ang apelyido mo. Sabihin mo mabilis ako."

"Mukhang mabilis ka nga. Pero ang mga tipo mo? Sorry not my type."

"Wow! Serious agad." Lumakad akong di inaalis sa kanya ang tingin. "Malay mo kung mareject na naman ako dito baka sa sobrang depress ko maligawan kita." Kinidatan ko pa siya bago ako pumasok ng audition room.

"Ipapanalangin kong pumasa ka!" sigaw niya.

"Salamat!"

Sinalubong ako ni Leejay sa loob. Umiiling siya. Alam ko na ang ibig sabihin. Hindi na bago sa akin ang ganoong reaksyon. Pinagdaop ko ang aking palad noong ako na ang tinawag. Bigay todo ang aking sayaw at bago matapos ang music kinindatan ko pa si Yanie. Nagulat siya sa ginawa ko pero nakangiti na din noong matapos ang tugtog.

itutuloy...
2 parts lang 'to.. medyo mahaba kaya ko pinutol..

Sardinas - Maikling Kwento

2011-03-31T22:16:00.000-07:00

Nami-miss ko na ang lasa ng sardinas. Mula noong mapadpad ako rito sa Maynila ay di ko na natitikman ang madalas naming ulamin sa probinsya noon. Magaling magluto si inay kaya kahit ang simpleng sardinas ay nagagawang niyang masarap na ulam.

“Anak, kumuha ka nga ng talbos ng kamote para may lahok ang sardinas,” utos ni inay.
“Opo inay, kapag may nakita akong upo sa likod-bahay pipitas na rin po ako,” masayang tugon ko.
“Anak, pasensya na kung madalas sardinas ang ulam natin,” malungkot na wika ni inay. “Mahina kasi ang kita ng itay mo ngayon,” dagdag pa niya.

Ngumiti ako nang bahagya. “Ayos lang po,” sabi ko. “Ang mahalaga naman nakakakain tayo nang sapat at hayaan n’yo po, kapag nakapagtapos ako ng pag-aaral, tutulong ako kay itay sa paghahanap-buhay,” pagpapalakas-loob at pangako ko sa kanya. Nagpaalam na ako, “Sige po, pupunta na po ako sa likod-bahay.” Humayo na nga ako.

Kahit na ganito kami ay bilib ako kay itay. Isang magaling na pintor si itay. Ipinagmamalaki ko nga siya sa mga kaklase at kaibigan ko e! Siya kasi ang gumagawa ng mga dambuhalang billboard ng mga artista para sa ipalalabas na pelikula. Madalas nga personal na dinadalaw si itay ng mga sikat na artista. Paborito ko sa mga gawa niya ang ipininta niyang mga pelikula ni Robin Padilla. Minsan nga iginawa niya ako ng kopya ng mukha ni idol sa maliit na canvass. Tuwang-tuwa ako roon.

Malaki ang kinikita ni itay sa pagpipinta. Nakapagpagawa kami ng maayos na tirahan at nakapag-aral ako sa pribadong paaralan, subalit, bumaligtad ang mundo namin noong tumapak ako ng sekondarya. Biglang dumagsa ang malalaking mall sa probinsya kaya namatay ang maliliit na industriya ng sinehan kasama na ang pinagkakakitaan ng aming pamilya. Mas minabuti kasi ng mga tao na sa mga mall na lang manood ng sine dahil makapamamasyal pa pagkatapos.

Isang gabing umuwi si itay, ibinigay niya kay inay ang naging bunga ng paghihirap niya, “Trining, ito lang ang kita ko ngayon.” Tinanggap naman ni inay ang pera. “Wala kasing masyadong nagpagawa kaya pagpasensyahan mo na. Binabarat na nga ako ng mga kliyente ko, pumayag na lang ako kaysa walang kitain,” nanlulumong wika ni itay.

Tumingin si inay kay itay ng may halong pangamba. “Siguro dapat na rin akong bumalik sa pananahi para makatulong naman ako sa’yo,” mungkahi niya.

“Siguro nga. Streamer na lang ang medyo maasahan natin,” pagsang-ayon ni itay. “Ano bang ulam natin?” itinanong niya.
“Nagpabili na lang ako ng sardinas kay Martin. May naluto na rin naman akong gulay,” sagot ni inay.

Sumingit ako sa usapan. “Inay, Itay, lilipat na lang din po ako ng paaralan para po makabawas sa mga gastusin. Mayroon naman pong malapit lang ditong public school na puwede kong lakarin,” mungkahi ko sa kanila, pero hindi iyon nangyari. Ayaw niya akong palipatin ng eskwelahan dahil mahalaga para sa kanya ang standings ko sa klase.

Akala namin makapag-a-adjust na kami. Akala namin kaya na namin. Hindi pala. Naging patok ang computerized printing system, lumabas ang tarpaulin businesses na tuluyang pumatay sa paggawa ni itay ng streamer. Mas mura at di hamak na mas kaaya-aya sa mga mata ang kulay ng tarpaulin.

Mula noon naging matamlay na si itay. Kung dati kasi mga dambuhalang billboard ang pinipintahan niya, ngayon mga basurahang proyekto na lang ng barangay. Nalungkot ako para kay itay dahil nabalewala ang talento niya sa pagpipinta at nawalan pa siya ng hanapbuhay.

Lumuwas si itay sa Maynila para pumasok bilang construction worker sa isang malaking real estate developer kasama ng kapatid ni inay. Naging madalas naman ang padala ni itay sa amin pero may kamahalan ang matrikula ko kaya minsan ay kinakapos din kami. May mga pagkakataong nakikita kong gusot ang mukha ni inay pero sinasabi niyang walang problema kapag tinatanong ko siya. Ramdam ko ang hirap niya kahit na pilit niya iyong itinatago. Wala naman akong ibang maitulong sa kanila kaya pinagbuti ko na lang ang pag-aaral ko.

Sumunod ako kay itay sa Maynila nang makatapos ako ng sekondarya. Nagtrabaho ako nang palihim sa fastfood habang nag-aaral sa kolehiyo dahil hindi naman ako pahihintulutan ni itay kung sasabihin ko iyon sa kanya. Magkasama kami sa bahay ni itay. Madalas naaabutan ko siyang gising sa madaling araw, hawak ang paint brush at nagpipinta ng mga nakikita niyang bagong pelikula sa telebisyon. May oras ding naririnig ko siyang humahagulhol matapos magpinta. Marahil hindi niya matanggap na kailangan niyang isuko ang kanyang kinahihiligan, ang kanyang kasiyahan.

Kapag umaalis na si itay para magtrabaho, sinisilip ko ang gawa niya. Bilang tagahanga, alam kong malaki ang ipinagbago ng kanyang ipinipinta. Hindi na iyon ganoon kapulido at hindi na tuwid ang mga letra. Pansin kong nanginginig ang mga kamay niya sa tuwing kakain kami. Dahil na rin siguro sa bigat ng trabaho kaya hindi na katulad ng dati ang mga gawa niya. Kapalit ng pera para buhayin kami ay ang tuluyang paglaho ng galing niya sa pagpipinta.

Nang makatapos ako ng kolehiyo ay muli kong nakita sa mga mata ni itay ang tunay na kasiyahan. Alam kong hindi iyon pilit na ngiti dahil kaya naman siya nagtiis dito sa Maynila ay para makatapos ako. Nakahanap agad ako ng trabaho kaya nakumbinsi ko si itay na bumalik sa probinsya, tutal natupad na niya ang pangarap niyang magkaroon ng anak na inhenyero. Masaya ako dahil magkakaroon na si itay ng oras para muling magpinta, hindi para kumita kundi para sundin ang gusto ng puso niya. Isinubsob ko ang sarili ko sa trabaho para maranasan muli nina itay at inay ang magandang buhay. Malaki ang perang ipinadadala ko para hindi na sila nagtitiis sa sardinas.

Nagpalipat-lipat ako ng kompanya para sa mataas na posisyon at suweldo. Ibinalita ko ang mga pagbabago sa aking buhay kay inay. Bagamat mahirap ay palagi kong sinasabing maayos ang lagay ko. Natural na siguro sa aming ilihim ang mga paghihirap na aming nararanasan. Mahirap mawalay sa mga magulang at madalas ay hinahanap-hanap ko ang mga luto ni inay.

“Hello, anak, kailan mo ba kami bibigyan ng apo?” tanong ni inay nang makausap ko siya minsan sa telepono.
“Ayaw ninyo na ba sa akin at apo na ang gusto ninyong makita?” pagbibiro ko.
“Hindi naman sa ganoon, anak. Aba! Hindi naman puwedeng kargahin kita para alagaan,” katwiran ni inay habang tumatawa.

Napangiti ako at may biglang naalala, “Ay inay, naasan na po pala si itay? Gusto ko sanang makausap.”

“Naku! Nasa plasa, pinipintahan ang bagong gawang pader,” sabi ni inay. “Simula noong bumalik siya rito e naging aktibo sa barangay at gusto nga yata lahat pintahan. Marami ngang natuwa sa ipininta niyang Holy Family sa may chapel,” pagmamalaki niya.
“Mabuti naman po at bumalik ang sigla nya,” sabi ko. Masaya ako para kay itay.

Limang taon pa ang lumipas bago ko napagdesisyunang umuwi sa probinsya. Mayroon din akong dalang balitang siguradong ikatutuwa ni inay pag nalaman niya. Nakilala ko na kasi ang babaeng magbibigay sa kanila ng apo, sayang nga lang at naging maselan ang pagbubuntis niya kaya hindi ko na naisama sa biyahe.

Nang makarating ako sa lugar namin, sinipat kong mabuti ang labas ng bahay namin. Ito pa rin ang simpleng bahay na tinirhan ko noon. Huminga muna ako nang malalim bago pumasok. “Inay! Itay! Nandito na po ako,” sigaw ko habang papasok sa aming bahay. Masiglang-masigla ako. Nasasabik na rin kasi akong makita at mayakap ang mga magulang ko matapos ang ilang taon.

Nagpakita si inay at niyakap ako nang mahigpit. “Anak ko!” maluha-luhang sambit niya habang yakap ako.

Hinagod ko ang likod niya, sunod ay bumitiw ako sa pagkakayakap. “Nasaan po si itay?” tanong ko.

“Nasa paligid lang iyon,” sagot ni inay. Hinatid niya ako papunta sa silid ko. “Gutom ka na siguro, anak. Magluluto muna ako,” paalam niya. Nagtungo si inay sa kusina matapos akong ihatid sa aking silid, pero sumunod rin ako sa kanya para tumulong.
“Sardinas?!” nagtatakang tanong ko nang makita ang iluluto niyang ulam.

Napatingin sa akin si inay. “Ayaw mo, anak? Paborito mo ito, di ba?” Tumango ako. Sabagay, matagal ko nang di natitikman ang sardinas, madalas kasi sa restaurant na ako kumakain. Hinahanap-hanap na rin iyon ng panlasa ko.

Ngumiti ako. “Inay, kukuha po muna ako ng talbos ng kamote sa likod-bahay,” paalam ko, dating gawi kapag sardinas ang iniluluto ni inay.

“Wala ka talagang ipinagbago, anak,” sabi ni inay sabay iling. Naisip siguro niyang gaya pa rin talaga ako ng dati.

Nakatutuwang balikan ang nakaraan. Nakangiti akong pumipili ng pinakasariwang talbos ng kamote sa likod-bahay. Naging maingat ako, sinigurado kong walang kagat ng insekto ang dahon. Na-miss ko ang ganitong buhay. Napakasimple! Iba talaga ang buhay sa probinsya kumpara sa ginagalawan ko sa Maynila. Dito kasi halos lahat ng pangagailangan nasa paligid lang ng bahay, samantalang sa Maynila lahat ng kilos may bayad. Kanina nga noong pumasok ako sa tarangkahan, sangkatutak ang umalalay sa akin para magbuhat ng gamit pero walang kahit na isa ang tumanggap ng bayad. Nasanay kasi akong bawat kilos may katumbas na halaga.

“Mando! Itigil mo yan! Mando!” pagmamakaawa niya kay itay. Tumakbo ako kaagad papasok ng bahay dala-dala ang talbos ng kamote.

“Inay, anong nangyayari?” natatarantang tanong ko. Nakita ko si itay na may hawak na paint brush at isang lata ng pintura. Pinipigilan siya ni inay dahil gusto niyang pintahan ang kurtina at nang maawat, tinulungan ko si inay na ipasok si itay sa kanilang silid, subalit itinuro ni inay na roon dalhin si itay sa silid na pinagpipintahan niya rati.

Nang pumasok ako sa silid, nakita kong hindi na maayos ang lugar. May mantsa ng pintura ang mga dingding, kisame at sahig. Nagkalat din ang mga lata ng pintura at mga canvass. Inakala kong lasing lang si itay pero hindi pala.

“Darating si FPJ!!! Magpapagawa siya ng billboard. Si Vilma! Si Nora! Pupunta kami ng Maynila ni Martin kasi nakausap ko si Robin kanina. Gusto niya raw makilala ang anak ko. Martin!!! Martin!! Tapos, tapos, darating si FPJ, magpapagawa siya ng billboard. Si Vilma, si Nora.... Darating si.. si... si...” paulit-ulit ang sinasabi ni ama.

Napatingin sa akin si inay. “Anak, patawarin mo ako kasi hindi ko ipinagtapat sa iyo. Paminsan-minsan lang naman siya ganyan.”

“Kailan pa, inay? Kailan pa siya ganito?” tanong ko. Hindi ako makapaniwala sa nakikita ko.
“Isang buwan pagkauwi niya dito. Hindi ko masabi sa iyo kasi ayaw kong masira ang pangarap mo,” pagtatapat ni inay.

Para akong pinagsakluban ng langit at lupa. Bakit kailangang maglihim? Pamilya kami. Pero hindi ko masisisi si inay. Wala siyang ibang inisip kundi ang ikabubuti ko at ayaw nilang mag-alala ako palagi.

“BEEEEP! BEEEP!!!” ang tunog na narinig sa labas.

Naalarma si itay. “Nasaan si Martin? Martin ang sundo natin nasa labas na! Susunduin na tayo ni Robin!” sigaw ni itay matapos makarinig ng busina ng jeep.

“Itay ako si Martin!” sabi ko. Awang-awa ako sa kalagayan niya. Pinahinahon ko siya pero hindi niya pinapansin ang mga sinasabi ko.
“Martin! Anak nasaan ka??!! Ihanda mo na ang ibinigay ko sa iyong drawing ni Robin pipirmahan daw niya,” pagpapatuloy ni itay. Napaupo na lang ako sa sahig. Pumatak ang luha ko kahit gusto kong pigilan. Inakala kong magkakaroon na si itay ng oras para magpinta ulit pag umuwi siya rito sa probinsya. Akala ko magkakaroon na siya ng oras para pasayahin ang kanyang sarili.

“BEEEP!! BEEP!” tunog na naman sa labas.
“Si FPJ! Teka, hindi ko pa nagagawa ang billboard niya!” Tumakbo si itay palabas ng silid.
“Itay!” Agad akong tumayo at hinabol siya.
“Mando!” pagtawag naman ni inay. Nagawang harangin ni inay si itay at niyakap niya ito.

Hinawi ni itay si inay, “Alis!” Nagawang kumawala ni itay sa pagkakayakap ni inay. Itinulak niya ito palayo sa kanya.

BLAG!

Nagawa ngang maitulak ni itay si inay at dahil dito ay nawalan si inay ng balanse. Tumama ang ulo niya sa konkretong dingding. Bumagsak siya sahig at nawalan ng malay. Agad kong nilapitan si inay. Nagmantsa sa aking mga kamay ang kanyang dugo nang iangat ko ang kanyang ulo. Nagimbal ako. Hindi ko alam ang gagawin. Hindi ko alam kung sino ba talaga ang una kong sasaklolohan, kung si itay bang tumakbo palabas o si inay na ngayon ay walang malay. Binuhat ko si inay habang sumisigaw ng tulong. May mga dumating upang tumulong. Agad namin siyang isinugod sa ospital pero huli na ang lahat. Hindi na umabot nang buhay si inay sa ospital. Gusto kong sisihin ang lahat ng nasa paligid ko sa paglilihim sa akin ng kalagayan ng pamilya ko. Humihingi ako ng paliwanag sa kapamilya ni inay pero walang gustong sumagot.

Matapos mailibing si inay, iniluwas ko si itay sa Maynila para ipagamot. Hindi naging madali ang buhay ni itay. Umiiyak siya kapag wala siyang hawak na paint brush at madalas niyang iguhit si Robin para daw sa anak niyang si Martin. Bagamat hindi niya ako nakikilala, hindi ko siya iniiwan. Kahit nagkapamilya na ako, sapat ang oras na inuukol ko kay itay. Umaasa akong gagaling siya.

“Hijo, kilala mo ba si Trining? Pakibigay naman ng perang ito. Pakisabi okay naman ako dito sa Maynila.” Iniabot ni itay sa akin ang ilang piraso ng pilas na papel na inakala niyang pera. “Pagpasensyahan na muna nila kung kaunti lang,” dagdag pa niya.

“Makakarating po,” tugon ko.
“Alam mo mahal na mahal ko ang pamilya ko kaya nakipagsapalaran ako dito sa Maynila. Isunumpa ko kasi sa sarili ko na magiging inhenyero ang anak ko.”

Siguro kung hindi naging malihim ang pamilya namin, maayos pa kami. Siguro kung hindi kami nagkunwaring malakas, buo pa kami.

Nagpatuloy sa pagsasalita si itay. “Alam mo, hijo. Nami-miss ko na yung luto ni Trining. Lalo na yung paborito ni Martin—”

“—sardinas,” putol ko sa sasabihin ni itay.
“Oo, yun nga!” nagagalak na sabi niya, at ang dami niya pang ikinuwento.

Nami-miss ko na ang sardinas na may lahok na talbos. Nami-miss ko si inay.

Ang pangarap kong Tanan

2011-03-24T19:08:00.001-07:00

Hindi pa ako nakakapagtoothbrush nang mapansin kong may mga naglilipat na naman sa kabilang kalsada. Buwan-buwan na lang nangyayari iyon. Siguro haunted ang house kaya walang tumatagal. O kaya naman may taglay na swerte. Lahat ng tumitira ay nanalo sa lotto at umaalis agad para di mautangan.

Pinagmasdan ko ang mga naglilipat habang ninanamnam ang panis ko pang laway. Nagbabakasakaling may dalagang iluluwa ang pintuan. Tapos lalabas ako ng bahay na bagong ligo at magiging suplado ng konti. Magigitara ako sa may upuang bato malapit sa aming gate then lalapit siya sa akin at magtatanong ng direction papunta kung saan. Sa una, hindi agad ako magsasalita. Kunyari di ako interested sa kanya. Pagkalipas ng ilang segundo saka ko ituturo ang direction. Kapag paalis na siya itetext ko ang sarili ko, kunyari may nagtext sa akin at pinapupunta ako sa parehong lugar. Magkakasabay kami sa paglalakad. Sa una tahimik syempre. Pahawak-hawak lang ako sa aking buhok na di naman nagugulo tapos tatanungin siya kung bagong lipat kahit obvious naman. May masabi lang.

Sense of humor lang ang puhanan sa mga ganitong pagkakataon para mapalapit ang loob. Sabagay, di naman ako gwapo kaya humor na lang talaga. Tatawa siya ng tatawa kahit lumalaki na ang butas ng ilong at tumatalsik pa ang laway ibig sabihin nun close na kami. Magpapalitan kami ng number at magkakatext palagi at ngingiti mag-isa habang nagbabasa ng text.

Darating bigla ang problema. Basta may problema dapat para may thrill ang love story namin. Kailangan na nila lumipat sa di maipaliwanag na dahilan. Siguro dahil natuklasang ang tatay niya pala ay si Batman kaya kailangan nila lumayo. Sa tindi ng aming pagmamahalan, naisipan naming magtanan sa araw para di puyat. Sa bintana siya dadaan kahit bukas naman ang pinto sa kusina. Tatakbo kami palayo hanggang makatakas. Kahit di namin alam ang pinasok ang mahalaga ay magkasama kami. Hindi ko man mabigyan ng marangyan buhay ipapangako kong makakaraos sa araw-araw at mananatili ang pagmamahalan sa kabila ng mga pagsubok hanggang sa mapatunayan kong karapat-dapat ako sa kanilang anak.

Corny. Wala. Puro mabibilog na chikiting. Basag ang trip.
-end-

Utang

2011-03-22T07:23:00.000-07:00

"Kahit 300 lang pinsan," kakamot-kamot sa ulong wika ko.

"Saan mo na naman gagamitin ang pera? May utang ka pa sa akin noong nakaraan," tugon naman niya.

"Maghahanap ng trabaho. Babayaran ko din naman agad kapag nagkapera."

"Tumutulong ka na lang sa nanay mong magtinda ng ihaw-ihaw siguro hindi ka aabot sa pangungutang. At kung naipon mo ang mga ipinahiram ko sa'yo malamang may sarili ka ng puhunan."

"Minalas lang talaga pinsan," pagtatanggol ko sa sarili ko, "kung hindi siguro para sa akin ang mga inaaplyan ko baka may mas malaking naghihintay sa akin."

"Sabihin mo, mas nauuna ang bisyo bago ang hanap ng trabaho," pangusong turo niya sa hawak kong yosi. Iniabot ni pinsan ang hiniram kong tatlong daan. Madali naman hiraman ng pera ang pinsan ko palibhasa nakaluluwag sa buhay at natural na sa kanya ang pagiging matulungin sa kamag-anak. Kailangan lang munang makinig sa sermon bago bitawan ang pera. "Bayaran mo ako agad para di naman madala. Mag-iingat ha!"

"Salamat pinsan. Iiwan ko na din muna sa'yo ang relo ko may kaunti lang gasgas pero mataas pa ang presyo n'yan."

"Naku Daruis, ito na nga lang ang huling remembrance ng pag-aabroad mo!"

"Okay lang pinsan! Kesa naman mabenta ko pa, eh sayo pwede kong bawiin anytime kapag nagkapera ako."

Ipinangako ko sa sarili ko na hindi ako babalik sa kinagisnan kong buhay. Pero parang kusa akong hinihila ng pagkakataon para bumalik sa multo ng nakaraan. Kung tutuusin may choice naman akong tumanggi o umiwas pero matindi na talaga ang aking pangangailangan.

Pumunta ako ng department store ang binili ang laruan baril gamit ang ipinahiram sa akin ni pinsan. Hindi halatang laruan ang baril kung tititigan. May sukli pang tatlong piso, saktong pambili ng yosi at isang kendi. Wala ng atrasan. Isang subok lang at hindi na talaga ako babalik. Timing lang ang kailangan para di mapahamak.

"Ano handa na ba?" tanong ni Nick.

"Oo. Ready na!" mabilis na sagot ko.

"Bakit laruan yata dala mo?"

"Kung babae ang bibiktimahin di na natin kailangan ng totoo."

"May punto ka. Sana lang puro nga babae."

"P're after nito hiwa-hiwalay na ha! Huli na 'to."

"Walang problema. Kung gusto mo pagkatapos ng hatian hindi na agad tayo magkakilala."

Libertad ang aming target. Maraming tao. Lahat nagmamadali. Konting hiwa lang ni Nick sa bag may jackpot agad. Ganun kasimple. Halos hindi na ako nagtrabaho, paniniksik lang ang ginagawa ko. Namimili din naman ako ng bibiktimahin, dapat mukhang masyadong mapagmataas at ubod ng palekera sa mga tindahan. Sila kasi ang madaming dala madalas.

Ala sais na siguro noong nakatapos na kami. Akala ko uwian na pero humirit pa si Nick noong sumakay kami ng jeep. Sigaw agad ng hold-up si loko noong nasa madilim na lugar ang jeep. Hindi man lang ako pinaupo. Isa-isa isang kong inagaw ang dalang bag ng mga sakay sa parteng hulihan habang nakatutok ang laruang baril. Si Nick naman ang bahala sa mga nakapwesto sa parteng unahan. Tumalon ako sa jeep pagkatapos makulimbat ang pakay. Matagal bago nakasunod sa akin si Nick. Humahangos.

"Akala ko kung napano ka na!" wika ko.

"Ugok! Iniwan mo ako e."

"Oh bakit may dugo ka?"

"Iyong... Iyong isang lalaki kasi.."

"Hinga muna.."

"Iyong isang lalaki kasi nanlaban pa. Napuno ako. Inundayan ko nga ng isa."

"Usapan walang masasaktan ah? May nakuha ka naman?"

"Nagkabiglaan e. Ayaw kasi ibigay ang suot na relo kasi sa pinsan daw niya." Tuloy ang kwento ni Nick habang ipinakikita sa akin ang relo. "May kaunting gasgas lang pero palagay ko mataas pa yan sa bentahan. O kung gusto mo sa'yo na lang!"

Unti-unti akong natitigilan habang iniaabot niya sa akin ang relo. Hindi ako nagkamali. Iyon ang relo kong ibinigay ko kay pinsan. Gusto kong tumakbo pabalik sa jeep pero natatakot akong mamukhaan.

-end-

Tweet ka lang may kita pa! sign up now and get P15 for every sign up. click here to start .

Love Bus - Chapter Twenty

2011-03-20T09:10:00.000-07:00

Love Bus

by arianne & panjo

Chapters 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |14 |15 | 16|17|18
|19

"Anong ginagawa mo dito?" gulat na wika ni Andrew. Medyo namumula pa ang kanyang pisngi sa pagkabigla. Hindi niya inaasahan ang biglang pagsulpot ni Miel.

"Ako siguro ang dapat nagtatanong niyan. Akala ko umalis ka na?"

"May sinadya lang ako dito... Binalikan ko ang relo ko. Sayang kasi."

"Talaga lang? Wala ka ng ibang pakay dito?"

"Wala. Tsaka bakit ka ba nakikialam? Ikaw bakit mo ko sinusundan?"

"May hinihintay lang ako kaya ako nandito at saka ako ang nagturo sayo ng lugar na ito kaya di kita sinusundan. Akala ko pa naman bukal sa loob mo ang pagsigaw-sigaw dyan. Muntik pa naman akong matouch.. Kesyo pumapasok daw sa isip, binabagabag palagi, 'yon pala drama lang..."

"Sa tingin mo ikaw 'yon?" Kakaiba ka talaga.. Ikaw nga itong binabagabag hanggang ngayon di ba? Makasalanan ka kasi." pagtatanggol ni Andrew sa sarili.

"Fine! At least honest. Kung di lang malaki ang boses mo malamang inisip ko ng bakla ka. O baka naman talagang bakla ka nga? Kaya pala malansa." Panunuya ni Miel. "Sabagay ang mga bading madalas nakatago sa matigas na boses."

Bahagyang napahiya si Andrew pero ayaw niyang ibaba ang sarili sa puntong malalamangan na naman siya ng babaeng kinaiinisan niya. Pero sa pagtalikod niya hindi niya namalayan ang pagsulpot ng maliit na ngiti sa labi. "Mauna na ako. Baka masira pa ang araw ko." I

"I'll make sure sa pagkikita ulit natin, hihingi ka na ng tawad. I hope brave ka na sa time na iyon..."

Bahagyang humakbang si Andrew at nang malapit na sa tenga ni Miel saka muling nagsalita. "Isigaw mo na lang baka mangyari..."

"No need..." sarkastikong wika ni Miel.

Bumalik si Andrew sa tindahan malapit sa Vigan Plaza kung saan niya dapat hintayin ang kausap. Linggid sa kanyang kaalaman ay kanina pa siya tinatawanan ni Miel.

"Mga babae talaga! Bagal kumilos!" buntong hiningang sambit ni Andrew.

Inihanda ni Miel ang sarili bago lumapit. Itinaas niya ang kanyang buhok na kaninang nakalugay. Kinuha niya sa bag ang shades para di agad siya makilala ni Andrew. Matapos ayusin ang sarili ay taas noo niyang nilapitan si Andrew.

"Andrew, right?"

"Yes Ma'am.. Nice to meet you." Dali daling tumayo si Andrew ang hinila ang upuan sa kanyang harapan para paupuin si Miel. Sa pagkabigla ay hindi na niya masyadong natitigan ang itsura ng kausap.

"Sorry for the long wait.. I am Alexandrea Murielle.." Inabot ni Miel ang kanyang calling card bago pa mabalik sa pagkakaupo si Andrew. "You can call me Miel."

"I understand.. Busy ka lang siguro.. Thanks sa time na naallot para sa akin.. At sa.. what the... " Inalis ni Miel ang suot na shades saka ibinagsak muli ang buhok..

"Init pala dito.. Hindi ba Andrew? Gusto mo sa bell tower tayo?" Mapang-asar na ngiti ni Miel. "Ano payag ka?"

Nanliit si Andrew sa kahihiyan. Hindi niya alam ang dapat ikilos. Naisahan na naman siya ni Miel sa pangalawang pagkakataon. Hindi niya alam kung maaasar o matatawa siya. "Napakahiwaga mong tao. Hindi ko alam kung magagalit o magpapasalamat ako."

"Well, bago ka pa magreact, i-set aside muna natin ang lahat. Narito ako para tuparin ang pangako ko kay Stephen hindi ko naman akalain na ikaw ang kapatid niya. Professional kitang haharapin ngayon."

Itinaas ni Andrew ang dalawang kamay tanda ng pagsuko. "Sige. Pasensya na.." Bahagyang napatawa si Miel. Hindi siya nagkamali marunong humingi ng paumanhin si Andrew.

Matapos ang mahaba-habang paguusap nila tungkol sa negosyo ni Andrew, binalikan naman nila ang usapan tungkol sa personal nilang buhay.

"You really surprised me." Wala pa rin sa hulog na sabi ni Andrew kay Miel.

"Well, kahit naman ako nagulat. Akala ko after 3 days, hindi na kita ulit makikita. And yet, talagang gumawa si God ng way para na din siguro mabawi ko ang pagkakamali ko. I'm really sorry Andrew. I wasted 3 days of your life. Pero I want you to know na sakin hindi waste of time yun." Mangilid-ngilid ang luhang pahayag ni Miel.

"Tapos na 'yon. Hindi bale na. Napatawad nanaman talaga kita eh. Actually nagpapasalamat nga ako sayo eh. Kung hindi dahil sayo hindi makikitaan ng potential ni Kuya ang proposal ko." Nakangiting wika naman ni Andrew.

Sa wakas, nabunot na ang tinik na nakabaon sa dibdib ni Miel. Gumaan ng muli ang kanyang pakiramdam. Napalitan ng kislap ang kaninang nangingilid niyang luha. Muling sumilip ang ngiti sa kaniyang labi.

Biglang may kuryenteng dumaloy sa katawan ni Andrew. Ang ngiting iyon ni Miel ang nagmistulang spark-plug na naging switch ng natutulog niyang puso.

"Mali!" Sigaw ni Andrew.

"Hoy weirdo! Nakakahiya ka. Pinagtitinginan ka tuloy!" Tatawa-tawang sabi ni Miel kasabay ng isang malaking tampal sa kamay ni Andrew.

Sa pagkakataog ito, siya naman ang nakaramdam ng kuryenteng dumaloy sa kanyang katawan. Parang ayaw na niyang bitawan ang kamay ni Andrew. Matagal niyang hinintay ang pagkakataong magkita silang muli.

"Ehem! Nageenjoy ka ah." Taas-baba ang kilay na panunukso ni Andrew.

Bahagyang namula ang pisngi ni Miel sabay bawi ng kanyang kamay.

"Oh bakit mo inalis? Okay lang naman sakin kung nag-eenjoy kang hawakan ang kamay ko eh." Iniabot niya ang kamay ni Miel at hinawakan ng may diin.

"Andrew, after ng lakad mo dito sa Ilocos saan ka naman?"

"Uuwi na." Mabilis na sagot ni Andrew. Napansin niya ang biglang pagsimangot ni Miel. "Pero bago 'yon gusto ko munang magbakasyon dito."

"Pinaglalaruan mo naman yata ako e! Parang gumaganti ka lang!"

"Hindi! Hindi ko na itatanggi na gusto kita kaya gusto ko pang magstay dito," Andrew confessed.

"Gusto?"

itutuloy... next month ulit :P

Spongebob

2011-03-06T21:55:00.000-08:00

'Mommyyy!' sigaw ng batang si Liz. Nanaginip na naman siya ng nakakatakot. Humaguhol ang bata ng makitang parating na ang mommy niya.

'Why baby?' niyakap ni Mrs. Jaime Tena ang kanyang anak. Hinagod ang likod nito at pinahid ang luha. 'Bad dream?'

'Yes mom.' Humihikbi pa din si Liz. 'Bakit po ba may bad dream pa?'

'Remember Monster Inc?' Sinusuklayan niya ang anak habang kinakausap. 'May mga monster na nanakot talaga kasi doon sila kumukuha ng lakas pero kung strong ang bata hindi matatakot. Kaya dapat strong ka para matalo mo ang bad dream.' paliwag ng ina.

'Bakit po minsan wala akong dream?' usisa ng bata.

Napangiti ang ina sa pagiging mausisa ng anak. Kaya dapat lagi siyang may handang sagot sa bawat tanong. 'Kapag kasi maaga ka matulog, strong ka. Bago pa pumasok ang monster, natalo mo na siya kaya wala kang bad dream. Kaya sleep early palagi anak.'

'Can I watch Monster Inc again?'

'Its not TV time yet, baby.' Hinawakan niya ang pisngi ng bata. Hinalikan.

'Mom?'

'Yes?'

'I want to play. Where's sponge bob?' malambing na wika ng bata.

'Here.' Pinulot niya si spongebob na nahulog pala sa kabilang parte ng kama. 'Hug spongebob para hindi mahulog sa kama.'

'Ayaw niya ba makipagplay sa akin Mommy? Lagi kasi siyang nawawala e.' sumimangot ang bata.

'No hija. Of course, he wants to play. Nakatago na siya kasi gusto niya makipaglaro ng hide and seek. Last time di ba naghide siya under your pillow?'

'Favorite niya ang hide and seek, Mommy? Gusto ko sana siyang maging baby ko siya this time tapos gagayahin kita kung paano mo ako inaalagaan. Napakaswerte ko mommy kasi ikaw ang mommy ko.' She grinned.

Tumaba ang puso ni Mrs. Tena sa narinig. She loves her daughter much and she's willing to do anything for her. 'Maswerte din ako kasi ikaw ang baby ko. Wala ka pa ngang ginagawa napapangiti mo na ako. I love you anak.'

'I love you too Mom. Mommy laro muna kami ni spongebob.'

'Sige. Enjoy Liz.' Masayang pinagmamasdan ni Jaime ang anak. Naging full-time mother na ang dating teacher na si Mrs. Tena simula nang mapagpasyahang mag-abroad ng kanyang asawa. Taas noo niyang sinasabi na siya ang 'Best Mom in the World' dahil napalaki niyang maayos si Liz.

Nilibang ni Jaime ang sarili. Ikinakapit niya sa personalized album ang mga bagong picture ni Liz. Bawat picture nilagyan niya ng caption. She can't stop smiling and at the same time she is frowning. Mabilis nga naman ang panahon, hindi habang buhay bata si Liz. Bibo ang kanyang anak. Matalinong bata. Puno ng sigla.

Isang oras din ang lumipas bago niya natapos ang album. Balak niyang ipakita ang lahat ng ito kapag nakauwi na ang kanyang asawa. Ilang buwan na din lang naman at matatapos na ang kontrata nito. Mabubuo na ulit ang kanilang pamilya.

'Mom?' mahinang tawag ni Liz.

'Yes, baby? I'm here.' sagot agad ni Mrs. Tena.

'I'm sleepy. Can I take a rest again?'

'Sure honey.'

'Mom?'

'Yes?'

'Pagkagising ko pwede na akong manood ng tv?'

'Sige anak. Sleep ka na. Alam ko pagod ka na.'

'M-mom?' pagal na boses ng bata.

'Baby?'

'Can you sing the song we used to sing?' Pumikit ang bata nang makitang tumango ang ina.

'Sure honey.' Pumatak ang luha ni Mrs. Tena. 'Ikaw ang aking Tanging Yaman. . N-aa di lubasang masumpungan..' Mahigpit ang hawak niya sa kamay ng kanyang anak. Nagtatakbuhan ang mga nakaputing tao papunta sa kwarto ni Liz. 'Ang nilikha mong kariktan... Sulyap ng 'yong kagandahan'. Muling nahulog si spongebob sa kabilang parte ng kama. 'Ika'y hanap sa t'wina, Nitong pusong..' Seryoso ang mukha ng mga dumating. Inilagay ng breathing apparatus sa bibig at ilong ni Liz. Bangungot kay Jaime ang sumunod na pangyayari. Humagulhol ang nagmamahal na ina. Ang greatest mom sa mundo ay iniwan na ng mahal na anak. Bumagsak sa sahig ang nagpapanggap na malakas na ina. Lumabas sa aparatus ang tuwid na linya. Nakaririndi sa pandinig ang matinis na tunog ng aparato. 'Ikaw lamang ang saya.. Sa ganda ng umaga, Nangungulila..... sa'yo sinta.' Bumitaw na si Liz. Hindi na niya kaya.

Walang boses na kumawala sa ina. Subalit ang puso niya nagsusumigaw, puno ng hapis at pagdurusa. Kinuha niya ang album. Tinitigan ang nakangiting anak. Nabasa ng luha ang pahina. 'Ika'y hanap sa t'wina, Sa kapwa ko, Kita laging nadarama... Sa iyong mga likha, Hangad pa ring masdan Ang 'yong mukha'. Niyakap niya ang kanyang anak. Walang buhay.

Doctor : Died 11:47 am. Cardiac arrest.

Siwang

2011-02-24T16:19:00.001-08:00

Nagmamadaling umuwi ng bahay si Junel sa pag-aalalang mapagalitan na naman ng kanya nanay. Bitbit ang ipinabiling mantika ay binaybay niya ang mahabang pader na naghihiwalay sa dalawang compound patungo sa kanilang bahay. Siguradong maliligo na naman siya sa kurot dahil inuna na naman niya ang paglalaro.

Inilapag niya ang mantika sa mesa malapit sa lababo para mapansin agad ng kanyang nanay. Tumalilis siya palabas ng bahay habang di pa namamalayan ang kanyang pagdating at makaligtas sa ibang pang utos. Binalikan niya ang mga naghihintay na kalaro. Sinimulan ang taguan pagdating niya. Kanya-kanya agad pwesto. Umikot si Junel sa likod ng isang bahay. Sinigurado muna niyang walang ibang bata bago pumuwesto sa di kapansin-pansin na lugar.

Aksidente niyang nakita ang isang siwang. Medyo bumuka na ang plywood sa pinagpapakuaang haligi. Napuna niyang may pagkilos sa loob kaya naengganyo siyang tingnan ang butas. Tumambad sa kanyang paningin ang hubad na katawan ng isang babae. Halatang katatapos lamang maligo dahil sa basa pa nitong katawan at buhok. Sunod-sunod ang lunok niya ng laway. Unang beses niyang makakita ng hubad na babae. Mas nagulat siya ng humarap ang babae. Si Miss Diana. Ang kanilang School Principal. Alam niyang hindi taga doon ang principal kaya malaki ang pagtataka niya kung anong ginagawa noon sa lugar nila. Sinundan niya ng tingin ang bawat kilos ni Diana, hindi niya namamalayan ang pagtigas ng kapirasong laman sa kanyang shorts.

Pumasok ang isang lalaking alam niyang hindi asawa ng principal. Ikinulong ng lalaki sa mga bisig si Diana at pinaliguan ng mapupusok na halik. Unti-unti, namulat ang murang kaisipan sa di dapat niya makita. Uminit ang pakiramdam ni Junel. Alam niyang mali ang ginagawa pero binalot na siya ng curiousity. Bukod sa kamunduhang nakikita, nais niyang malaman ang taling nag-uugnay sa dalawa.

Nagkalas ang katawang kanina ay magkadikit. Kapwa naghahabol ng hininga. Nagbihis ang lalaki at hinalikan sa pisngi si Diana. Umurong na din ng bahagya si Junel na tila naghahanap ng timing makaalis ng hindi nakikita o madidinig ang pagkilos.

"Kailan ko ba matitikman ang pinangako mong share?" wika ng lalaki.

"Huwag kang mainip. Kumukuha lang ako ng tyempo sa matanda," sagot ni Diana. "Hindi naman kasi basta mauutakan si Miguel."

"Likas kasing tuso ang asawa mo kaya di maiisahan. Five percent na ang gusto kong share."

"Aba?! Bakit parang lumaki naman yata?"

"Tumatagal e. Tumataas ang pangagailangan ko. Pasalamat ka nagtyatyaga pa ako sa'yo."

"Hindi ko nagugustuhan ang tabas ng dila mo. Baka lalo kang mawalan!"

"Sige subukan mo!" matigas na hamon ng lalaki. "Lalabas ang baho mo sa school."

Dinampot ni Diana ang kabayong inukit sa kahoy at ubod ng lakas na ipinalo sa ulo ng nakatalikod noon na kausap. Tumba agad ito. Ilang beses pa niyang pinalo ang ulo at tiniyak na walang buhay. Agad nilinis ni Diana ang sarili at pinunasan ang ang bakas ng krimen. Namilog ang mata ni Junel sa nakita. Magkahalong kaba at takot. Hindi niya akalain sa loob ng maikling oras ay marami siyang makikitang siwang.

"Pong Junel!" sigaw ng batang taya. Nilukob siya ng takot. Kabado siyang bumalik sa laruan. Nagtakbuhan ulit ang mga bata matapos may mapili na ulit taya.

"U-uuwi na ako," garalgal na wika ni Junel, "hinahanap na ako."

"Madaya ka!" sigaw ng isang bata.

Mabilis na tumakbo si Junel pabalik ng bahay. Hindi niya alam ang gagawin. Pabalik-balik sa isip niya ang mga pangyayari.

"PAK!" isang malakas na palo ang tumama sa ulo Junel. Bulagta agad ang bata.

-end-

Unang Pagbukas

2011-02-11T21:49:00.000-08:00

Padyak - Maikling Kwento

2011-02-09T21:46:00.000-08:00

"Mang Ferdie, nandito na po ako!" Sigaw ni Benson sa papasok na sana sa bahay na amo. Patakbo siyang lumapit sa matanda, inalis ang nangingitim na sumbrero at yumuko ng bahagya para magbigay galang.

Bumaling si Mang Ferdie kay Benson. Makailang ulit niyang inayos ang salamin para maaninag ang tumawag sa kanya. "Oh, Benson kamusta ang byahe?" tukoy ni Mang Ferdie sa minamanehong padyak ng tauhan.

"Medyo mahina bossing buti na lang may nagpahatid sa kalye dose kaya nakabawi," wika ni Benson habang iniaabot ang boundary.

"Ah ganun ba? Kamusta nga pala ang pagbubuntis ni Gelai?" usisa ng matanda. "Magkakapanganay ka na!"

"Maayos naman po. Buti na lang di siya maselan. Kabuwanan na nga po."

Umumis ang matanda sa balita ni Benson. Panandaliang napawi ang kunot sa pisngi nito. "Oh heto, huwag ka na lang muna magbigay ng boundary hanggat di pa nanganganak ang asawa mo." Iniabot ni Mang Fred ang isinulit na pera ni Benson. "Mahirap ang pasada ngayon dahil walang pasok ang mga estudyante."

"Nakakahiya naman po." Ang matanda mismo ang nagsilid ng pera sa bulsa ng punit na pantalon ni Benson dahil sa pagtanggi niya.

"Naku utoy! Natutuwa lang ako sa sipag mo, para di ka mahiya pakidala na lang ng pampaalsa ng tinapay at mantikilya sa bakery ni Jovan." Mabagal na lumakad ang matanda sa kinaroroonan ng mga produkto. "Nanakit lang ang bewang ko at hirap lumakad. Sumumpong na naman ang rayuma ko e."

Inilalayan ni Benson ang matanda papasok ng bahay. "Sige po! Kung gusto n'yo po ako na lang ang magdadala palagi nito tutal nadadaanan ko naman ang bakery pauwi. Pagaling po kayo."

Banat sa trabaho ang bente tres anyos na si Benson. Malayo sa edad ang kanyang itsura palibhasa ay sunog sa araw ang kanyang balat, nagsusumigaw ang mga ugat sa binti't braso at mamula-mula ang kanyang buhok. Payak ang kanyang pamumuhay at pinagkakasya ang anumang bagay na natatanggap.

Naglakad papunta ng bakery si Benson bitbit ang pampaalsa at mantikilya. Malapit lang naman ang panaderya kaya hindi niya masyadong naramdaman ang bigat ng dala. Sa kalkula niya ay higit sa limang kilo ang bitbit.

Bumungad sa kanya ang isang matabang lalaki pagkadating sa bakery. May kagat-kagat pa itong ensaymada habang nagsusupot ng tinapay. Tila hangin ang pagdating ni Benson dahil hindi niya ito pinansin.

"Ang tatay mo?" tanong ni Benson. Ngumuso lang sa kanan ang lalaki para ituro ang kanyang ama. "Mang Jovan, may dala po akong pampaalsa at mantikilya galing kay Mang Ferdie." Iniaangat ni Benson ang dala para makita ng kausap.

Bumalikwas mula sa kanyang pagkakaupo si Jovan at hinarap si Benson. "Buti dumating na, kanina ko pa hinihitay iyan e!" Sinilip ni Jovan ang laman ng plastic saka inilapag sa mesa.

"Inatake po ng rayuma si Mang Ferdie kaya ako na ang inutusan," tanggol naman agad ni Benson sa amo. "Sige po."

Pahakbang na sana si Benson nang bigla siyang tawagin ni Jovan. "Sandali. Baka gusto mo ng extra kita!" pahabol ni Jovan. "Iniaahente ko din kasi itong pampaalsa at mantikilya. Mura kasi ang bigay ni Mang Ferdie kumpara sa palengke, umalis ang isa kong tao kaya wala akong tagadeliver baka pwede ka?"

Agad bumaling si Benson kay Jovan. Malaking tulong ang alok nito kaya wala dahilan para tumanggi siya. "Pwede po. Isisingit ko na lang sa pamamasada ko."

"Tuwing hapon lang, kahit kapag tapos ka nang mamasada. Sa gabi naman kasi niluluto ang tinapay. Ayos na ba ang isang daan piso? Tatlong bakery lang naman."

"Ayos na ayos po." Swerte ang hapon na iyon kay Benson. Bukod sa nakalibre ng boundary buong buwan ay nagkaroon pa siya ng siguradong kita tuwing hapon. Malaking tulong sa nalalapit na panganganak ng asawa.

"Teka kukunin ko lang ang repack na. Gamitin mo ang sidecar diyan sa gilid para mabilis."

Pagkakatapos mamasada, inugali na ni Benson maghatid ng pampaalsa at mantikilya kay Jovan. Mula sa tatlong panderya at umabot sa pito ang kanyang pinagdadalhan ng repack na produkto ni Jovan. Dahil dito ay nadagdagan din ang kanyang kita.

"Mukhang malakas ang bakery ni Jovan. Madalas ang order ng pampaalsa at mantikilya," puna ni Mang Ferdie isang hapon pagkatapos isoli ni Benson ang pedicab.

"Iniaahente din po din kasi niya sa ibang mga panaderya at tindahan. Hindi ko nga pala nasabi sa inyo. Noong una ninyo akong inutusang maghatid ng mantikilya at pampaalsa ay kinuha niya akong delivery boy tuwing hapon. Sakto kasing umalis ang isa niyang tauhan," lahad ni Benson sa matanda.

"Aba! Malaking tulong sa iyo, utoy. Pagbutihin mo wag lang pakapagod!"

"Opo. Mukhang paalis kayo Mang Ferdie? San ang lakad?" pag-iiba ni Benson sa usapan.

"Sobra na kasi ang lamig dito, nahihirapan akong kumilos dahil nga sa rayuma ko. Sabi ng anak ko doon muna daw ako sa kanila."

"Ihahatid ko na po kayo sa terminal." Binuhat niya ang gamit ng matanda at inilagay sa loob ng pedicab.

"Huwag na utoy. Kung may deliver ka kamo kay Jovan," tanggi ng matanda sa alok ni Benson. "Ikaw na muna ang bahala sa padyak kahit sa inyo mo na muna igrahe."

"Malapit lang naman po ang terminal.." Nagpumilit siya hanggang mapapayag ang matanda. Malapit lang naman ang sakayan kaya alam niyang makakahabol siya.

Natagalan bago nakasakay si Mang Ferdie. Dahil likas na makwento ang matanda ay hindi agad maiwan ni Benson ang kausap. Mabilis siyang pumadyak papunta ng panaderya para umabot. Laking gulat niya nang maraming tao ang nakapaligid dito ay may ilang nakaumpok at nagbubulungan.

"Aling Karlang, anong nangyari dito? Bakit may pulis?" Gulat na gulat si Benson sa nadatnan.

"Naku! Iyang palang si Jovan ay pusher. Dakip pati mga boy. Ito namang si Adyong, atungal na sa pagtanggi! Nautusan lang daw siya ngayon-ngayon lang. Noong hinalungkat ng pulis ang bitbit na pampaalsa, may shabu. Tapos ang balde ng mantikilya, may marijuana. Mabuti nga sa kanila!" Nakapamewang pang lahad ng babae.

Sunod-sunod ang lunok ni Benson tila natuyuan ng lalamunan.

-wakas-

Tonton

2011-02-07T04:49:00.001-08:00

"Kuya! Napanaginipan ko si Tonton!" pangungulit ni Renald sa nakatatandang kapatid.

"Tonton? Sino namang Tonton?"

"Aso. Aso kuya. Iniligtas...."

"Huwag mo muna akong abalahin, Renald," putol ni Clark. "May tinatapos ako."

"Pero kuya... Mabibilib ka sa kanya."

"Renald?!!" Pagalit na bigkas ni Clark. "Maglaro ka na lang sa kwarto. O kaya magdrawing ka ulit." Inabot ni Clark ang pad ng papel at lapis sa kapatid. Walang nagawa si Renald kundi ang umalis at kausapin mga naglalakihang laruan sa kwarto.

Napasugod naman bigla mula sa kusina si Katrin dahil sa inasal ni Clark sa kapatid. Hindi niya nagustuhan ang biglang pagtaas ng boses nito.

"Clark, masyadong ka yatang harsh sa kapatid mo. Pwede namang hayaan mo lang siyang magsalita kahit di ka nakikinig. Kesa tinataasan mo ng boses."

"Kasi naman Mama..." padabog na katwiran niya. "May hinahabol kasi akong deadline. Tsaka panaginip lang 'yon."

"Alam mo namang special ang kapatid mo. Madaling masaktan kaya maging mahinahon ka kahit pa walang sense ang sinasabi."

"Sorry po. Medyo may pressure lang kaya madali akong mapikon."

"Kay Renald ka magsorry. Mamaya di na naman kumain ang bata dahil sa tampo. Magpahinga ka na din. Huwag pwersahin ang sarili kung walang maisip."

Dating school story writer si Clark. Noong makatapos ay gusto niyang ituloy ang sinimulan subalit ilang beses ng tinanggihan ng pamlibagan ang kanyang mga gawa. Hindi naman niya kayang gastusan ang sariling katha para maisalibro. Araw at gabi ang ginugol ni Clark makatapos lang ng nobela pero dahil sa madalas na rejection ay malaking frustraton at mental block ang nabuo sa utak niya. Naging maikli ang pasensya at naging bihira na lang siya ngumiti.

Unti-unting nakaramdam ng guilt si Clark. Nararapat ngang humingi siya ng paumanhin. Tulog na ang bata noong pumasok siya ng kwarto. Pinagmasdan muna niya ito saka tumabi. Hinawakan niya sa noo para alisin ang buhok na tumatabon sa mga mata nito.

"Ma! Mataas ang lagnat ni Renald. Ma?!" Naging mabilis ang sumunod nilang pagkilos. Isinugod nila agad si Renald sa ospital.

"Kuya nasaan tayo?" tanong ng bata. "Bakit wala tayo sa bahay?"

"Nasa ospital tayo. May sakit ka kasi."

"Bakit noong nakaraang may sakit ako nasa bahay lang?"

"Mas mabilis ka kasing gagaling dito."

"Talaga? May magic dito kaya mabilis?" Napangiti na lang si Clark at tumango. "Napanaginipan ko ulit si Tonton, kuya."

"Si Tonton..." bulong niya. "Sige Renald, makikinig ako sa kwento mo. May magic din ba si Tonton?"

Pag-uwi niya ng bahay ay umupo agad siya sa study table. Halip na ituloy ang tinatapos na kwento ay sinimulan niya ang isang bagong kwento. Kwento tungkol sa asong si Tonton at gumamit na din siya ng pen name. Renald ang naisip niyang gamitin bilang pagkilala sa idea ng kapatid. Lumipas lang ang isang buwan ay aprubado agad ang kwento at higit pa sa inaasahan ay pumatok hindi lang sa mga bata kundi maging sa mga matatanda ang kwento.

"Tao po?! Tao po," tawag ng isang babae mula sa labas ng bakuran nina Clark.

"Ano kailangan nila? Pasok po kayo," magiliw na pagtanggap ni Katrin sa babae.

"Ako po si Recel. Pinada po ako ng JDL productions, maari po bang makausap si Clark Santo Domingo?"

"Upo po kayo tatawagin ko lang, nag-aalaga kasi ng kapatid."

Matapos ayusin ang sarili ay hinarap agad ni Clark ang bisita. "Ano po kailangan nila? Ako nga po pala si Clark."

"Nagustuhan po kasi ng JDL productions ang sinulat ninyong libro. May offer po ang production na isapelikula ang kwento," nakangiting wika ni Recel.

"Pelikula?" Nanlaki ang mata ni Clark at humingi ng opinyon sa ina. "Ma?"

"Ikaw?" sagot ni Katrin.

Dinampot niya ang libro ay niyakap ng mahigpit. Hindi niya napansin ang bahagyang pagtulo ng luha sa gilid ng mata. Masaya siya.

Kalakasan noon ng bagyo sa Padre Garcia nang tangayin ang asong si Tonton ng malakas na agos sa kung saan. Maswerte siyang nakaligtas dahil sa malaking punong tumumba at humarang sa daan. Mabilis siyang kumilos para iligtas ang sarili.

Handa na siyang umalis nang mapansing may pagkilos sa paligid. Noong una ay akala niya ay panganib pero hindi. May umiiyak. Bata. May nabagsakan palang bahay ang malaking puno. Ilang beses kumahol si Tonton pero bigo siyang may makadinig sa kanya. Tila nag-iisa ang bata sa bahay. Walang senyales na may ibang tao sa paligid. Natangay na siguro ng malakas na agos ang kapamilya ng bata.

Tumakbo palayo si Tonton para humingi ng tulong. Pero hindi niya alam ang daan pabalik. Natatakpan ng malaking baha ang lansangan. Walang ligtas na lugar para lakaran. Wala siyang nagawa kundi balikan ang bata. Sinimulan niyang humanap ng paraan para makapasok ng bahay. Pinagkasya niya ang sarili sa natagpuang siwang. Isang batang lalaking mahigit dalawang taon gulang pa lamang ang nasa loob ng kahong yari sa styro. Maswerte itong nanatili sa kanto ng bahay kaya di nadala ng baha. Tinahulan niya ng bata pero nginingitian lamang siya nito. Gusto niyang tulungan ang bata pero di niya alam kung paano.

Kinabukasan, matapos humapa ang baha ay lumabas siya ng bahay. Hihingi siya ng tulong sa amo para masagip ang bata. Ginulantang siya ng kalunos-lunos na itsura ng lugar. Maging ang tirahan ng kanyang amo ay binura ng baha. Nagpaikot-ikot siya pero di natagpuan ang amo.

Kahit pagod na ay pinilit niyang bumalik sa bata bitbit ang isang pirasong saging na napulot sa daan. Makakatulong iyon para panawid ng gutom. Ilang araw na ang lumipas ay walang dumating na saklolo lalo't liblib at nasa kagubatan ang bahay. Pero hindi siya sumuko. Lumalabas siya para humingi ng tulong at lagi din siyang may dalang pagkain sa bawat pag-uwi.

Natunton niya ang palengke kung saan madalas niyang kasama ang amo. Palibhasa ay kilala ng mga magtitinda ay pinapayagan siyang kumuha ng prutas kapag nakikita siyang nakatitig dito. Matapos bigyan ay tatahol siya ng isa at tatakbo patungo sa kinaroroonan ng inampon niyang bata. May pagkakataong gusto niyang ipaalam na kailangan niya ng tulong pero walang nakakaintindi sa kanya dahil di nakaligtas ang amo sa pananalasa ng bagyo.

Isang araw habang pabalik ng bayan ay may napansin siyang grupo ng mga lalaking namamaril ng ibon sa gubat. Mabilis pa sa kidlat ang kanyang pagtakbo para abutan ang grupo. Tumahol siya ng ilang ulit pero walang sukling tugon. Kinailangan pa niyang lumapit bago siya tuluyang mapansin. Sa halip na tulungan ay hinagisan lang siya ng tinapay ng isa sa mga lalaki at ipinagpatuloy ang pamamaril ng ibon. Lumapit si Tonton sa lalaking nakaupo sa may malaking bato. Ikinampay niya ang kanyang buntot subalit inulit lang nito ang ginawa ng naunang lalaki.

Walang magawa si Tonton kundi kagatin ng bahagya ang pantalon ng lalaki para sumunod ito sa kanya. Nang dahil sa pagkabigla at takot na makagat ay agad siyang itinaboy. Kasunod noon ay mabilis na nilundag ni Tonton ang suot na sombrero ng lalaki at tumakbo siya palayo patungo sa bata. Lumingon pa siya ng bahagya para masiguradong sumusunod sa kanya ang mga lalaki.

Hindi siya nabigo. Sumusunod ang grupo. Unti-unting nakakaramdaman ng tagumpay si Tonton. Sa wakas ang makakatikim na ng normal na buhay ang batang matagal din niyang inalagaan. Mas binilisan pa niya ang takbo hanggang sa matanaw niya ang bahay na kinaroroonan ng bata. May pagkakataong tumatahol pa si Tonton habang tumatakbo para ipaalam na may dapat tulungan.

Isang malakas na putok ang umalingawngaw sa tahamik na gubat. Nagliparan ang mga ibong nakadapo sa tumbang punong nakaharang sa daan. Nakaramdam si Tonton ng pagtulo ng mainit na likido. Sapol siya sa hita. Bumagal ang kanyang pagkilos. Muntik na siyang mawalan ng balanse pero kailangan niyang magpatuloy. Unti-unting lumalabo ang daang kanyang tinatahak. Napapalitan ng dilim ang kanina'y bughaw pang langit. Umabot sa hindi na niya maaninag ng maayos ang daan basta ang alam lang niya ay malapit na siya. Malapit na siya. Malapit na siyang mawalan ng buhay.

Bago nalagutan ng hininga ay nagawa pa ni Tonton na ihulog ang sombrero ng lalaki sa siwang na kanyang madalas daanan.

"Salbaheng aso," wika ng lalaki. Dadamputin na sana ng lalaki ang sombrero ng mapansin ang pagkilos ng bata sa loob. "M-may bata. Pare may bata!"

Mabilis na kumilos ang grupo upang maalis agad ang tumpok ng kahoy galing sa gumuhong bahay. Ilang minuto pa ay maayos na nailigtas ang bata. Bago tuluyang umalis ay inilibing nila ang aso sa may natibag na puno kasama ang sombrero.

"Sir, inuulit ko po. Papayag po ba kayong maisapelikula ang inyong libro."

Lumakad palapit kay Renald si Clark at ipinaharap kay Recel. "Renald, lalabas daw ang kwento ni Tonton sa tv."

"Talaga kuya?"

Tumango si Clark. "Mangyayari iyon kung papayag ka."

"Sige. Sige kuya." Lumingon muna si Clark sa ina at tumango lang ito tanda ng pagsang-ayon. "Bubuksan ko na ba ang tv?"

"Hindi pa ngayon.." singit ni Recel. "Gagawin pa lang namin ang palabas."

"Payag na po kami." tugon ni Clark sa bisita.

Pagkaalis ng bisita ay niyakap ni Clark ang ina at kapatid. "Swerte mo anak!" bati ni Katrin.

"Ma? Bakit kaya nagpaparamdam ang asong nag-alaga kay Renald?"

"Hindi ko din alam anak. Kahit ako naguguluhan. Dapat sigurong balikan natin ang pinaglibingan sa kanya ng tatay mo."

"Siguro nga. Mag-iisang taon na din noong mabaril siya ni Papa. Magpasalamat na din tayo kay Tonton."

-end-

Say Cheese!

2011-02-06T21:43:00.000-08:00

"Happy birthday, Miguel!"

"Bro, anong wish mo?" tanong ni Aimie.

"Tumatanda ka na dapat di na kalokohan 'yan ha!" segunda naman ni Randell.

"My wish? A happy life. Masayang buhay kasama si Melissa."

Malakas ang sigawan sa tambayan. Halatang kinikilig ang mga babae sa tropa at may nagtulak pa kay Melissa palapit kay Miguel. Tatlong buwan na yatang nililigawan ni Miguel si Melissa o apat. Basta nanliligaw siya. Ako naman higit isang taon ng dinadaga. Binalak ko na din manligaw kaso simula nang sinabi ni Miguel na gusto niya si Melissa, pinanghinaan na ako ng loob. Kaya eto ako ngayon, olats.

"Oh, Goryo, bakit parang di ka nakikisaya," puna ni Caren sa akin sa pananatili ko may gilid ng kubo. . "Are you with us?"

"Ah eh, nasira yata ang camera ko," palusot ko. Madalas akong photographer ng grupo bukod sa hilig ko ay nagkakaroon ako ng pagkakataong kunan ng panakaw si Melissa. "Susunod na ako. Aayusin ko muna para okay ang kodakan mamaya."

Bakit nga ba ako nagkagusto kay Melissa? Wala naman sa kanya ang gandang hanap ko sa isang babae. Hindi din naman siya sexy at lalong hindi naman siya chinita tulad ng mga crush kong bida sa mga koreanobela. Bakit ko nga ba tinatanong ang sarili ko? Ang natatandaan ko lang, basta isang umaga paggising ko sa isang parte ng kama, mahal ko na si Melissa. Pwede ba ang ganon? Paano kung may batang magpasagot ng slumbook at magpadefine ng love, anong isasagot ko? Love is.. Love is.. Love is making me crazy. Tama! Love is a crazy feeling that even the most intelligent homo sapien can't explain.

I was staring at her nang makita ko siya palapit sa akin. Teka! Anong gagawin ko? Nagkunwari akong di ko siya napansin na lumapit. Ibinalik ko ang aking atensyon sa camera.

"Bakit ngayon pa nagloko ang camera na 'to?" wika ko sa sarili.

"Kinakausap mo ang camera? Baka gusto mo ng kausap. Pwede ako." Nagkunwari akong busy at nagbigay lang ng ngiti sa kanya. "Patingin nga n'yan!" Huli na bago ko pa nasabing bawal.

"Huwag sana! Huwag sana," paulit-ulit kong bulong sa sarili.

"Panget ko naman dito. Nakanganga!" Oh no! Malapit na niyang makita. "Taba ko naman dito sa isa! Ayoko na nga! Akala ko magaling kang photographer."

Nakahinga ako ng maluwag. Buti na lang latest picute lang ang tiningnan niya. Muntik na niyang mabuking na puro siya ang naka-save. "Photographer ako hindi magician!"

"Yabang mo!" Ewan ko ba kung bakit kinikilig ako kahit lumalaki ang butas ng ilong niya kapag naaasar. "Bakit lagi mo akong tinititigan?"

Patay! Yari! Buking! Lord kunin mo na ako. Please! Now na! Ano bang isasagot ko? Mahina ako sa essay. Mababa ang grade ko sa Philosophy para makahugot agad ng dahilan. "Natutuwa lang ako sa inyo ni Miguel. Perfect partner kayo." Aray! Bakit ko ba sinasaktan ang sarili ko?

"Talaga?" Tumango at ngumiti lang ako.

"Oo. Kilig na kilig nga ang buong tropa!"

"Naku! Si Miguel pa! Alam mo namang di nagseseryoso 'yan. Isa pa, di ko talaga siya type."

"Choosy ka pa?!"

"Ano ka ba?! Magaganda lang ba ang may karapatang mamimili?"

Napangiti ako sa sinabi niya. Napaisip na din. "Akin na nga ang camera bawasan ko ang nakasave."

"Yesterday, sa library, I saw you staring at me..." Sana ostrich na lang ako para kaya kong itago ang ulo ko sa lupa para maligtas sa kahihiyan. Nahuli niya pala ako. Namula ang buong mukha ko.

Kailangan kong humanap ng lusot. "Dami mo namang napapansin. Siguro ako ang tinititigan mo kaya kung anu-ano napapansin mo!"

"Hmm.. Basta! Ayaw ko lang ng tinititigan mo ako.. Kinikilig kasi ako...."

Teka Lord, wag mo muna akong kunin. "Honestly, nakikita ko kasi ang future na kasama ka."

-end-

Love Bus - Chapter Nineteen

2011-01-28T07:35:00.000-08:00

Love Bus

by arianne & panjo

Chapters 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |14 |15 | 16|17|18

Medyo madilim ng nakarating si Andrew sa bahay ng kanyang Kuya Stephen. Nararamdaman na naman niya ang kakaibang kaba nung may makita siyang babae sa park na tila matagal na niyang kilala. Pero hindi niya ito nagawang tawagin. Bakit? Una, hindi niya alam ang pangalan nito. Pangalawa, baka mamaya ay mapagkamalan pa siyang rapist kapag bigla na lamang siyang lumapit dito.

"Oh Andrew, andiyan ka na pala." Bati ni Heidi sa kanya.

"Oo ate. Eh ang Kuya ba?"

"Nandun sa park, at tinawagan ni Miel. Mukhang pumayag na ata sa hinihinging pabor ng kuya mo para sa negosyo mo."

"Miel? Siya ba yung tinutukoy ni Kuya na may consultancy firm?"

"Ah oo. Bukod sa matalino, mayaman, eh talaga namang maganda yung si Miel. May pagka brusko lang paminsan. Parang hindi dalaga. Alam mo, palagay ko ay magkakasundo kayo. Sayang lang at aalis na din daw sabi ng Kuya mo. Madami pa daw aasikasuhin, sadyang pinagbigyan lang ang hiling niya."

"Mukha ngang mabait. Sana ay ma-meet ko siya."

Sakto namang dating ni Stephen at narinig ang pinaguusapan ng dalawa. Nakangiti siyang pumasok ng bahay at sinalubong ng ngiti ang dalawa.

"At palagay ko, malapit na mangyari 'yon."

"Paano mo naman nasabi? Akala ko ay umalis na siya," sabi ni Andrew.

"Oo nga, kaya ikaw ang pupunta sa kanya." Sabay abot ng note na mula kay Miel.

The day after tomorrow, Pumunta ka sa tindahan 3 blocks away from vigan plaza. I'll see you there.

"Vigan? Bakit ang layo naman?"

"Dumaan lang talaga siya ng Baguio, tapos uuwi ng Ilocos para asikasuhin naman ang ilang business ng family niya doon. Kung dito ka niya sa Baguio imimeet, kukulangin siya ng oras. So sabi niya ay sumunod ka na lang daw dun. Hindi naman mahirap hanapin si Miel sa Ilocos, kilala ang family niya doon."

May kung anong nagtutalak kay Andrew na huwag tumuloy. Pero para sa kanyang negosyo, kailangan niyang gawin ito.

"Tsaka naalala ko yung 3-day love affair mo, malay mo makita mo siya dun." Sabay kindat ni Stephen.

"Hindi ko na nga iniisip yun eh."

"Kaya pala parang nabuhayan ka ng dugo nung marinig mong Ilocos ang pupuntahan." Panunukso ni Heidi sa kanya. "Pahawak nga sa dibdib."

"Loko.. Kayo talaga paborito akong pagtripan."

Nagpaalam na si Andrew para magpahinga. Balak niya ay bukas ng umaga siya luluwas patungong Ilocos upang mabilis na asikasuhin ang kanyang negosyo. Gusto din sana niyang maglaan ng oras upang mabalikan ang ilan sa mga kahit papano ay naging masayang alaala para sa kanya.

"Ano nanaman ba ito Miel? Kakarating lang halos natin dito trip mo na agad umalis!" Naiiritang sabi ni Christine sa kaibigan.

"You can stay if you want to. I just really need to go." Madiin na sabi nito. Ayaw niyang sumira sa usapan nila ni Andrew kaya luluwas na siya ng Ilocos.

Matapos iempake ang gamit ay agad na sumakay sa unang byaheng papuntang Ilocos si Miel. Magaan ang loob niyang babyahe. This time, itatama na niya ang pag-kakamali. Ngunit nag-aalinlangan siyang lalo lamang masira ang tingin sa kanya ni Andrew.

"What the! Ano ba naman almost two hours wala pa," bulong ni Andrew sa sarili. "Magset ng lugar at oras tapos di man lang nag-iwan ng contact number para malaman ko kung may hinihintay pa ako o wala."

Nagdecide si Andrew na pumasyal muna para maalis ang pagkainip. Tutal sikat naman daw ang pamilya ni Miel maari na niya itong pinagtanong sa madadaan niya.

"Tutubusin ko na Miss." Binalikan ni Andrew ang mga lugar na pinasyalan noon pati na din ang pawnshop na pinagsanglaan niya ng singsing para makabalik ng Baguio. Paalis na sana siya ng biglang pumasok sa isip niya ang Bell Tower.

Umakyat si Andrew ng Bell Tower at sumigaw. "Hindi ko alam kung bakit palaging pumapasok sa isip ko. Kung magkikita man tayo, gustong kong sabihing pinatawad na kita! Ilang buwan ding binagabag ang isip ko kaya pinapatawad na kita."

"Ako nga hanggang ngayon binabagabag pa e."

"Huh?" Natigilan si Andrew ng biglang may nagsalita sa likuran niya.

itutuloy...

Nanalo ako sa raffle

2011-01-18T07:22:00.000-08:00

Maagang gumising si panjo para maghakot ng kanyang gamit papunta sa kanyang bagong bat cave. Natripan nya kasing magboard muna kaya humanap siya ng pwedeng tuluyan. Full-packed ang bag na mahirap isara ang zipper at halos lumawit ang kanyang dila sa bigat..

Umakyat siya sa kaisa-isang overpass sa tanauan habang kumakanta ng waka waka. Pagkatapos ay sumakay ng jeep at naisipan nakakaabala ang kanyang pagkanta. Nakonsenya siya. After nya makonsensya ay kumanta na ulit.

Bumababa siya ng sto tomas at naghintay ng bus patungong san pablo. Sinuwerte siyang nakasakay ng bus na may wifi. Lumakad siya sa pinakadulo ng bus, sa parteng wala siyang katabi. Inilabas ni panjo ang kanyang iPhone Poor na may flashlight, pero para lang magtext.

Konduktor : San po kayo?

Panjo : San Pablo po.

Dumukot si panjo ng wallet. Tiningnan niya ang laman at napangiti ng konti hindi dahil gwapo siya sa grad pic kundi may natira pa sa kanyang wallet after magbayad ng utang noong siya ay tambay pa lamang. Kumuha siya ng isang daan. Ibinalik ang wallet sa bag. Iniabot niya ang pera sa konduktor at noong suklian ay tinamad ng ibalik pa sa wallet kaya ibinulsa na lamang.

Bigla siyang natawag ng magandang palabas. Naexcite siya kahit di niya alam ang pamagat ng pinapanood. Basta tungkol iyon sa mga taong may virus trip mangagat ng leeg kahit di naman bampira at tanging si Kaleb ang susi dahil siya lang ang marunong magbasa.

Nabitin si panjo dahil malapit na siyang bumaba. Habang naglalakad ay tutok pa din siya sa tv. Halos mas priority niya ang manood kesa tingnan ang nilalakaran.

Panjo : Para po sa tabi.

Konduktor : Bababa ka na agad?

Panjo : Opo. (kaya nga napara e. toinks!)

Umandar ang bus. Maglalakad na sana si panjo papuntang batcave nang mapansin niyang bukas ang bag. Bigla siyang nakaramdam ng suspense. Ng twist. Ng pawis na di tumutulo. Tulad nga mga kwentong ginawa niya kwento nasa dulo ang topic. Tulad ng sex na nasa dulo ang climax. WALA ANG WALLET NIYA.

Napaupo siya sa BigMac. Tinanggap niya sa sarili na nakasama siya sa raffle ng kamalasan noong umagang iyon. Siguro binawi lang. Nanalo kasi siya ng ilang beses sa raffle ng swerte noong decembeer. Hindi porke naka1208 ng cellphone exempted na sa mandurukot. At kahit gwapo ay pwedeng manakawan. Hindi pa nga nakakamoveon sa nanakaw na laman ng alkansya, naraffle na ulit.
Buti na lang may naibulsa siyang pera kaya nakarating pa siya ng opisina.

Ang buhay ay parang bitin na short story dahil... basta bitin.

---

boto naman po ninyo ang blog ko dito.. hakot award category.
katuwaan lang naman to kaya mapapasmile ako dito.. :p
salamat ulit..

Please vote naman ng HU U? at ng blog ko

2011-01-12T06:27:00.000-08:00

Hello, katuwaan blog awards lang ito..
baka pwede ulit humingi ng tulong..

sa Best Post of the Year

pakiboto naman ang HU U?

Hakot Award Blogger of the Year

Panjo of tuyong tinta ng bolpen.

pakibisita sa site na ng TABA. Pakigamit na lang ng search para madaling mahanap ang tuyong tinta..

Thank you!

Love Bus - Chapter Eighteen

2011-01-10T07:46:00.001-08:00

Love Bus

by arianne & panjo

Chapters 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |14 |15 | 16|17

"Pass nako. Ikaw nalang. Masyado ata akong napagod sa biyahe eh." Sabi ni Christine sabay hawak sa ulo.

"Ikaw? Napagod? Weh?" Mapang-asar na sabi ni Miel. "Imposible!"

"Bakit, wala ba akong karapatang mapagod? Kalabaw nga napapagod e. Ako pa kaya na maganda lang. Tsaka if I know, hindi naman pasyal ang habol mo. Gusto mo lang makita ang prince charming mo." May halong panunukso na bawi naman ni christine. "Marinig mo lang ang salitang baguio pati tonsil mo kinikilig!"

"Ay ewan nga sayo! Pupuntahan ko na nga lang si Stephen, siya naman talaga ang ipinunta ko dito. Bonus nalang siguro kung may makasalabong ako kakilala."

"So umaasa ka pa din pala? Buti pa ang alaga mong aso madaling pagsabihan!"

"No! I just want to see him, and tell him I'm sorry. Plus gusto ko din malaman kung kamusta ba yung deal niya. Kasi alam kong malaking factor ang ginawa kong kalokohan sa kalalabasan nun." Saad ni Miel na halatang guilty padin sa ginawa niya.

"Osiya, baka magdrama ka na naman diyan. Magpahangin ka na lang at ienjoy mo ang Baguio. Madaming boys dyan sa daan for sure." Sabay kindat ni Christine. "Kapag may rapist, magtetext ka ha?! Huwag magdamot!"

"Gaga. Malandi ka talaga!" Sabay tawa ni Miel.

Paglabas niya ng tinutuluyang transient house ay agad umihip ang malamig na hangin. Tinawagan niya si Stephen at sinabing i-meet siya sa Burnham park. Dahil malapit lang din naman ang park sa tinutuluyan, mabilis na nakarating doon si Miel.

"Hi, Meil," pasigaw na bati ni Stephen. "Buti nakarating ka agad in short notice."

"Syempre! Malakas ka sa akin e. Ano bang satin?"

"Ito kasing kapatid ko, nagtayo ng business. Medyo lumalaki na at need na ng assistance ng expert na gaya mo." sagot ni Stephen.

"Expert ka dyan.. Ano bang maitutulong ko?"

"Tulad ng dati pero 'yong kaya lang ng budget syempre. Risk, asset, financial management and alike."

"Uhmmm... Sige.. Kelan ko naman mamemeet ang kapatid mo na 'yan?"

"Siguro mamaya. Nagso-soul searching pa e."

"Soul searching?"

"I don't know. Sabi lang ni Heidi. He met a girl sa isang bus papunta dito. Then nakarating ng Ilocos yata. And weird pa, di n'ya alam ang name eh kasama niya ng tatlong araw. Halos mamatay nga ako sa katatawa."

"Sure ka?"

"Oo.. Hayaan mo na lang.. Ikaw na lang magtanong. Nagmumukha akong tsismoso e."

Gumuhit ang malaking ngiti sa labi ni Miel. Sadyang maliit pala talaga ang mundo. Ngayon ay magkakaroon na siya ng chance na makitang muli si Andrew. Pero haharapin kaya siya nito?

"Mga anong oras ko kaya siya mamimeet?" Tanong ni Miel.

"Ay bakit, may lakad ka pa ba?"

Mabilis nakaisip si Miel ng plano. Ayaw niyang mag-aksaya ng pagkakataong makita si Andrew. Kabaliwan sigurong matatawag ang ginagawa niya pero doon siya magiging masaya.

"Actually, yes, sakto lang na nasabihan mo ako agad na dumaan dito sa Baguio, papunta kasi akong Ilocos para asikasuhin naman ang ilang business namin doon." Palusot nito.

"Ay sayang naman. Mukhang busy pa sa pag-iisip sa 3 days love affair niya eh. Pinipilit yatang hulaan ang name. Haha."

"Ay nako, if I know, ganyan kadin kahibang kay Heidi noon noh."

"Haha. Loko ka. So, pano naman yung deal niyo ng kapatid ko?"

"Diba sabi mo nakapunta na naman siya ng Ilocos? Dun nalang kami magmeet, I need to go there kasi agad. Mamayang gabi na kasi ako aalis eh. Give him my name and ipagtanong na lang niya kamo ako sa plaza."

"Okay. I'll let him know."

Dumukot ng papel sa bag si Miel at sinulatan ng isang note. Agad niyang ibinigay iyon kay Stephen.

"Bigay mo iyan sa kanya ha? Pero huwag mong bubuksan. Kapag binuksan mo, wala kang aasahang deal mula sakin." May halong banta sa tinig ni Miel.

"Ang seryoso mo naman. Yes ma'am ibibigay ko ho. Palagay ko ay magkakasundo kayo ng kapatid ko, parehas kasi kayong weird." Sabay tawa.

"oh sige na, aalis nako, I need to pack my things pa. Yung bilin ko ha. I got my eyes on you."

Magaan ang loob ni Miel noong naglalakad siya pabalik sa tinutuluyang transient house. Alam niyang isa na namang pagkakamali ang gagawin dahil isa parin itong panlilinlang para kay Andrew. Pero eto lang ang naiisip niyang paraan upang magkausap sila at bumawi sa pagkakamali. Kahit pa alam niyang hindi maitatama ng isa pang pagkakamali ang nauna.

itutuloy...

Tutor - Maikling Kwento

2011-01-06T21:40:00.000-08:00

"Papa!" sigaw ni Kyle pagkapasok ng bahay.

"Oh kamusta? Mahirap ba?" tukoy ni Donald sa exam ng anak. Nasa grade three na si Kyle at masayang s'yang nakikitang masipag ito sa pag-aaral. Sulit ang bawat pagod niya sa trabaho dahil palagi itong may dalang magandang balita pag-uwi.

"Look!" pagmamalaki ni Kyle habang iniaabot sa ama ang test paper.

Ngumiti si Donald. "Basahin mo na lang anak. Parang mas masarap madinig para ganahan akong magtrabaho palagi."

"Math 100. English 90. Filipino 100. Science 95!"

"Galing talaga ng anak ko!" Hinawakan niya ang anak sa ulo pagkatapos ay tinatapik ng isang kamay ang balikat. "Naasan nga pala si Lyn?"

"Pinauwi ko na po!" Si Lyn ang tutor ni Kyle mula pagkabata. Hindi pa man nag-aaral si Kyle ay ikinuha na niya ng tutor ang anak.

Napakunot ang noo ni Donald. "Bakit mo pinauwi anak?"

"Sabi ko sa kanya aalis tayo ngayon. May pangako ka po di ba?"

Bahagyang siyang nag-isip at inalala ang ipinangako sa bata. Naalala niya ang laruan gusto ni Kyle noong minsan silang dumaan sa Mall. "Oo nga pala. Maglilinis lang ako ng kamay. Aalis na tayo."

"Bilisin mo Papa! Baka mawala pa ang toy sa store."

Namatay sa sakit sa baga ang asawa ni Donald noong isang taon gulang pa lang si Kyle. Dala ng hirap ng buhay hindi naagapang ipagamot ni Donald ang asawa. Namamasukan siya bilang mekaniko noon kaya di sapat ang nagiging kita niya. Simula noon isinumpa ni Donald ang kahirapan. Hindi niya hahayaang danasin ni Kyle ang paghihirap niya noon. Nagtayo siya ng sariling talyer matapos makaipon. Bukod sa magaling siyang magkumpi mura lang siyang sumingil kaya madami siyang kustomer. Ibinuhos niya ang kanyang oras sa pagtatrabaho para sa ikabubuti ng anak. Kumuha siya ng tutor para tumutok sa pag-aaral ni Kyle.

"Papa, pwede bang wala na lang akong tutor?" hiling ni Kyle sa ama.

"Napag-usapan na natin ito dati. Kyle, hindi ko matutukan ang pag-aaral mo kaya kailangan natin si Lyn."

"Kaya ko na naman po. Grade Three na po ako e."

"Sa ngayon kaya mo... pero kapag mahirap na baka di kita matulungan," paliwanag niya sa anak. "Kita mo naman madami akong kustomer palagi."

Bahagyang sumimangot ang bata pero lumiwanag muli ang mukha nito matapos makita ang laruang pakay sa mall. Isang set ng pokemon duel monters.

"Nandito pa Papa!" Kinuha niya ang laruan at hinila papunta sa counter ang ama. "Miss!"

"Good afternoon po," bati ng cashier. Kinuha niya ang laruang hawak ng bata. "P 235.50 po."

"P 235.50," bulong ni Donald sa sarili. Tiningnan niya ang laman ng wallet. "Ito ang bayad." Iniabot niya ang isang daan piso.

"Sir P 235.50 po," banggit muli ng cashier. "Kulang pa po ng P 135.50."

"Pasensya na malabo na ang mata ko. Mali ang nakuha ko sa wallet ko," natatawang wika ni Donald. Sinuklian naman siya ng ngiti ng cashier. "Ito na." Iniabot niya ang limang daang piso at ibinalik sa kanya ng cashier ang isang daang piso.

Ipinasyal pa niya ang anak sa mall. Bumili ng ilan pang gamit na pwedeng makatulong sa pag-aaral ng anak. Tuwang tuwa si Kyle kaya nag-uumapaw din ang kaligayahan ni Donald.

"Ano? Gaano katagal?!" iritableng boses ni Donald.

"One month kuya," sagot ni Lyn. Humingi siya kay Donald ng bakasyon para makadalaw sa mga kamag-anak niya. "Matalino naman si Kyle kaya hindi naman siguro siya maiiwan sa klase."

"May magagawa pa ba ako." Bumalik si Donald sa pagkukumpuni ng sasakyan. Halatang masama ang loob. "Sana nagsabi ka ng maaga para nakahanap ako ng pansamantalang kapalit."

"Pasensya na talaga kuya. Biglaan din kasi ang abiso sa akin."

Hindi alam ni Donald kung saan lupalop siya kukuha ng pasamantalang kapalit ni Lyn. Bibihira sa lugar nila ang masasabing may utak at matyagang magturo sa bata. Bukod pa dito, nagiging tagasundo at hatid na din si Lyn ni Kyle dahil magkalapit ang school na pinapasukan ng bata at trabaho ni Lyn.

"Oh! Donald, bakit ikaw yata ang sundo ni Kyle ngayon?" puna ni Ms. Jazz Robleo, isang teacher din sa pinapasukan ni Kyle.

"Magbabakasyon daw muna si Lyn kaya ako muna," sagot niya.

"Wala si Ate Lyn, Papa?" singit ni Kyle kahit nadinig na niya sa ama na wala si Lyn.

"Wala e. Isang buwang wala kang tutor."

"Papa!" Hinila niya ang kamay ng kanyang ama. "May ibubulong ako sa'yo."

"Ano? Susubukan ko anak."

"Ano namang pinagbubulungan niyong mag-ama?" usisa ni Jazz. "Parating na ang tricycle."

"Ah, Eh. Sabi ni Kyle kung pwede ka daw munang substitute tutor."

"Hmmm. Pag-iisipan ko muna."

"Yes! May bago na akong tutor!" sigaw ni Kyle.

"Pag-iisipan pa daw anak."

"Ayaw mo ba sa akin Ma'am?" tanong ni Kyle. "Lagi naman po tayong magkasama sa tricycle kaya po magaan na ang loob ko sa inyo."

"Siguro nga anak ayaw niya sa atin. Pero kahit wala ka ng tutor huwag mo sanang pababayaan ang pag-aaral mo," gatong niya sa hirit ng anak.

"Opo, Papa. Huwag po sana kayo magalit kung magiging mababa ang grades ko."

"Okay! Okay! Payag na ako," mabilis na sagot ni Jazz. Nag-apir ang mag-ama.

Nagsimulang maging tutor si Jazz ni Kyle. Tuwing hapon ang session nila. Tulad ni Lyn, araw-araw silang magkasabay pumasok at umuwi. Malambing na bata si Kyle kaya hindi nakararamdan ng pagod si Jazz. Isa pa, madaling makaunawa ang bata sa mga aralin kaya parang tagapanood na lang ang ginagawa niya. Napamahal sa kanya ang bata kaya parang kapatid o higit pa sa kapatid ang turing niya.

"Alam mo Donald, palagay ko hindi kailangan ng anak mo ang tutor," suwestyon ni Jazz.

Napabaling si Donald kay Jazz. "Kailangan niya, para sa kanya din iyon." Lumakad siya papunta sa kusina. Hindi niya gustong may nakikialam sa mga desisyon kapag pag-aaral ni Kyle ang nakasalalay. Ayaw niyang makipagtalo kaya umiwas siya sa dalaga.

"Matalinong bata si Kyle. Kung tutuusin wala akong ginagawa dito kasi kaya niyang sagutan lahat," katwiran niya. "Kahit ang bata ayaw niyang tulungan siya kasi gusto niyang patunayan na kaya n'ya."

"Bata pa si Kyle para malaman ang nararapat."

"Pero dapat nakikinig ka din sa opinyon ng anak mo!"

Matigas si Donald. "May gagawin pa ako sa labas."

Nanatili ang katahimikan sa pagitan ni Donald at Jazz. May pader na humaharang kay Jazz para ilapit ng husto ang kanyang loob sa lalaki. May damdaming gustong sumabog sa loob niya. Gusto niyang imulat ang mata ni Donald pero umiiwas palagi ito. Alam niyang tahimik na tao si Donald pero hindi niya akalain na lubhang misteryoso ang pagkatao nito. Pakiramdam niya ay hindi niya kayang tumagal sa loob ng bahay buti na lang nababago ang mood niya dahil sa magiliw na pagtanggap sa kanya ni Kyle.

"Papa, galit ka ba kay Ma'am?" usisa ni Kyle.

"Hindi. Hindi anak," mabilis na sagot ni Donald.

"Ma'am, hindi daw po galit sa'yo si Papa. Ma'am, ikaw galit ka ba kay Papa?"

"Huh?" Umiwas siya ng tingin sa bata. Nagkunyari siyang busy sa pagtuturo sa bata. "Hindi Kyle."

"Hindi naman pala e." Hinila ni Kyle ang kamay ng ama. Pinaupo niya ito sa tabi ni Jazz. "Mag-usap po muna kayo. Kukuha lang po ako ng maiinom."

Kinagat ni Jazz ang kanyang labi para pigilan ang paglitaw ng kanyang ngiti. Tumingin siya kay Donald, nakangiti ito sa kanya. "Ikaw kasi." Sabay silang nagtawanan sa kanilang pag-aasal bata.

Tumayo si Donald para sundan ang anak sa kusina. Pinabalik na niya si Kyle sa sala dahil baka makabasag pa ito ng mga kasangkapan. "Kukuha lang ako ng kape."

"Sige."

"Kyle! Kyle! Nasan ang kape at asukal!" tawag ni Donald sa anak. Mataas ang kanyang boses dahil palagi niyang pangaral sa anak na dapat ibalik ang lahat ng gamit sa pinagkunan para hindi mahirap hanapin.

Halip na si Kyle ang lumapit, si Jazz ang pumunta sa kusina. "Hayan oh! Kung ahas 'yan, tutukain ka na e." Itinuro ni Jazz ang ilang bilog na sisidlan. May label ang bawat lalagyan kung ano ang laman nito.

Binuksan ni Donald ang sidsidlan para masigurado ang laman nito. "Hindi lang ako sanay na binabago ang mga gamit." Hindi siya humarap sa kausap.

"Hindi mo ba nagustuhan? Project iyan ni Kyle." Hinawakan niya ang isa at inilapit sa mukha ni Donald. "Maganda naman di ba?"

"Maganda," tipid na sagot niya. "Nasanay lang siguro akong na isang tingin ko pa lang ay alam ko na ang kukunin ko."

Ilang araw na lang matatapos na ang pagiging tutor ni Jazz. Nakabalik na din si Lyn kaya paniguradong hanap-hanapin n'ya ang presence ni Kyle. Pinagmamasdan niya ito habang inilalagay ang baon sa bag. Sa isip niya, may paghanga siya kay Donald dahil napalaki niya ng may pagkukusa si Kyle. Hindi na kailangan iutos ang mga bagay na kaya nitong gawin.

"Kyle baka mahuli na tayo!" paalala ni Jazz.

"Saglit lang po, ididikit ko lang po itong sulat." Lumapit siya sa bata at tinulungang idikit ang sulat sa pinto ng ref.

"Ano ba kasi 'yan?"

"Invitation po para kay Papa..."

"Invitation?" Binasa niya ang laman ng sulat. "Wow! Ikaw pala ang representative ng class nyo sa declamation contest! Bakit di mo na lang sabihin?"

"Gusto kong isurprise si Papa kaya di ko sinabi..."

"Oh tara na!"

Makailang ulit na hinanap ni Kyle ang kanyang ama sa karampot na bilang ng tao sa stadium ngunit bigo siya. Maging si Jazz ay umasang darating si Donald pero kahit anino ay hindi niya napansin. Bagamat nanalo si Kyle ay umuwi itong malungkot.

Gusot ang mukhang pumasok ng bahay si Kyle. Hindi niya pinansin si Donald kaya nagtaka ang ama.

"Kyle, may nangyari ba?" tanong agad niya pero hindi nagsalita ang bata. "Jazz?"

"Nagtanong ka pa?"

"Kasi di ko alam!"

"Ngayon ang ang declamation contest na matagal pinaghandaan ni Kyle!" iritableng boses ni Jazz. "Hinintay ka nga niya e. For your information, nanalo nga pala siya."

"Hindi ko alam," nalulumong sagot ni Donald. "Hindi naman sinabi sa akin."

"Hindi pa ba malinaw? Gusto ka niyang sorpresahin!" sakrastikong tugon. Para sa kanya sobra na ang pagpapahirap ni Donald sa emosyon ng bata. "Sumulat pa nga siya sa'yo." Sinulyapan niya ang sulat sa pinto ng ref pero wala na doon.

Hinubad niya ang suot na jacket at inihagis sa sofa sa sobrang pagkairita. "Hindi ko nabasa. Kung alam ko lang darating agad ako." Tulad ng dati tumalikod si Donald para iwasan ang pakikipagtalo.

"Kyle, huwag ka ng malungkot. Hindi pala nabasa ng Papa mo ang sulat. Siguro nilipad ng hangin ang sulat."

Niyakap ni Kyle si Jazz. "Buti po nandoon kayo. Kung nagkataon wala pong magsasabit sa akin ng medalya."

Bumitaw sa pagkakayakap si Jazz nang may napansin sya sa hinubad na jacket ni Donald. Sa bulsa noon ay may nakasilip na piraso ng papel na hawig sa ginawang invitation ni Kyle. Lumapit siya para makasigurado. Hindi siya nagkamali. Dumilim ang kanyang paningin dahil nakuhang magsinungaling ni Donald. Kahit wala siyang karapatang makialam ay sinugod niya ang ama ni Kyle.

"Hoy! Napakasinungaling mo!" sigaw ni Jazz. "Pati bata niloloko mo! Sinasaktan mo."

"Ano bang sinasabi mo? Sumosobra ka na ah!" Mataas na din ang kanyang boses. "Umuwi ka na nga!"

"Bakit nakukuha mong magsinungaling sa anak mo? Hinintay ka nya. Hindi mo man lang inisip ang nararamdaman niya!"

"Kulit mo. Hindi ko nga nabasa!"

Kinuha ni Jazz ang jacket ni Donald. "Ano 'to? Hindi mo nabasa o wala ka talagang pakialam sa nararamdaman ng anak mo! Hindi sapat ang materyal na bagay lang para maging masaya ang bata... Kailangan ka niya bilang ama. Pamilya.."

Umiwas muli si Donald. Ayaw niyang magsalita. Hindi niya kailangang magpaliwanag. "Pasensya na. Hindi ko talaga nabasa..."

Umiling si Jazz. "Ganyan ka naman. Lagi kang umiiwas." Hinila niya ang braso ng kausap bago pa ito makaalis. "Hindi ko alam kung nagtatanga-tangahan ka para sabihin hindi mo nabasa pero nasa bulsa mo... Siguro tanga ka nga kaya manhid ka."

"Oo tanga ako! Tanga ako!" Napaupo si Donald. Bago nagkasakit ang kanyang asawa, nadinig din nya ang mga katagang iyon. Ang inakala niyang makakaunawa sa kanya , ay sisihin pa siya sa kanyang kamangmangan kaya mahirap ang kanilang buhay. "Kasalanan ko ba kung hindi ako natutong magbasa? Kasalanan bang isipin ko ang kabutihan ni Kyle?"

Hindi napigilan ni Donald ang pagbagsak ng kanyang luha. Sariwa sa kanyang alaala ang mga pangungutyang natatanggap niya. Ang hirap na nararanasan niya sa tuwing bibili siya sa tindahan. Iniuntog niya ulo sa mesa.

"Sorry hindi ko alam." Nakaramdam ng matinding awa, paghanga at pagkapahiya si Jazz. Hindi niya alam kung tama ang ginawa niyang panghihimasok sa buhay ni Donald.

"Ngayon alam mo na kung bakit may tutor pa din sa Kyle." Tumayo siya para umiwas.

"Papa," wika ni Kyle. Hinila niya ang ama at inabutan ng lapis. Naglakad sila pabalik sa mesa. Kumuha si Kyle ng papel at iniabot sa ama. Ipinatong ni Kyle ang kamay niya sa kamay ng ama. "Papa, A. Sabihin mo A."

"A." Dahan dahan kumilos ang kamay ni Kyle at sumunod naman si Donald hanggang makabuo sila ng letter A. Gumuhit sa pisngi ni Donald ang luha dahil tanggap ng anak ang kahinaan niya.

Pasinghot-singhot na pinanood ni Jazz ang tutor ni Donald.

"B. B, Papa."

"B."

-end-

Tagu-taguan

2011-01-02T06:09:00.000-08:00

"Anong meron d'yan Enok?" tanong ni Adong.

"Ibon.. Maya."

"Pwedeng makita?" hirit agad ng matabang si Denden.

Binuksan ni Enok ang kahon at ipinasilip sa dalawang bata ang ibon sa loob.

"Patay na!" Sigaw ni Adong.

"Buhay pa!" giit ni Enok.

"Hindi na yata gumagalaw." kunot noong wika ni Denden.

"Natutulog lang!" Kinalog ni Enok ang kahon at bahagyang gumalaw ang pakpak nito. "Oh di ba, buhay pa oh."

"Ano naman gagawin mo d'yan?"

Bago pa makasagot si Enok ay may umagaw mula sa kanyang likuran ng suot niyang sombrero. Si Jordan. Tumakbo siya palapit kay Jordan para bawiin ang sombrero pero inihigas ito sa kasamang si Teban. Nagtawanan ang dalawa sa paghabol sa kanila ni Enok.

"Ibalik n'yo sakin 'yan!"

"Wala sa amin! Kunin mo kay Adong!" sigaw ni Teban.

"Ano?!" gulat na sagot ni Adong. "Bakit sa akin?" Inihagis ni Teban ang sombrero kay Adong. Nanginginig pa siya sa takot habang pinupulot ang sombrero.

"Adong, ibalik mo sa akin!" Ibibigay na sana ni Adong pero mabilis itong kinuha ni Jordan.

"Ipakita mo muna kay Denden ang pototoy mo!" Halos di makahinga si Jordan sa pagtawa.

"Oo nga!" Sigaw ni Teban. "Ipakita mo na bago namin ibalik."

Asar na asar si Enok. Nanlilisik ang mata niya sa galit pero wala siyang magawa dahil mas matanda at mas malaki sa kanya sina Jordan at Teban. Wala siyang magawa kundi ang umiyak.

Tumakbo siya palayo sa ibang bata. Nahulog mula sa kahon ang patay na ibon. "Isusumbong ko kayo!"

"Duwag! Magsumbong ka hangga't gusto mo!" Inihagis ni Jordan ang sombrero kay Enok. Muntik pa siyang madapa dahil sumuot sa sombrero ang kanyang mumunting paa.

"Bakit ka na naman umiiyak?" tanong ni Aldo sa kanyang anak. "Huwag ka ngang sumimangot! Baka malasin pa ako sa sabong mamaya."

"Si.. Sina Teban po at Jordan kasi--"

"Na naman! Ilang beses ko na bang sasabihin na huwag kang makipaglaro sa mga 'yon para di ka sumbong nang sumbong! Pesteng bata ka!"

"Hindi naman po ako nakipaglaro." Sunod-sunod ang singhot ni Enok. "Lagi po akong pinagtitripan."

"Eh di umiwas ka! Tumigil ka nga sa paghikbi! Tatamaan ka talaga sa akin!" sigaw ni Aldo. "Aalis na ako. Magsaing ka ha, pagdating ko dapat nakaluto ka na!"

Masama ang loob ni Enok. Siya na ang naapi, siya pa ang napagalitan. Hindi niya alam kung bakit siya palagi ang paboritong paglaruan ni Jordan at Teban gayong marami namang bata sa laruan. Noong nakaraan lamang ay inagaw ng dalawa ang baon niyang tinapay. Pinutikan pa ang kanyang damit kaya napagalitan siya pagkauwi.

Pumunta siya sa kusina at hinugasan ang kaldero. Inihanda ang lutuang ginagamitan ng uling. Binuhusan niya ng gas ang uling saka sinindihan ang kapirasong papel at inihulog sa lutuan. Mabilis nilamon ng apoy ang uling at saka inilagay ang kalderong may lamang bigas.

"Nandito ang sumbengerong bata!" sigaw ni Teban.

"Adong, tawag ka ng nanay mo!" pagsisinungaling ni Enok. "Magsaing ka na daw."

"Teka sinong taya dito?" singit ni Jordan. "Papalit ka ba?"

"Sige." sagot ni Enok. "Pero bawal magtago sa bodega ng palay. Hindi ko kayang umakyat sa mataas na dayami e."

Nagtinginan si Jordan at Teban. Gumuhit ang tusong ngiti sa kanilang dalawa. "Sige."

Tumalikod si Enok at humarap sa poste. Tumakbo papasok ng bodega ng palay si Jordan at Teban Nagtago sa loob ng dambuhalang dayami..

"Pagbilang ko ng sampo, nakatago na kayo... Isa.. dalawa.. Tatlo.."

Tumahimik ang palagid. Ramdam ni Enok pumasok ang dalawa sa bodega. Tumakbo siya papunta ng bahay. Kinuha niya ang gas na ginamit sa pagluluto at pumasok sa bodega. Isinaboy niya ang natitirang gas sa tumpok ng dayami. Sinindihan ang hawak na papel. Bago isara ang pintuan ay inihagis niya ang nagliliyab na papel.

"Tagu-taguan..." Pinulot ni Enok ang kaninang nahulog na ibon. "Nakaganti na tayo..."

-end-

Class Reunion

2010-12-26T09:36:00.000-08:00

Iba talaga ang nanay ko. Umuwi akong lasing na lasing pero wala akong nadinig kahit konting reklamo. Siya pa mismo ang tumakbo sa tindahan para bumili ng instant noodles upang bumaba ang tama ko. Pitong subo pa lang yata ay nailuwa ko na muli ang kinain ko. Hindi na ako nakaabot pa sa banyo kaya sa sahig ako nagkalat.

Pasado alas onse ng umaga ng magising ako sa sofa. May unan, kumot at malinis na din ang damit. Mahal talaga ako ng nanay ko kahit puro kalokohan lang ang hatid ko. Nahihiya din naman ako sa ginawa ko kaso may mga bagay lang na kahit iwasan ay talagang dadating. Para sigurong si Jong Hilario, kahit anong galing sa cartwheel minsan sasablay din.

Bumangon ako at humakbang ng limang beses palapit sa banyo. Matagal din akong nakatitig sa pader bago tuluyang naubos ang ihi ko. Sugod agad ako sa kusina, nagtimpla ng kape. Umaasang matatanggal ng mainit na likido ang sakit ng ulo na may kahalong hilo. Malamig na siguro ang kape bago ko tinigilan sa paghalo. Nagtitigan kami ng tasa. Matagal masundan ang bawat higop. Bakit kasi may panira ng saya? Okay na sana. Pero may kontrabida pa din kahit di naman ako bida sa pelikula.

Matagal ko ng di nakikita si Raymond, ang bespren ko. Gusto ko siyang suntukin sa mukha at sumbatan noong nagkita kami kagabi sa high school class reunion. Basta na lang niyang akong iniwan sa ere noong nag-aaral kami sa college. Wala man lang pasabi kaya para akong kabute na sumibol sa kahoy. Walang permanenteng kasama. Katropa. Elementary pa lang kasi kasama ko na siya kaya asar na asar ako noong nawalan kami ng kontak. Hindi pa naman uso ang cellphone noon kaya para akong tutang inulila.

Napigilan ko lang ang sarili ko noong may tumawag sa kanyang father. Si Raymond? Pari? Kaya pala biglang naevaporate ang mokong. Hindi talaga ako makapaniwala. Si Raymond kasi ang kasama ko sa paggawa ng kalokohan. Sa bahay pa nila kami nanood ng porno at perfect attendance kami sa listahan ng maingay sa klase. Minsan nga naglalagay siya ng salamin sa ibabaw ng sapatos para bosohan ang kaklase naming babae. Napapailing talaga ako at napapatawa.

"Hi Guys!" Masaya na sana e. Dumating lang si Mira. Asar na asar talaga ako. Gusto kong gumawa ng eksena pero nahihiya ako. Kaya sumama ako sa reunion dahil di daw darating si Mira. Inaamin ko bitter ako pero nakakalimot na ako tapos bigla na lang siyang susulpot. "Toper, kamusta?" Sa dami ng tao ako pa ang unang binati. Shet! Parang lalong nang-aasar. Kung raffle pa sana at ako ang unang tinawag kahit kalahating hamon matutuwa na ako.
`
Si Mira, classmate ko din noong high school at college. Hindi ko siya napapansin noon dahil busy kami ni Raymond sa ibang bagay. Aksidente ko lang siyang nakatabi minsang na-late ako sa klase. Naubusan pala ako ng yellow paper kaya nagpacute ako ng konte sa kanya para makahingi. Maganda pala siya kung tititigan. Katatapos ko lang manood ng porno noon kaya may pagnanasa ako ng konti. Hindi naman ako nahirapang makaclose siya kasi tulad ko, para siyang kabute. Kung kanino din lang sumasama. Paraket-raket at mahilig din sa manood ng porno kaya nagkakasundo kami.

Nakakwentuhan ko Mira tungkol sa pagulong ng kanyang buhay. Ang pagiging anak niya sa labas at paging outcast niya sa pamilya. Naging madalas siya sa bahay at halos ampunin na ng nanay ko. Tinulungan ko siyang maglabas ng sama ng loob, dinamayan sa kalungkutan at pakialaman ang pagmamay-ari ng isa't isa. Inaamin ko noong una, pagnanasa lang ang habol ko pero naging dalisay at trulab na ang dumaloy sa bawat ugat at intestines ko.

"Pwede ka bang makausap ng sarilinan?" pasimpleng bulong niya sa akin. Palagay ko, sinadya talaga ni Mira na di ipaalam ang pagdating niya. At iyon ang nakakabwisit. Tatlong buwan na noong huling kaming nag-usap. Wala naman kaming problema noon. Pero bigla siyang nawala. Walang paalam. Walang sulat. Kahit chikinini di siya nag-iwan. Nabalitaan ko na lang na may bf na siya. Badtrip! Doon pa sa lalaking walang alam kundi himasin ang alagang aso at magpalakas ng karakter sa dota.

"Pwede pa ba tayo?" Buntis na ulit ang nagparaspa pero di pa ako nakakamove-on. Kinakaya ko na e. Tapos bigla susulpot ang dahilan ng kirot. Kumbaga gumagaling pa lang ang sakit ng ngipin may umuuga na ulit.

Ano to lokohan? Gusto ko isampal sa mukha niya kung gaano kasakit ang ginawa niya. Gusto kong maramdaman niya ng hapdi. "Para saan pa? May bf ka di ba?" Matalas ang dila ko at alam kong nakakasakit na dati lang ay nagpapaligaya sa kanya.

"Narealize ko na mahal kita. Matagal na kitang gustong kausapin pero iwas ka."

Ang ayaw ko sa lahat ay ginagawa akong tanga. Tatlong buwan bago maisip na mahal ako? Kailangan talagang magbf ng iba para may pagkumparahan. Wala na. Game over. Hindi na epektib ang kilig ng koreanovela. "Anong gusto mo salubungin kita? Bulabugin kayo habang naglalampugan?"

"Pwede mo naman akong kausapin kapag nag-iisa ako."

"Ako pa? Ako pa talaga ang lalapit? Sino ba ang umalis? Pride na kung pride pero nasaktan ako. Oo umasa akong babalik ka pero masaya na kayo e. Para saan pa? Gusto mong magmakaawa ako? Lumuhod at magmakaawang bumalik ka?"

"Wala na kami."

"Ayos lang. Di din naman naging tayo."

Binuksan ko ang malaking takip ng kaserola sa mesa. Walang ulam pero may sulat sa kapirasong papel.

**Nasa microwave ang ulam, iinit mo na lang.

Inalis ko na ang mga bagay na may kaugnayan kay Mira. Hindi ko na niyayakap ang unang gamit niya dati. Bato na ang puso ko. Hindi masamang magmahal basta walang nasasaktan. Kahit di matumbasan basta hindi lokohan. Handa na akong tanggapin na tapos na ang mahabang pinagsamahan namin. Hindi ako madamot magpatawad dahil matagal ko na iyong nagawa. Napuno lang siguro ako. Nasaktan. Kahit ang wala sa tamang pag-iisip napupuno. Naiirita. Ako pang normal na pilit ginagawang tanga.

Ang pag-ibig ko ay di right minus wrong. Hindi kailangang bilangan ang tama at mali bago pa malamang wala ng natira.

-end-

Anak virgin ka pa ba?

2010-12-21T09:03:00.001-08:00

Naging kakaiba ang kilos ni Marian. Hindi gaya ng dati na palangiti at madaling pakibagayan. Ngayon, malungkot ang kanyang katauhan at tila palagi may kinatatakutan. Madalas tahimik at palaging gustong mapag-isa.

Hindi mapigilang mangamba ni Roselle. Alam niyang may inililihim ang anak. Malaki kasi ang ipinagbago ng pakikitungo nito sa kanya. Halatang umiiwas sa mahabang usapan.

"Marian, anak, kamusta ang pag-aaral?"

"Mabuti naman po." Mahina at halos pabulong na sagot ng anak kay Roselle.

"Bakit parang nanamlay ka nitong mga nakaraan araw?"

"Hindi lang po naging maayos ang pakiramdam ko."

"Anak virgin ka pa ba?" tanong ni Roselle sa kanyang nag-iisang anak.

"Ano bang klaseng tanong iyan 'nay?"

Ayaw niyang magpaligoy-ligoy pa at tinukoy na ang gustong niyang malaman. "Buntis ka ba?"

Walang salitang lumabas sa labi ng anak bagkus ay isang mahigpit na yakap ang tugon nito. Ilang sandali ay bumagsak na ang luhang tila inipon ng kaytagal. "N-natatakot ako inay!"

"Si Ricardo?" Tumango si Marian ng ilang ulit. Napahawak sa bibig ang ina sa pagkabigla. Dumating na ang araw niyang kinatatakutan.

"Hindi ko po alam kung paano sasabihin. Hindi ko alam ang dapat gawin. Natatakot ako 'nay..."

"Anak, patawarin mo ako.. Kahit ako, di ko alam ang gagawin."

Mahigpit ang yakap ni Roselle sa anak. Parang may multong kinatatakutan. May mundong gustong takasan. At silang mag-ina ang tanging magkakampi. Hindi niya akalain na pareho sila ng magiging kapalaran ng anak.

"Inay... Paano na tayo?"

"Anak, hindi ko din alam. Biktima din ako. Ang kapatid ko.... Si Ricardo... ang tatay mo."

-wakas-

Salamat po!

2010-12-21T08:32:00.000-08:00

PEBA honored notable Filipino OFW bloggers and OFW Supporters at the Teatrino, Promenade, Greenhills last December 16. Luckily, my blog was announced twice. :p

I am humbled and honored to have been selected as Best Blog in Luzon and Top 4 in OFW Supporters Category. (Sayang isang butas na lang may pamalit na sana ako sa nokia 1200 ko. lol). Thanks PEBA for recognizing my blog (kahit puno ng typo errors) at sa mga pambihirang taong bumuo ng parangal. Kudos! Goodluck sa mga future undertakings.

I am a fiction writer, but I write based on what I observed, perceived, heard and experience, (in short tsismoso ako) kaya di na lalayo sa reality ang mga ginawa ko. Kidding aside, dati nagsusulat lang ako para maglibang, ngayon, nagsusulat ako para maging inspiration at ipakita ang di nakikitang sulok ng buhay.

To tuyong tinta ng bolpen readers, thank you for your loyalty and patience. Kayo na bahalang umintindi sa pinagtatype ko dito. Tuloy ang kwentuhan dito, may award man o wala. Let me assure you that I will continue to write stories and inspire others.

Love Bus - Chapter Seventeen

2010-12-15T06:16:00.000-08:00

Love Bus

by arianne & panjo

Chapters 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |14 |15 | 16

"Kailang an ba talaga nagmamadali?" atungal ni Christine sa kaibigan. "Hello? Parang 24 hours ang byahe papuntang Baguio."

Kunot na ang noo ni Christine pero hindi siya pinapansin ni Miel. Kahit ibandera niya ang pawisang mukha ay di umepekto kay Miel para huminto.

"Sayang ang oras!"

"Magbabakasyon tayo di sasali ng karera! Isa pa matutulog din naman tayo sa bus. Maliban na lang kung gusto mo ng managinip kahit tirik ang araw at umasang makita ang prince charming mo!"

"Ano bang pinagsasabi mo diyan?" Pagkukunwari ni Miel na di alam ang tinutukoy ng kaibigan.

"For God's sake Miel! Ako pa ang paglilihiman mo, eh kahit frequency ng utot mo alam ko! I know pabalik-balik ka ng Baguio dahil umaasa ka pang makikita mo si Andrew."

"Nagbabakasakali lang naman. Malaki ang kasalanan ko. Guilty talaga ako. Pero di naman siya lang ang dahilan."

"Girl move-on! Ang biktima ng ondoy nakabangon na, ikaw na lang ang hindi pa."

"Nakakasakit ka na!" Nakasimangot na sambit ni Miel.

"Harapin mo na kasi ang katotohanan. Hindi ikaw ang Miel na kilala ko. Let's enjoy na lang. Kung makita mo siya eh di swerte."

"Sige... Tama ka naman talaga. Matigas lang talaga ang ulo ko. Dapat nga siguro akong mag-enjoy this time. He's now a thing of the past."

"Tama! Tara na!" yaya ni Christine.

"Teka CR muna ko."

"Bilisan mo ha!" pahabol pa ni Chistine sa nagmamadaling si Miel..

"Excuse me," wika ni Andrew sa nakaharang sa pintong si Christine. "May I pass kung di pa sasakay?"

"Antipatiko," pagtataray niya kay Andrew. Sinundan niya ng tingin si Andrew saka ngumiti. "Simpatiko. God!"

Pagkasakay ni Andrew ay agad siyang nagtakip ng mukha para di maabala at prenteng makaatulog. Parang ulan na bumuhos ang swerte kay Andrew. Sa loob ng tatlong buwan ay mga top companies na ang siniserve ng kanyang outsourcing firm. Bumalik siya ng Baguio para alukin ng expansion ang kapatid.

"Consultancy? For what? Gastos lang 'yon kuya!" kunot noong tutol ni Andrew sa kapatid.

"Yes. Magastos nga pero ang return mas malaki," depensa naman ni Heidi sa idea ng asawa. "Isipin mo na lang na isa itong investment. Mas magandang may fresh ideas na papasok para tulungan ang negosyo mo tulad ng asset, financial and risk management. And malay mo in time magkaroon ka na din ng consulting agency.."

"Tama ang Ate Heidi mo! Huwag mong panghinayangan gumastos kung malaki naman ang babalik!"

Matagal bago nakumbinsi si Andrew dahil takot na siyang sumugal sa malaking investment ulit lalo pa at nagsisimula pa lang siyang bumangon.

"Sige. Susubukan ko." Walang nagawa si Andrew kundi ang sumang-ayon. "Pero wala akong alam na consulting firm."

"I have!" mabilis na sagot ng kapatid niya. "Pero for now magrelax ka muna. Almost three months din bago ka nakabalik dito ah!"

"Oo. Magbawas ka ng stress. Maglalakad ka tutal malamig ngayon baka rayumahin ka! Malay mo makita mo si 3-day romance mo," pang-aalaska ni Heidi.

"Thing of the past. Hindi ko na nga tanda ang mukha niya."

"Paglabas mo, mareremember mo. Trust me!"

Hindi pa man nakakalabas si Andrew ay umasim na ang kanyang mukha dahil di maiwasang sumagi sa isip niya ang katarayan ni Miel. "She's wierd."

"Ano Andrew?" tanong ng kuya niya.

"Wala. Wala kuya." Hindi din niya mapigilan ngumiti lalo na kapag naalala niya ang tatlong araw na pinagsamahan nila. "I'm weird," bulong ni Andrew. Lumabas siya ng bahay at nagpahangin.

"Hoy! Miel. Bakit tahimik ka?"

"Ha? Wala. Wala."

"Sure ka?"

"Eh kasi. Parang nakita ko si Andrew noong bumaba tayo ng bus. Hindi ko na lang tinawag kasi parang awkward sumigaw at alam kong papagalitan mo na naman ako."

"Andrew na naman! Hay naku, alam mo girl, sa byahe natin papunta dito medyo naasar ako sa antipatikong lalaking kasabay natin sa byahe.."

"Lalaki? Wala naman akong nakitang kausap mo." pagtataka ni Miel. "Kaw ha! Naughty you!"

"No! Noong nagCR ka. Ang weird nga parang walang pakialam sa salita niya."

"Ano bang ginawa?"

"Wala naman. Hindi ko lang siguro nagustuhan ang tono ng pananalita niya noong papasok siya ng bus. Oo nakaharang ako pero dapat sinabi niya in a nice manner.."

"Sira ka pala e. Hinarangan mo e. Baka maubusan ng upuan kaya ganoon."

"Pwede naman kasing makiusap, eh jusko parang daig pa ang menopause kung magsalita."

"Parang high blood?"

"Oo! Ganun!"

Sigurado ka?" Bahagyang napangiti si Miel. "Tara pumasyal!" Hinila ni Miel ang kaibigan sa pagbabakasakaling makita niya si Andrew.

itutuloy..

Hinahanap ka ni inay!

2010-12-10T07:53:00.000-08:00

Gboy! Hinahanap ka ni inay! Oo, ilang beses niya akong tinanong pero pangako di ko sinabi kung nasaan ka. Ayaw mo kasi malaman niya, di ba? Sinabi ko na lang nasa trabaho ka. Sa malayo. Minsan nga nakakatampo kasi parang di niya ako napapansin. Palaging ikaw lang. Parang invisible ako sa sariling bahay.

Hinihintay ka niya, Gboy. Ilang araw din na paulit-ulit niyang binanggit ang pangalan mo sa akin. Galit ka daw ba sa kanya kaya ayaw mong umuwi? Hindi ka daw kasi dumadalaw, sumusulat o di kaya ay tumawag. Gusto ka niya puntahan kaso sabi ko hindi ko alam kung nasaan ka.

Sabi mo, ayaw mo siyang mag-alala kaya ayaw mong ipaalam na nandito ka, di ba? Kaso mali eh. Nag-aalala siya kasi wala ka. Hindi nagpaparamdam. Lagi siyang matamlay at minsan ayaw talaga kumain. May pagkakataon talaga na gusto ko ng umamin lalo kapag nakikita ko siyang malungkot. Lumuluha. Parang kinukurot ang puso ko kapag nakikita ko siyang ganun. Hirap magsinungaling!

Matagal ko na siyang di nakitang ngumiti kaya gusto ko siyang dalahin dito kaso ayaw mo. Paborito ka niya eh, kaya alam ko kapag nakita ka niya, sasaya siya. Hindi ko talaga alam kung bakit di mo maunawaan iyon. Sino ba o alin ang mahirap intindihin?

Dapat ba kitang sisihin, kainggitan o kaawaan. Lalo kapag nauubusan na ako ng dahilan. Alam na niya na naalis ka sa dati mong trabaho. Hindi ako ang nagsabi. Si Maeng. Pinsan pala niya ang kasamahan mong natanggal. Sabi ko na lang inilipat ka lang ng ibang lugar. Badtrip nga lang kasi ako pa ang lumalabas na masama dahil hinayaan daw kita. Eh sumusunod nga lang ako sa gusto mo e, di ba? Napikon talaga ako noon.

Alam mo naman siguro makulit si inay dala ng katandaan. Gboy, tinatanong niya kung nagkakausap ba daw tayo. Hindi na lang ako sumasagot. Nagkukunyaring may ginagawa o pagod. Pero tanong niya kung naalala mo daw ba siya? Kung may balak ka pa daw bang umuwi? Kumustahin kung nakakaihi pa. Patawarin mo na daw siya kung may kasalanan man siya sa'yo. At kung naging pabigat sa'yo. Nangako pang babawi kapag nakapagtrabaho. Akala yata malakas pa sa kalabaw.

Napalayas na kami kamakalwa sa inuupahan natin. Kaya natagalan akong makabalik dito. Kapos na kasi ang kita ko at wala din magbabantay kay inay kung magsideline pa ako. Buti na lang nagmagandang loob si Amar. Ipinalis na lang sa akin ang kanyang bodega at doon muna kami pansamantala.

Hoy! Ano ba? Magsalita ka diyan! Huwag mo akong daanin sa iyak. Pinilit ko naman. Ginawa ko ang lahat para kay inay. Sinunod ko naman ang sinabi mo eh. Kaso hanggang doon na lang talaga. Sumablay.

Gboy! Hinahanap ka ni inay. Hanggang sa huli niyang hininga pangalan mo pa din ang binabanggit. Hanapin daw kita. Dalahin sa tabi niya. Bakit kasi kailangan mong gumawa ng masama? Binalaan na kita e. Dati pa. Oo, naghihirap tayo pero dapat di ka nagnakaw para maipagamot si inay. May iba pang paraan e! Sana dalawa tayo. Sana nandoon tayo. Kahit ikaw lang ang nakikita niya.

Sana payagan ka makalabas kahit pansamantala... Matupad ko lang ang hiling niyang dalhin ka sa tabi niya.

-end-

Christmas Tree

2010-12-08T07:16:00.000-08:00

"Aalis ka na po ulit, Papa?" tanong ng apat na taong gulang na si Bugoy sa ama.

"Oo anak. May sakit ang lola mo, kaya kailangan ko palagi siyang dalawin," tugon naman agad ni Mateo.

"Kailan ang balik mo? Sana bago magpasko... nandito ka." Niyakap ng bata ang ama. "Para may katulong kami sa pag-aayos ng Christmas tree."

"Sige, anak."

"Promise?"

Tumitig muna si Mateo kay Althea bago sumagot sa bata. "Pangako. Kailan na ba sumira ng promise si Papa?" Ginusot niya ang buhok ng bata bago tuluyang namaalam.

Abot-abot ang hikbi ni Althea habang sinusundan ng tingin si Mateo. Nangilid sa kanyang mga mata ang luha. Lumalaki na si Bugoy pero hindi pa nito alam ang katotohanang bumabalot sa relasyon nila ni Mateo. Hindi niya alam kung paano ipapaliwanag sa isang matanong na bata ang bihirang pagdating ng ama. Ayaw niyang saktan ang anak. Naramdaman niya ang mainit na yakap ni Bugoy sa kanyang likuran dahilan upang pumatak ang kanyang luha.

"Mama, tulog na po tayo," malambing na wika ni Bugoy. "Why are you crying?"

Hindi sumagot si Althea bagkos ay kinarga niya ang anak papasok sa kwarto at inihiga sa kama. "Goodnight, baby..."

"Mama.."

"Yes baby?"

"Sa isang bukas ba ng bukas pasko na?"

"Hindi pa baby.. Medyo maraming bukas pa anak..." Sumimangot si Bugoy. Nalungkot siya dahil matatagalan pa pala ang pagbalik ng kayang Papa. "Kaya matulog ka na para kaunting bukas na lang."

"Kapag natulog ako, ilang bukas na lang ang uwi ni Papa?"

"Sabi ng Papa mo kanina, surprise daw. Kasi kung naging mabait kang bata mas mabilis ang uwi ng Papa." Nagsinungaling si Althea dahil ayaw nitong sirain ang kaunting pag-asang dadating si Mateo kahit sa di mismong araw ng pasko. Kahit isang araw man lang bago magpasko.

"Bakit hindi po tayo dumadalaw kay lola? Gusto ko po siyang makita."

"Malayo anak. Masyado tayong mapapagod at mapupuyat."

"Talaga Mama?" Tango ang naging sagot ng ina. "Sana bukas makita ko na ulit si Papa. Good night!"

Hindi na mabilang sa daliri ni Althea kung ilang beses niyang pinagtakpan ang maling relasyon nila ni Mateo kay Bugoy. Tanging hiling niya ay maging tanggap sa totoong pamilya ni Mateo si Bugoy para magkaroon din ito ng sapat na atensyon.

"Mama, bakit madami na akong gising at tulog, di pa din dumadating si Papa?"

"Malay mo nasa byahe na." Nauubusan na si Althea ng dahilan. Maging siya ay nagtataka dahil ilang araw ng di nagpaparamdam si Mateo. "Gusto mo magmall tayo? Bibili muna tayo ng damit mo."

"Sige po! Bili na din tayo ng pangdesign ng Christmas tree."

Kita sa mata ng bata ang excitement sa pag-aayos ang Christmas tree. Tinipon niya ang magagandang tala at pinili ang pinakamaiibigan. Gusto niyang kargahin siya ng kanyang papa habang inilalagay niya sa tutok ng Christmas tree ang napiling tala.

"Mama, si Papa!" Naglulundag sa tuwa si Bugoy nang makita ang ama malapit sa higanteng Christmas tree ng department store. Patakbo na ito nang biglang pigilan ng ina. "Pa--!" Tinakpan ni Althea ang bibig ni Bugoy.

"Baby, sorry." Hawak ang tala, kitang kita ni Bugoy ang isang bata na kinarga ni Mateo para turuan maglagay ng star sa Christamas tree. Masaya. Parang gumuho ang mundo niya ng tawagin ang kanyang papa na Daddy.

"Ma, uwi na tayo," wika ni Bugoy at tuluyang binitiwan ang hawak na star.

-end-

Parol

2010-12-05T08:01:00.000-08:00

"Gusto kong yumaman," sagot ni Leroy sa tanong ng kalarong si Igle. "Para makabili kami ng parol."

Nagtawanan ang mga bata kahit seryoso ang sagot ni Leroy.

"Saranggola na lang ang gawin mong parol. Damihan mo na lang ng palamuti para magmukhang parol!" hirit ni Igle.

"Gusto ko iyong makislap tuwing gabi!" giit muli ni Leroy. "Iyong may ilaw."

Siguro mababaw ang hiling ng bata pero tumatak iyon sa isip ni Cesar na noo'y aksidenteng napadaan sa tambakan ng basura kung saan naglalaro ang mga bata. Anak ni Cesar si Leroy. Pamumulot ng basura ang pantawid nila ng gutom. Swerte na kung may kanin sa kanilang hapag kaya imposibleng makabili siya ng parol na kumikislap sa gabi. Hindi man niya nadinig huminga ang anak pero gusto pa din nitong matupad ang simpleng hiling nito.

Hangad niya ang kaginhawaan pero kahit anong sikap niya ay palagi siyang pinagkakaitan. Siguro may piring ang swerte. Tanging piling tao lang ang nakakatanggap nito. At ang pamilya niya ay hindi kasama dito.

"Sir!" sigaw ni Cesar. Nahulog mula sa motorsiklo ang isang maliit na bag. Mabilis niyang pinulot at sinigawan ang lalaki pero hindi siya nadinig. Binuksan niya ang bag at nanlaki ang kanyang mata sa nakita. Naglalaman ng papeles, pasaporte at malaking halaga. Lumiwanag ang mata ni Cesar. Sa kanyang estima ay kayang niyang paaralin sa halagang iyon si Leroy. Kasunod ng ngiti ay ang ilang ulit na paglingon. Walang ibang tao. Umuwi siya ng bahay bitbit ang bag.

"Bukas na lang ako lalakad..." wika ni Cesar sa sarili at mahimbing na natulog.

"Napakabuti mo. Kung may kahilingan ka na kaya kong ibigay sabihin mo lang." wika ng may-ari ng nahulog na bag. Binagabag si Cesar ng kanyang konsensya. Kahit kumakalam ang kanyang sikmura ay di naging hadlang iyon para gumawa ng mabuti.

Halos masilaw si Cesar sa mga mamahaling kagamitan sa bahay. Kung hihiling siya ng mamahalin ay siguradong kaya nitong ibigay. "Parol po. Gusto ko iyong makislap tuwing gabi. Iyong may ilaw."

Proposed New DOT Logo

2010-11-22T05:11:00.000-08:00

nakikiuso lang ako.. hehe